October 26, 2021

||අන්සතු ඔබ ||


සමහර සින්දු ගැන විස්තර ලියන්න දෙයක් නැහැ. ඒ විස්තරේ සින්දුවෙමයි තියෙන්නේ. මේ සින්දුවේ පද වගේම visual එක ගැනත් මට කියන්න වචන නැහැ. ඇත්තටම නිරුත්තරයි. මේ සින්දුවක් නෙමෙයි විනාඩි ගාණක් ඇතුළත සියුම් හැඟීම් සාගරයක් පෙන්නන චිත්‍රපටියක්.

Artist - Thisara Weerasinghe | Melody - Thisara Weerasinghe | Lyrics - Rushan Silva | Music - Lahiru De Costa | Cast - Xavier Kanishka / Nipuni Poojitha Gunawardhana | Directed by Nimna Dewpura



October 20, 2021

October 17, 2021

ගැලපෙන තැන්වල නොගැලපෙන සින්දු


මොන්ටිසෝරියේ කොන්සර්ට් එක පටන්ගන්නකම් බලාගෙන ඉන්දැද්දී ස්පීකර් වලින් 'ළඳේ මුලා වී ගියා නම්, එපා ඔයාගේ සිනාවන්' වගේ සින්දු ඇහිලා තියෙනවද? පුංචි තරු තෝරන තරඟ වලදී 'රුචිරාණනි අසන්න, එකපාර මා මරන්න' කියලා ගායනා කරන බටු ඇට සයිස් තරඟකාරයෝ දැකලා තියෙනවද? මේ වගේ වෙලාවල් වලට මෙතන මොකක්දෝ වැරද්දක් තියෙනවා කියලා හිතෙනවද? එහෙනම් ආයෙත් අහන්න දෙයක් නැහැ, ඔයාත් මං වගේ සින්දු ටිකක් වැඩිපුරත් එක්ක ඔලුවට ගන්න කෙනෙක්.

අපි සමහර හින්දි සින්දු, දෙමළ සින්දුවලට ආසා වෙන්නේ ඒවායින් මොනවද කියවෙන්නේ කියලා දන්නේවත් නැතිවයි. ඒත් සමහරු හොඳට තේරුම තේරෙන සිංහල සින්දුවලත් අදහස තේරුම් නොගෙන පටලැවිලි හදාගන්න වෙලාවල් තියෙනවා. ගොඩාක් වෙලාවට එහෙම වෙන්නේ සින්දුවක මුල් වචන දෙක තුන විතරක් ඔලුවට අරගත්තාම. මෙහෙම අය හදිසියේ වත් රේඩියෝ නාලිකාවක සින්දු තෝරන රස්සාව කළොත් සිද්ධ වෙන්නේ බොහොම විනෝදජනක වැඩ. හොඳම උදාහරණය තමයි පෝය දවස්වලට නීලා වික්‍රමසිංහගේ 'බෝධියේ විහාරයේ' සින්දුව රේඩියෝවල ප්‍රචාරය කරන එක. පළවෙනි වචන දෙක බෝධියේ -විහාරයේ වුණාට මේක ආගමික සින්දුවක් නෙමෙයි කියලා තේරුම් ගන්න මහා අමාරුවක් නැහැ. වෙසක් කාලෙකදී නිරංජලා සරෝජිනීගේ 'කෙදිනද කූඩු හදන්නට එන්නේ' ප්‍රචාරය වුණා කියන කතාව නම් මේ වගේ සිද්ධි ඇසුරෙන් ඉපදුණු විහිලු කතාවක් වෙන්න ඕන.

90 දශකයේදී රූපවාහිනියේ පරණ සින්දුවලට අලුතින් visuals දාලා පෙන්නන්න පටන් ගත්තා. මේකෙන් මේ සින්දුවලට අලුත් පණක් ලැබිලා තරුණ පරම්පරාව අතරේ ඒවා ආයෙත් පැතිරෙන්න හේතු වුණා. මෙහෙම අලුතින් හැදුව සින්දුවක් මට අද වගේ මතකයි. ඒ තමයි ටී එම් ගේ 'එක සිත දෙතැනක නතරවෙලා' සින්දුව. මේකේ පළවෙනි පදෙන් එහෙම කිව්වට ඒකෙන් කියවෙන්නේ දෙන්නෙකුගේ හිත් එකම හිතක් වුණු හැටි ගැන බව ඊළඟ පද කීපෙදී තේරෙනවා. ඒත් කරුමෙට ඒ කාලේ මේ සින්දුවට visuals හැදුව කෙනා අහලා තිබුණේ ඒකෙ පළවෙනි පදය විතරයි. මේ නිසා ඒ සින්දුවේ රූප රාමුවලින් පෙන්නුවේ එක තරුණයෙක් තරුණියන් දෙන්නෙකුට ආදරය කරන හැටි. 'එක සිත දෙතැනක නතරවෙලා!' සෑහෙන්න වියදම් කරලා හැදුව visual එකෙන් සින්දුවට දුන්නේ සම්පූර්ණ වෙනස්ම, වැරදිම අර්ථයක්.

මේ විදිහට මඟුල් ගෙවල්වල විරහ ගීත වාදනය කරන එක නිතර සිද්ධ වෙනවා. සින්දු වල තාලේයි ජනප්‍රිය බවයි ගැන හිතලා වාදනය කළත් මේවායින් කියන්නේ ලොකුම සයිස් එකේ බූට් ගැන. මිල්ටන්ගේ 'අවසර නැත මට', ක්ලැරන්ස්ගේ 'දිනක මේ නදී තීරේ', නිරෝෂා විරාජිනීගේ 'දම්පාට හැන්දෑව' එහෙම මේ කැටගරියට අයිතියි. ඒත් හරිනම් මඟුල් ගෙවල්වල කියන්න ඕන, මඟුල් වීඩියෝ වල දාන්න ඕන wedding theme එකක සින්දුවක් වෙන නීලා වික්‍රමසිංහගේ 'චාමර සැලුනාවේ' සින්දුව නම් ඒ වගේ තැන්වල කවදාවත් අහන්න ලැබෙන්නේ නැහැ. ඒ සින්දුව තියෙන 'දෙවෙනි ගමන' චිත්‍රපටියේ තේමාව නිසා ඒක මඟුල් ගෙදරකට ගැලපෙන්නේ නැහැ කියලා මිනිස්සු හිතනවා වෙන්න පුලුවන්ද? එහෙම දේවල් හිතෙනවා නම් ඒ මිනිස්සු මඟුල් ගෙදර 'රේණු රේණු මල් මිටේ රේණු... ඈට පෙම් කරන්න මට බෑ ලු' කියලා කියන සින්දුවක් වාදනය කරන්න ඉඩ දෙයිද? මේවා මට තියෙන දැවෙන ප්‍රශ්න.

ඉස්සරත් මට යාළුවො කියනවා සින්දුවක් අහන්න ගියාම ඒවායේ අල ගිය තැන් මුල ගිය තැන් හොයන්නේ නැතිව ඒක රස විඳින්න ඉගෙන ගන්න කියලා. ඒ නිසා එක අතකට මේ විදිහට සින්දුවල තේරුම් ඕනෑවටත් වඩා ඔලුවට යන එක ඕෆ් කරන්න විදිහක් තිබ්බා නම් ඕන සිංදුවකට ඕන visual එකක් බලාගෙන, මඟුල් ගෙදරක විරහ ගීයක් අහගෙන ප්‍රීතියෙන් ඉන්න තිබුණා, හැබෑටම!



Photo- Unsplash



October 12, 2021

ඉර එළිය බිඳක්



මේ දවස්වල මෙල්බර්න් නගරය දිග ලෝක්ඩවුන් නිද්‍රාවකින් නික්මෙන්නයි ලෑස්තිය. දැනට උසස් පෙළ පන්තිවල ළමුන්ටත් විශේෂ අවශ්‍යතා ඇති ළමුන්ටත් පාසල් විවෘතයි. පාසලේ පුස්තකාලය විවෘත නිසා අපිත් මාස ගණනකට පස්සේ සුපුරුදු විදිහට වැඩට යනවා.

වැහි දවස් පේළියක්ම ගතවෙලා අද ලස්සනට අව්ව පායලා තියෙන දවසක්. විවේක කාලයේදී ඒ ඉර එළිය විඳින්න කියලා හිතලා මම ගොඩනැඟිල්ලෙන් එළියට යන්න ආවා. මේ ගොඩනැඟිල්ලට ඇතුල්වෙන්න තියෙන්නේ වීදුරු sliding door එකක්. ගොඩනැගිල්ලෙන් වැඩිහරියක් වහලත් බිත්තිත් වීදුරු. දේශගුණයට ගැලපෙන්න හදලා තියෙන නිසා මේවායේ ජනේල අරින්න බැහැ. මම දොර කිට්ටුවට යද්දී අමුතු දසුනක් දැක්කා. විශේෂ අවශ්‍යතා ඇති කණ්ඩායමේ දැරියක් දොර ළඟ එහෙ මෙහෙ දුවමින් මොකක්දෝ කරන්න මහන්සි වෙනවා. ටිකක් කිට්ටු වෙද්දි මම දැක්කා අතරමං වෙලා ගොඩනැඟිල්ල ඇතුළට ආව කුරුල්ලෙක්. හැමතැනම තියෙන වීදුරු නිසා රැවටුණු කුරුල්ලා එළියට පියාඹන්න උත්සාහ කරමින් වහලේත් බිත්ති වලත් හැපෙමින් හිටියා. දොර sensory දොරක් නිසා ඒක ළඟ කවුරුවත් හිටගත්තේ නැත්නම් ඒක ඉබේම වැහෙනවා. දැරිය කුරුල්ලාට ඒ පැත්තට පාර පෙන්නද්දී දොර වැහිලා ඉවරයි.

මොහොතක් බලාගෙන ඉන්දැද්දී මට මේ ගැටලුව තේරුණා.

"I will stand by the door" මම කීවා.
ඈ මට ස්තුතිවන්ත හිනාවක් පෑවා.

ඉන්පස්සේ මේ වැඩේ ලේසි වුණා. දොර ඇරෙද්දී මම ටිකක් බිත්තියට මුවා වුණේ ඒ වෙද්දීත් හොඳටම බයවෙලා හිටිය කුරුල්ලාව තවත් බය නොකරන්න. අපේ පුංචි සැලසුම සාර්ථක වුණා. දැරිය පාර පෙන්නුවාම කුරුල්ලා විවර දොරෙන් එළියට ඉගිලිලා ගියේ විදුලි වේගයෙන්.

"He is free!" ඈ මට කීවේ ලොකු හිනාවක් එක්ක.

අඳුරු කාල අතරේ ඉර එළිය දිලිසෙන දවස් තියෙනවා. සමහර වේලාවට ඒ ඉර එළිය හිනාවක්, වචනයක්, පුංචි කරුණාවන්ත ක්‍රියාවක් හැටියට වෙස් වලාගෙන එන්නත් පුළුවන් බව අමතක කරන්න නරකයි.

October 10, 2021

අවුරුදු හයක්!

Hot Chocolate Days බ්ලොග් එක පටන් අරන් අවුරුදු හයකට කිට්ටුයි. කිසිම දෙයක් නොලියන කාල, නිතර නිතර ලියන කාල පහුකරගෙන බොහොම දුරක් ඇවිත්. ඉස්සර බ්ලොග් එකේ දැම්මේ කවි විතරක් උනත්, දැන් මේකේ මගේ කෙටි කතාත්, පරිවර්තනත්, මම ඇන්ද චිත්‍රත්, චිත්‍රපටි ගැන, සින්දු ගැන, පොත් ගැන විස්තරත් හැම දෙයක්ම තියෙනවා. දිනමිණ පත්තරේට සතිපතා (වසත් සුළඟ කවි පිටුව මුද්‍රණය වෙන කාලවලදී) මම පරිවර්තනය කරන කවිය  බෙදාගන්නත් මට බ්ලොග් එක උදවු වුණා. 

රසිකයෝ බ්ලොග් කියවන එක අඩු නිසා බ්ලොග් ලියවිල්ල අඩුවෙලා යන කාලෙක මම නම් හෙමින් හෙමින් බ්ලොග් එක අප්ඩේට් කරනවා. කවුරුවත් කියෙව්වත් නැතත්, මටම මම ලියන දේ පරෙස්සම් කරලා තියන්න, හදිසියකට ඉස්සර ලීව දෙයක් හොයාගන්න online archive එකක් හැටියට මේක ප්‍රයෝජනයි. බ්ලොග් එකට ගොඩ වැදිලා, ලියලා තියන දෙයක් කියවලා, අඩුපාඩුවක් පෙන්නලා දීලා, තව තවත් දිරි ගැන්වෙන කමෙන්ට් එකක් දාලා යන අයට ස්තූතියි කියන්නම ඕන. ඒ අය නිසා ලැබෙන motivation එක මිල කරන්න බැහැ.

බ්ලොග් එකේ header පින්තූරේ මාරුකළේ 'සංවත්සරය' වෙනුවෙන් නෙමෙයි. කම්මැලිකමට ඩිජිටල් චිත්‍ර අඳින පුරුද්දක් මට මෑතක ඉඳන් තියෙනවා. මම මේ චිත්‍රය අඳිනවා බලාගෙන හිටිය මගේ පුත්‍රයා තමයි කිව්වේ මේක බ්ලොග් එකට ගැලපෙනවනේ කියලා. ඒකත් ඇත්ත නේන්නම් කියලා මටත් හිතුණා. 

ඉතින් අලුත් චිත්‍රෙ කෝප්ප දෙකක්ම තියෙන එකේ තව කාලයක් මාත් එක්ක hot chocolate කෝප්පයක් බොන්න මේ පැත්තට ගොඩ වදින්න කියලා ආරාධනා කරනවා!

මලී ~

Digital painting with watercolour brush



October 08, 2021

Capernaum (Movie)




Capernaum 2018දී තිරගත වුණු, Nadine Labaki අධ්‍යක්ෂණය කළ ලෙබනන්හි නිපදවුණු චිත්‍රපටියක්.  මේ බේරූට් නගරයේ ජීවත් වෙන දොළොස් හැවිරිදි පිරිමි ළමයෙක් වටා ගෙතුණු කතාවක්. සේන් තම දරුණු, හිංසාකාරී පවුලෙන් නික්මෙන්නේ ඒ කරදර දරාගන්න බැරිම තැන. ඉන්පස්සේ එයාට මුණගහෙනවා නීති විරෝධී විදිහට ඒ රටේ කුඩා දරුවෙක් එක්ක ජීවත්වෙන ඉතියෝපියානු කාන්තාවක්. විවිධාකාර කරදර බාධක වලට මුහුණ දෙන සේන් අන්තිමේදී දරුණු අපරාධයකට හිර භාරයට පත්වෙනවා. හිරේ ඉන්දැද්දී එයා පුදුම සහගත දෙයක් කරනවා. ඒ තමයි තමන්ව ලෝකයට ගෙනාවාට එයාගේ දෙමව්පියන්ට නඩු පවරන එක.


මේ චිත්‍රපටියෙන් පෙන්වන්න උත්සාහ කරන්නේ ලෝකය පුරාම ඇතිවන යුද්ධ සහ වෙනත් විවිධ ගැටුම්, වැඩිහිටියන්ගේ වැරදි තීරණ, අක්‍රමවත් පාලන ක්‍රම ආදී හැම දෙයක්ම නිසා වඩාත්ම පීඩාවට පත්වන්නේ කුඩා දරුවන් බව. Capernaum හි විශේෂත්වය තමයි ඒකෙ ප්‍රධාන චරිත රඟපාන වැඩි දෙනෙක් නළු නිලියන් නොවීම. සේන් ගේ චරිතය අති දක්ෂ විදිහට රඟපාන Zain Al Rafeea බේරූට් නගරයේ වාසය කළ සිරියානු සරණාගත දරුවෙක්. චිත්‍රපටියේ දෙබස් හැඩගැස්වීමට ඔහු සරණාගත කඳවුරු වල වාසය කිරීමේදී ලැබුණු අත්දැකීම් ඇසුරෙන් දායකත්වයත් ලබා දුන්නා ලු. මේ චිත්‍රපටියේ සේන් ඇතුළු අනෙත් නළු නිලියන්ගේ, විශේෂයෙන්ම ළමුන්ගේ- බොහොමත්ම තාත්වික රඟපෑම නරඹන්නා තුළ ඇතිකරන්නේ තදබල කම්පනයක්.

සේන් වැනි කුඩා දරුවන්ට සමාජයේ තමන්ගේ පැවත්ම වෙනුවෙන් වයසට වඩා වැඩියෙන් මුහුකුරා ගිය විදිහට හැසිරෙන්නට සිදුවීමත්, ඒ කටුක බව ඇතුළත දැල්වෙන මනුෂ්‍යත්වයේ කුඩා එළි තිතත්, නොසැලෙන ගුණයත් මේ චිත්‍රපටියෙන් අපූරු විදිහට නිරූපණය වෙනවා.

Capernaum චිත්‍රපටිය 2019දී Best Foreign Language Film එකට හිමි Academy සම්මානය දිනාගෙන තියෙනවා. ඒ වගේම ඒක තවත් විවිධ සම්මාන විශාල ප්‍රමාණයකට නිර්දේශ වීමත්, සම්මාන රාශියක් හිමිකරගෙන තිබීමත් පුදුමයක් නෙමෙයි.

Capernaum චිත්‍රපටයේ නැරඹුවාට පස්සේ ඒකෙ එන සේන්, සහාර්, යෝනාස් වගේ දරුවන් ලෝකය පුරා කොයිතරම් විසිරිලා ඇතිද යන සිතිවිල්ල ගෙන එන්නේ ගැඹුරු රිදුමක්.  

October 03, 2021

Camaro- Phil Kaye

Phil Kaye ගේ කවිවල ඇත්තේ අමුතුම අපූරු බවකි. ඔහු ඒවා ඉදිරිපත් කරන්නේද සිත ඇද බැඳ ගන්නා විලසිනි. මතකයේ රැඳෙන, මතක් කර නැවත නැවතත් රස විඳිනු හැකි ඒ කවි, මගේ ප්‍රියතම කවි ලැයිස්තුවේ ඉහළින්ම ඇත. 


Camaro- Phil Kaye

Button Poetry 




September 28, 2021

'සින්දු පොත'


මට වයස දාහතරක් වගේ කාලේදී තමයි මම පිළිවෙලකට සින්දු අහන්න පටන් ගත්තේ. ඒ කාලේ මගේ ළඟ තිබුණා බැට්‍රි දාන පොඩි ට්‍රාන්සිස්ටර් රේඩියෝ එකකුත් හොඳටම පරණ කැසට් රේඩියෝ එකකුත්. ඒ දෙකම ගෙදර අතන මෙතන තියෙද්දී මං අයිති කරගත්තු ඒවා. ඒ දවස්වල මට සිංදුවල තේරුම් 'දැනෙන්න' පටන් අරන් තිබුණා. සිංදුවල වචන හරියටම දැනගන්න ඕන කියලා හිතෙන්න අරන් තිබුණා. ඉතින් මම රෑට කළුවරේ ඇඳේ හාන්සිවෙලා ඉඳන් ට්‍රාන්සිස්ටර් රේඩියෝ එක පපුව උඩ තියාගෙන රෑට යන සින්දු වැඩසටහන් අහනවා. ඒවායේ ඇහෙන ලස්සන සින්දු මතක තියාගෙන ඉඳන් ලැයිස්තුවක් හදනවා. ඒ කාලේ අවුරුද්දට එහෙම නෑයින්ගෙන් හම්බවෙන සල්ලි මම බොහොම පරෙස්සමෙන් එකතු කළා. ඒවා පාවිච්චි කළේ අර සින්දු ලැයිස්තුව දාලා මික්ස් ටේප් හදන්න. කැසට් පීස් එකකට දාන්න පුළුවන් සින්දු දාහතරයිද කොහෙද. ඒත් වැඩිපුර සින්දු ලියලා දෙන්න ඕන කැසට් එකේ ඉඩ ඉතුරු උනොත් කියලා. මගේ ලැයිස්තුවේ සින්දු දාසයක් දාහතක් එකතු උනාම මගේ එකතු කරගත්ත සල්ලි ටිකත් අරගෙන මම යනවා හොරණ ටවුමේ රෙකෝඩ් බාර් එකකට. සාමාන්‍යයෙන් රෙකෝඩ් බාර්වල වැඩකරන්නේ කොල්ලෝ වුණත් මේකේ හිටියේ අන්කල් කෙනෙක්. මම දෙන සින්දු ලැයිස්තුව ඒ අන්කල්ගෙන් පාස් වෙන්නත් ඕන. කොහොමහරි අන්තිමේදී සතියක් දෙකක් ගිහින් සින්දු ටික ගහපු කැසට් පීස් එක අතට ලැබෙනවා. ඒ දවස බොහොම සතුටු දවසක්. මම ඒක ගෙදර ගේන්නේ රටක් රාජ්ජයක් ලැබුණු ගාණට. එදාට තමයි අර පරණ කැසට් ප්ලේයර් එක ඕන වෙන්නේ. මුලින්ම හත් අට සැරයක් කැසට් පීස් එකේ දෙපැත්තම අහන එක තමයි කරන්නේ. ඊටපස්සේ සින්දු තියෙන පිළිවෙල පටුනකට වගේ ලියාගෙන කැසට් පීස් එකේ ප්ලාස්ටික් කවරේට දාන්න පොඩි කාඩ් එකක් හදලා ඒකේ මල් එහෙම ඇඳලා ලස්සන කරන රාජකාරිය. ඊළඟට තව ලොකු වැඩක් තියෙනවා. ඒ තමයි සින්දු ප්ලේ වෙද්දී නවත්තමින් ඒවායේ වචන කටුවට ලියාගන්න එක. ඊටපස්සේ ආයෙත් ප්ලේ වෙන්න ඇරලා අඩුපාඩු හදන එක. මේ ඔක්කොම කළාට පස්සේ තමයි සින්දු පොත එළියට එන්නේ.


මේ සින්දු පොත තාත්තාගේ පරණ රාජකාරී දිනපොතක්. තාත්තා ඒක අයින් කරලා අවුරුද්දකින් දෙකකින් තමයි මම අයිති කරගෙන තියෙන්නේ. මේක අද පෙරළලා බලද්දී හිතාගන්නත් බැරි තරම්. මෙතන මම සින්දු දෙසිය විසි ගානක් ලියලා තියෙනවා. එයින් විස්සක් විතර ඉංග්‍රීසි සින්දු. දිනපොතේ තාත්තාගේ සටහන් අතර තියෙන ඉඩවල මම බොහොම පරෙස්සමින් මේ සින්දු ටික ලියලා. පිටු අංක කරලා, පටුනක් ලියලා සින්දු වෙන වෙනම වර්ග කරන්න සංකේත දාලා. මේ දේවල්වලින් මම අසීමිත සතුටක් ලැබුව බව මට මතකයි. අදටත් මම සින්දුවකට ආදරේ වෙන්නේ ඒකෙ වචන 'දැනුනොත්' විතරයි. ඒකට අඩිතාලම වැටුණේ මම පුංචි කෙල්ලෙක් කාලේ මහා රෑ කළුවරේ ඉඳන් ට්‍රාන්සිස්ටර් රේඩියෝවකින් සින්දු අහද්දී වෙන්න ඇති.



අපේ පුතාටත් දැන් වයස අවුරුදු දාහතරයි. එයා කැමති ඉංග්‍රීසි සින්දුවලට. ඒත් එයා මම කැමති සිංහල සින්දු කාර් එකේ යද්දී ඇහිලා පුරුදු නිසා එයින් සින්දුවක් වෙන තැනකදී ඇහුනොත් "අන්න අම්මා කැමති සින්දුවක් යනවා" කියන්න තරම් සංවේදියි. "ඔයා පුතාට සින්දු අහන්න ඉඩ දීලාද තියෙන්නේ?" පුතාගේ හෙඩ් ෆෝන්ස් දෙක සාලේ පුටුවක වත උඩ තියෙනවා දැකලා අපේ ගෙදරට ආව මගේ යාලුවෙක් දවසක් ඇහුවා. "ඔව්, එයා සින්දු අහනවා සමහර වෙලාවට. ඇයි?" මම ඇහුවා. "ඔය ඉංග්‍රීසි සින්දුවල මොනවා කියනවද කියලා කවුද දන්නේ. මම නම් මගේ දෙන්නාට සින්දු අහන්න දෙන්නේ නැහැ." එයා උත්තර දුන්නා. මට දැනුණු පුදුමය මාව නිරුත්තර කළා .


දශක දෙක තුනකට පස්සේ, මුහුදු කීපයක් තරණය කරලා ඇවිත් මගේ ළඟ බොහොම පරෙස්සමට තියෙන මගේ මේ 'සින්දු පොත' ආයෙත් වතාවක් පෙරළද්දී මට යාලුවාගේ ඒ වචන මතක් වුණා. ඒ කාලේ ඒ විදිහට මට සින්දු අහන්න එපා කියන්න කෙනෙක් නොහිටිය එක කොයිතරම් දෙයක්ද?


පොතේ පිටු අතරේ පාට හේදුණු රෝස පාට මලක් මේ තරම් කාලෙකට පස්සෙත් බොහොම සුරක්ෂිතව තියෙනවා. ඒ වගේම මේ පොතේ බොහොම සීරුවට සිංදු බර ගාණක වචන ලිව්ව අවුරුදු දාහතරක කෙල්ලත් තාම මගේ ඇතුලේ ජීවත්වෙන බව මම දන්නවා.






September 25, 2021

චාල්ස්


Translation of the short story 'Charles' by Shirley Jackson



මගේ පුතු ලෝරී පෙර පාසල් යෑමට පටන් ගත් දිනයේම කොඩ්රෝයි රෙද්දෙන් මැසූ ඕවරෝල් කලිසම් ඇඳීම නවතා දමා බඳ පටියක් සහිත නිල් පැහැති ඩෙනිම් කලිසම් අඳින්නට පටන් ගත්තේය. අසල්වැසි නිවසක දැරියක් සමඟ ඔහු ඒ පළමු උදෑසන පිටත්ව යන අයුරු බලා සිටි මට, මගේ ජීවිතයේ එක් යුගයක් නිමා වූ බවක් පැහැදිලිවම දැනුණි. මිහිරි කටහඬක් තිබුණු මගේ කුඩා ළදරුවා දිගු කලිසම් පැළඳ චන්ඩි ගමනින් යන, පාරේ කෙළවරදී නැවතී මට අත වනන්නට අමතක වන චරිතයක් බවට පත්ව තිබිණි.


ඔහු යළි නිවසට පැමිණියේද ඒ ආකාරයෙන්මය. නිවසේ ඉදිරි දොර වැරෙන් හප්පා, තොප්පිය බිම විසිකර “කවුරුවත් නැද්ද මෙහේ?” යැයි ඔහු හඬගා ඇසුවේ රළු හඬකිනි.

දිවා ආහාර වෙලාවේදී ඔහු තාත්තා සමඟ ගරු සරු නැතිව කතා කර, බිළිඳු නැඟණියගේ කිරි බඳුන ඉහිරවූ අතර අප විසින් දෙවියන් වහන්සේගේ නම හේතුවක් රහිතව භාවිත නොකළ යුතුයැයි තම ගුරුවරිය පැවසූ බවද කීවේය.

“ඉතින් කොහොමද අද ඉස්කෝලේ?” මා ඇසුවේ උවමනාවෙන් මවාගත් සැහැල්ලු බවකිනි.

“හොඳයි,” ඔහු කීය.

“ඔයා මොනවාවත් ඉගෙනගත්තාද?” ඔහුගේ තාත්තා ඇසීය.

ලෝරී තාත්තා වෙත සීතල බැල්මක් හෙලුවේය. “මම කිසි දෙයක් ඉගෙන ගත්තේ නැහැ.”

“ටීචර් ළමයෙකුට ගැහුවා හැබැයි,” ලෝරී තම පිඟානේ පාන් සහ බටර් දෙස බලාගෙන කීවේය. “එයා කමකට නැතිව හැසිරුණු නිසා.” ඔහු ඊට එකතු කළේ කෑම පුරවාගත් කටින් යුතුවය.

“එයා මොකද කළේ?” මම ඇසුවෙමි. “කවුද ඒ?”

ලෝරී මඳක් කල්පනා කළේය. “ඒ චාල්ස්,” ඔහු කීවේය. “එයා කමකට නැහැ. ටීචර් එයාට ගහලා පන්තියේ මුල්ලට වෙලා ඉන්න කිව්වා. එයා කිසිම කමකට නැහැ.”

“එයා මොකද කළේ?” මා නැවත ඇසුවත් ලෝරී ලිස්සා තම පුටුවෙන් බැස, විස්කෝතුවක් අතට ගෙන යන්නට ගියේ තාත්තා ඔහුට “මේ අහන්න කොල්ලා..” කියද්දීමය.

ඊට පසු දිනයේදී ලෝරී දිවා ආහාරයට හිඳගත් වහාම “ඔන්න අදත් චාල්ස් නරක වැඩක් කළා.” යැයි කීවේය. “අද චාල්ස් ටීචර්ට ගැහුවා.” ඔහු කීවේ පුළුල් සිනාවක් සහිතවය.

“දෙවියන්ට ඔප්පු වෙච්චාවේ,” දෙවියන්ගේ නම නිකරුණේ කීම ගැන සිතමින්ම මම කීවෙමි.

“එහෙනම් එයාට ආයෙත් ගුටි ලැබෙන්න ඇති?”

“හම්බවුනා නේන්නම්,” කී ලෝරී. “උඩ බලන්න,” යැයි තාත්තාට කීය.

“මොකටද?” තාත්තා ඇසුවේ උඩ බලමිනි.

“බිම බලන්න,” ලෝරී කීවේය. “මෙන්න මගේ ඇඟිල්ලක්… ඔයා මහා මෝඩයෙක්.” කී ඔහු ඔහු උමතු ලෙස සිනාසෙන්නට විය.

“චාල්ස් මොකද ටීචර්ට ගැහුවේ?” මම ඉක්මණින් ඇසුවෙමි.

“ටීචර් රතු පාට පාට කූරු වලින් පාටකරන්න කියලා චාල්ස්ට කීව නිසා.” ලෝරී කීවේය. “එයාට ඕන වුණේ කොළ පාටින් පාට කරන්න. ඉතින් එයා ටීචර්ට ගැහුවා, ටීචර් එයාට ගැහුවා. පස්සේ ටීචර් අනෙත් ළමයින්ට කිව්වා එයා එක්ක සෙල්ලම් කරන්න එපා කියලා ඒත් හැමෝම සෙල්ලම් කළා.”

තුන්වෙනි දවසේ - ඒ පළමු සතියේ බදාදා දවසේ- චාල්ස් විසින් දැරියකගේ හිසෙහි සී සෝව වද්දා ලේ ගලන තුවාල සිදු කළ නිසා විවේක කාලයේදී ඔහුට පන්තියට වී සිටින්නට ගුරුවරිය අණ කර තිබුණි. බ්‍රහස්පතින්දා චාල්ස්ට පන්ති කාමරයේ මුල්ලට වී සිටින්නට සිදු වී තිබුණේ කතන්දර වෙලාවේදී නොනවත්වා අඩි හැප්පීම නිසාය. සිකුරාදා චාල්ස්ට කළු ලෑල්ලේ ලිවීමේ වරම් අහිමි වූයේ ඔහු රටහුණු වීසි කළ බැවිනි.

“ඔයා හිතනවද පෙර පාසල ලෝරීට ගැලපෙන්නේ නැහැ කියලා? මේ චන්ඩිකම්, නරක වචන… අනික මේ චාල්ස් කියන ළමයා දෙන්නේ හරි වැරදි ආදර්ශයක් නේ.” ඒ සතියේ සෙනසුරාදා දින මම සැමියාට කීවෙමි.

“ඕක හරි යයි,” ඔහු පිළිතුරු දුන්නේ මගේ සිත හැදෙන අයුරිනි. “ඔය චාල්ස් වගේ මිනිස්සු ලෝකේ ඉන්න පුළුවන් නේ. මෙයාට පස්සේ ඒ වගේ අය මුනගැහෙනවට වඩා හොඳයි ඒක දැන්ම සිද්ධ වෙන එක.”

සඳුදා ලෝරී පමා වී නිවසට ආවේ ආරංචි රැසක් සමඟිනි. “චාල්ස්,” ඔහු නිවස වෙත එන කන්ද නැඟගෙන එද්දීම කෑ ගැසුවේය. මා සිටියේ ඔහු එනතුරු කරදර සිතින් යුතුව දොරකඩට වී මඟ බලාසිටිමිනි. “චාල්ස්,” ඔහු මහා හඬින් කීය, “අදත් නරක විදිහට හැසිරුණා.”

“එන්න ගේ ඇතුළට,” ඔහු කිට්ටුවට ආ විට මම කීවෙමි. “ ඔයා එනකම් දවල් කෑම සුදානම් කරලා තියෙන්නේ.”

“අම්මා දන්නවද අද චාල්ස් මොකද කළේ කියලා?” ඔහු මා පසුපසින් ගෙතුලට එමින් ඇසුවේය. “චාල්ස් ඉස්කෝලෙදි කොයිතරම් හයියෙන් කෑ ගැහුවද කියනවානම් එයාලා එකේ පන්තියේ ළමයෙක්ව එව්වා ටීචර්ට කියන්න එයාව නිශ්ශබ්දව තියාගන්න කියලා. ඒ නිසා චාල්ස්ට ඉස්කෝලෙන් පස්සේ නවතින්න වුණා. ඉතින් අනෙත් ළමයිනුත් නැවතිලා එයා දිහා බලාගෙන හිටියා.”

“එයා ඉතින් මොකද කළේ?”

“එයා නිකම් වාඩිවෙලා හිටියා.” ලෝරී තම පුටුව මතට නඟිමින් කීවේය. “ආ තාත්තා! ඔයා නිකම් දූවිලි පිරුණු කොස්සක් වගේ”

“චාල්ස්ට අද ඉස්කෝලෙන් පස්සේ නවතින්න වෙලානේ.” මම සැමියාට කීවෙමි. “අනෙත් අයත් එයා එක්ක නැවතිලා.”

“ඔය චාල්ස් මොන වගේද?” ඔහු ලෝරීගෙන් විමසුවේය. “එයාගේ අනෙත් නම මොකක්ද?”

“එයා මට වඩා ලොකුයි.” ලෝරී කීවේය. “එයාට එළියට දාන සපත්තුත් නැහැ, එයා කවදාවත් කබායක් අඳින්නෙත් නැහැ.”

ඒ සඳුදා හවස් වරුවේ පෙර පාසලේ පළමු ගුරු දෙගුරු රැස්වීම යෙදී තිබිණි. බිළිඳු දියණියට සෙම්ප්‍රතිශ්‍යාව වැළඳී තිබුණු බැවින් මට ඊට සහභාගී වන්නට නොලැබුණත් චාල්ස්ගේ මව මුණගැහීමට මට තදබල උවමනාවක් තිබිණි.

“අපේ ටීචර්ගේ යාලුවෙක් අද ඉස්කෝලෙට ආවා එයාව හම්බවෙන්න.” අඟහරුවාදා ලෝරී හදිසියේම කීවේය.

“චාල්ස්ගේ අම්මාද?” සැමියාත් මාත් ඇසුවේ එකවර ය.

“නෑහ්” ලෝරී අවඥාවෙන් කීය. “එයා මිනිහෙක්. එයා අපිට එක එක ව්‍යායාම කරන්න කිව්වා, පහත් වෙලා කකුලේ ඇඟිලි අල්ලන්න කිව්වා. මේ බලන්න.” ඔහු පුටුවෙන් බැස ගොස් නැමී තම පා ඇඟිලි ඇල්ලුවේය. “මෙන්න මේ විදිහට.” ඉනික්බිති ඔහු සන්සුන් ලෙස නැවත පුටුවට නැඟ තම ගෑරුප්පුව අතට ගත්තේය. “චාල්ස් නම් ඒ ව්‍යායාම කළේවත් නැහැ.”

“ඒකට කමක් නැහැ,” මම උද්යෝගයෙන් කීවෙමි. “ඇයි චාල්ස් ව්‍යායාම කරන්න අකමැති උනාද?”

“නෑහ්” ලෝරී කීය. “ටීචර්ගේ යාලුවා එක්ක ප්‍රශ්නයක් වුණ නිසා එයාට ව්‍යායාම කරන්න ඉඩ දුන්නේ නැහැ.”

“එයාගේ සුපුරුදු නරක හැසිරීමද?”

“එයා ටීචර්ගේ යාළුවාට පයින් ගැහුවා.” ලෝරී කීවේය. “ටීචර්ගේ යාලුවා චාල්ස්ට කිව්වා මේ මම කරන විදිහට පහත් වෙලා කකුලේ ඇඟිලි අල්ලන්න කියලා, චාල්ස් එයාට පයින් ගැහුවා.”

“ඔයා හිතන්නේ එයාලා චාල්ස්ට මොනවා කරයි කියලාද?” ලෝරීගේ පියා ඔහුගෙන් ඇසීය.

ලෝරී ඉතා සෙමෙන් උරහිස් හැකිලුවේය. “ඉස්කෝලෙන් එළවලා දායි මං හිතන්නේ,” ඔහු කීය.

බදාදාත් බ්‍රහස්පතින්දාත් සුපුරුදු ලෙස ගෙවුණි. කතන්දර වේලාවේදී චාල්ස් කෑ ගැසීමත් තවත් ළමයෙක්ගේ බඩට ගසා ඔහුව හැඬවීමත් සිදුවී තිබිණි. සිකුරාදා චාල්ස්ට නැවතත් පාසලෙන් පසුව නතර වීමට සිදු වූ අතර අනෙත් ළමෝ හැම දෙනාමද ඔහු සමඟ නතර වූහ.

පෙර පාසලේ තුන්වන සතිය වෙද්දී චාල්ස් අප නිවසේ වැදගත් තැනක් ඉසිලීය. බිළිඳිය හවස් වරුව පුරාම හැඬූ විට ඈ ‘චාල්ස්’ වී සිටියාය. ලෝරී කුඩා කරත්තයකට මඩ පුරවා කුස්සිය හරහා ඇදගෙන ආ විට ඔහු කළේ ‘චාල්ස් වැඩකි’. සැමියාගේ වැලමිට දුරකථන රැහනේ පැටලී දුරකථනයත්, අළු බඳුනත්, මල් බඳුනත් මේසයෙන් බිමට වැටුණු විට, මොහොතක් නිසොල්මන්ව හිඳ ඔහු පවා කීවේ “නිකම් චාල්ස් වගේ,” කියා ය.

තුන්වන සහ හතරවන සති තුළ චාල්ස් පුනුරුත්ථාපනය වන බවක් දිස් විය. “අද චාල්ස් හොඳට හිටිය නිසා ටීචර් එයාට ඇපල් ගෙඩියක් දුන්නා,” ලෝරී තුන්වන සතියේ බ්‍රහස්පතින්දා බැරෑරුම් ස්වරයකින් කීවේය.

“මොකක්?” සැමියාත් මාත් ප්‍රවේශමෙන් ඇසුවෙමු. “ඔයා ඔය කියන්නේ චාල්ස් ගැනද?”

“ඔව් චාල්ස්,” ලෝරී කීවේය. “එයා පන්තියට පාට කූරු බෙදුවා, ඊටපස්සේ පොත් ටික අස් කළා. ටීචර් කිව්වා එයා ටීචර්ගේ උදව්කාරයා කියලා.”

“මොකද වුණේ?” මා ඇසුවේ බලවත් සැකයෙනි.

“එයා ටීචර්ගේ උදවුකාරයා වුණා, එච්චරයි,” ලෝරී කීවේ උරහිස් ගස්සමිනි.

“මේ චාල්ස් ගැන කියන දේවල් ඇත්ත වෙන්න පුලුවන්ද?” එදින රාත්‍රියේදී මම සැමියාගෙන් ඇසුවෙමි. “මෙහෙම දේවල් වෙන්න පුලුවන්ද?”

“බලාගෙන ඉන්නකෝ,” ඔහු කීවේ අවිශ්වාසයෙනි. “චාල්ස් වගේ කෙනෙක් එක්ක වැඩ කරද්දී මෙහෙම වෙනවා කියන්නේ එයා සැලසුමක් ගහනවා වෙන්න පුළුවන්.”

ඔහු කී දේ වැරදි බවක් පෙනුණි. සතියකට වැඩි කාලයක් තිස්සේ චාල්ස් ගුරුවරියගේ උදවුකාරයා විය. හැම දිනකම ඔහු පන්තියට විවිධ දේවල් බෙදා දෙමින්, විවිධ දේවල් අසුරා තබමින් සිටි අතර කිසිවෙක්ට පාසලෙන් පසුව නැවතීමට සිදු වූයේ නැත.

“ලබන සතියේ ආයෙත් ගුරු දෙගුරු රැස්වීමක් තියෙනවා.” එක් හවස් වරුවක මම සැමියාට කීවෙමි. “මම එදාට චාල්ස්ගේ අම්මාව හොයාගන්න ඉන්නේ.”

“එයාගෙන් අහන්න චාල්ස්ට මොකද වුණේ කියලා,” ඔහු කීය. “මම කැමතියි දැනගන්න.”

“මටත් ඕන දැනගන්න.” මම කීවෙමි.

ඒ සතියේ සිකුරාදා වෙද්දී තත්ත්වය සාමාන්‍ය අතට පත්වී තිබිණි. “දන්නවද අද චාල්ස් මොකක්ද කළේ කියලා?” ඔහු දිවා කෑම මේසයේදී ඇසුවේ පුදුමය තැවරුණු කටහඬිනි. “එයා අද කෙල්ලෙකුට එක වචනයක් කියන්න කියලා කිව්වා. එයා ඒක කිව්වාම ටීචර් එයාගේ කට සබන් දාලා හේදුවා. චාල්ස් හිනාවුණා.”

“මොකක්ද වචනේ?” ඔහුගේ තාත්තා මෝඩ ලෙස ඇසුවේය.

“ඒක හොඳටම නරක නිසා මට ඔයාට රහසින් තමයි කියන්න වෙන්නේ.” ලෝරී කීය. එසේ කියා ඔහු පුටුවෙන් බැස තාත්තා වෙතට ගියේය. තාත්තා හිස පහත් කළ අතර ලෝරී ඉතා සතුටින් ඔහුට රහසින් යමක් කීවේය. තාත්තාගේ ඇස් පුදුමයෙන් මහත් විය.

“චාල්ස් පුංචි කෙල්ලෙකුට ඕක කියන්න කිව්වා?” ඔහු ඇසුවේ ගෞරවය මිශ්‍ර කටහඬිනි.

“ඒ කෙල්ල ඒක දෙසැරයක් කිව්වා,” ලෝරී කීවේය. “චාල්ස් එයාට කිව්වා ඒක දෙසැරයක් කියන්න කියලා.”

“ඉතින් චාල්ස්ට මොකද වුණේ?” සැමියා විමසුවේය.

“මුකුත් නැහැ,” ලෝරී පිළිතුරු දුන්නේය. “එයා පාට කූරු බෙද බෙදා හිටියා.”

සඳුදා උදය වරුවේදී චාල්ස් කුඩා දැරියව අත හැර ඔහුම ඒ නරක වචනය තුන් හතර වරක් කියා තිබුණු අතර ඒ හැම වතාවකදීම සබන් දමා ඔහුගේ මුව සෝදා තිබිණි. මීට අමතරව ඔහු රට හුණු වීසි කළ බවද වාර්තා විය.

ඒ හවස් වරුවේදී මා ගුරු දෙගුරු රැස්වීමට යන්නට පිටත් වෙද්දී සැමියා මා සමඟ දොරකඩට ආවේය. “රැස්වීමට පස්සේ තේ එකක් බොන්න චාල්ස්ගේ අම්මාව මෙහෙට අඬගහගෙන එන්න,” ඔහු කීවේය. “මට එයාව බලාගන්න ඕන.”

“ඒ ඉතින් එයා ආවොත් තමයි,” මා කීවේ යාඥා ස්වරූපයෙනි.

“එයා එයි.” ඔහු කීය. “එයාලාට චාල්ස්ගේ අම්මා නැතිව ගුරු දෙගුරු රැස්වීමක් තියන්න විදිහක් මට නම් හිතාගන්න බැහැ.”

රැස්වීම පුරාවටම මා පසුවූයේ නොසන්සුන්ව ය. එහි සිටි හැම කෙනෙක් දෙසම පරීක්ෂාවෙන් බැලූ මා චාල්ස් පිළිබඳ රහස සැඟවී තිබුනේ ඒ තැන්පත් විනීත මුහුණු අතරින් කවරකදැයි සොයන්නට විය. ඉන් එක් මුහුණක වත් ඊට ගැලපෙන පීඩිත බවක් තිබුණේ නැත. රැස්වීම අතරේ කිසිවෙක්වත් නැගී සිට තම පුතුගේ හැසිරීම ගැන සමාව ඉල්ලුවේ නැත. කිසිවෙක්වත් චාල්ස් ගැන සඳහන් කළේ නැත.

රැස්වීමෙන් පසු මම ලෝරීගේ පෙර පාසල් ගුරුවරිය හඳුනාගෙන ඈ වෙතට ගියෙමි. ඈ අත තේ කෝප්පයක් සහ චොකලට් කේක් කැබැල්ලක් සහිත පිඟානක් තිබුණු අතර මා අත තිබුණේ තේ කෝප්පයක් සහ මාෂ්මෙලෝ කේක් කැබැල්ලක් සහිත පිඟානකි. අපි දෙදෙනා ප්‍රවේශමෙන් එකිනෙකා වෙත ළඟා වී සිනා පෑවෙමු.

“මම ලොකු උවමනාවක් තිබුණා ඔයාව මුණගැහෙන්න,” මම කීවෙමි. “මම ලෝරීගේ අම්මා.”

“අපි හැමෝම හරි උනන්දුයි ලෝරී ගැන,” ඈ කීවාය.

“එයා පෙර පාසලට නම් කැමතියි,” මම පිළිතුරු දුන්නෙමි. “එයා හැමතිස්සෙම ඒ ගැන තමයි කියවන්නේ.”

“අපිට මුල සති දෙක තුනේදී හැඩගැහෙන්න ටිකක් අමාරු වුණා,” ඈ සංයමයෙන් යුතුව කීවාය. “ඒත් දැන් එයා හොඳ උදවුකාරයෙක්. ඉඳහිට පොඩි අතපසුවීම් වෙනවා නම් තමයි.”

“ලෝරී සාමාන්‍යයෙන් හරි ඉක්මණින් හැඩ ගැහෙනවා,” මම කීවෙමි. “මම හිතන්නේ මෙතැනදී නම් වෙන්න ඇත්තේ චාල්ස්ගේ බලපෑම.”

“චාල්ස්?”

“ඔව්,” මා පිළිතුරු දුන්නේ සිනාසෙමිනි. “ඔයාලට චාල්ස් නිසා හොඳට වැඩ ඇති නේද?”

“චාල්ස්?” ඈ ඇසුවාය. “මේ පෙර පාසලේ චාල්ස් කියලා ළමයෙක් නැහැ.”

පරිවර්තනය - හෙල්මලී ගුණතිලක 

from 'Shirley Jackson: Novels and Stories (1949)'


September 08, 2021

චිත්‍ර- භාවනා!

 හිත කරදර, කලබල කාලවලදී චිත්‍ර අඳිනවා කියන්නෙත් භාවනාවක්! 








August 26, 2021

දෑත දරා ඇවිදින් ආදරයෙන්...

 


මට හිතට අල්ලන සින්දු මුණගැහෙන්නේ හරි අඩුවෙන්. මම සිංදුවල ව්‍යාකරණ වැරද්දක් හරි හොයාගෙන ඒවාට අකමැති වෙනවා කියලා මට යාළුවො හිනාවෙනවා. 

දැන් කාලේ අලුතෙන් බිහිවෙන බොහොමයක් කඨෝර සින්දු අතරින් මේ සින්දුවේ මුදු බවට ඒ වචනවල ගීතවත් බවට මම කැමතියි. ලංකාවෙන් පිට ඉන්න නිසා අලුත් ගායක ගායිකාවෝ ගැන නොදන්නා මම රිද්ම වීරවර්ධනව මුලින්ම දැක්කෙත් අදයි. ඒත් ඔහුගේ පෙනුමත් මට හරි හුරුපුරුදුයි වගේ, ගායනයත් ළබැඳියි. 

ඕන තරම් වෙලා අහගෙන ඉන්න පුළුවන්, ආයෙත් අයෙත් අහන්න පුළුවන් සින්දුවක්!

පද - නිසල් ගමගේ 
ගායනය සහ සංගීතය- රිද්ම වීරවර්ධන 

August 18, 2021

දෙවොලට නොයන්න

Translation of the Poem 'Go not to the Temple' by Rabindranath Tagore

https://epaper.dinamina.lk/Home/FullPage

දිනමිණ, වසත් සුළඟ 18. 08. 2021 (14 පිටුව)

August 11, 2021

අත්හැර යෑම්


Translation of the poem Departures by Marianne David






දිනමිණ, වසත් සුළඟ 11. 08. 2021 (14 පිටුව)
https://epaper.dinamina.lk/Home/FullPage

August 07, 2021

මනුස්ස යන්තර | පියසීලි විජේමාන්න

එක හුස්මට කියවගෙන යන්න පුළුවන් රස කෙටිකතා පොතක් කාලෙකට පස්සේ හම්බවුණා. ඒ පියසීලි විජේමාන්නගේ 'මනුස්ස යන්තර.' මේ පොත 2019 රජත පුස්තක සම්මානයට නිර්දේශිත පොතක්.

කෙටිකතා නමයක් ඇති මේ පොතේ කතා බහුතරයකට පදනම් වෙලා තියෙන්නේ දුලබ නිමිති කියන්න පුළුවන්. හුරුපුරුදු තේමා ඇති කතා කීපය වුණත් ලියවිලා තියෙන්නේ අලුත් කෝණයකින් නිසා කියවද්දී දැනෙන්නේ නැවුම් බවක්. මේවා අතරින් 'යතුරු කැරැල්ලක්' සහ 'සුසීගේ රොටි කඩේ' යන කෙටි කතා සුවිශේෂීයි.





මනුස්ස යන්තර (2018)
කතෘ - පියසීලි විජේමාන්න
ගොඩගේ ප්‍රකාශනයක්

August 04, 2021

ගස්

 Translation of the poem 'Trees' by Rudy Francisco



දිනමිණ වසත් සුළඟ 04. 08. 2021

 https://epaper.dinamina.lk/Home/ShareImage?Pictureid=cec9938a


July 17, 2021

අටේ පන්තියේ සෛල පාඩම

අපි සෛලයක ව්‍යුහය ඉගෙනගත්තේ ඉස්කෝලේ නමය දහය පන්තිවල වගෙයි මතක. ඒක මම ඒ දවස්වල බොහොම ආසාවෙන් ඉගෙනගත්ත පාඩමක්. ඒත් දැන් නම් ඒ කිසිම දෙයක් මතක නැහැ. ඒ මම සාමාන්‍ය පෙළ විභාගයෙන් පස්සේ විද්‍යා විෂයන් නොකළ නිසා වෙන්නත් පුළුවන්.

මම ආයෙත් වතාවක් සෛලයක ව්‍යුහය පාඩමක් දැක්කේ මගේ පුතා ඒක ඉගෙනගනිද්දී. අටේ පන්තියේ ඉන්න පුතා ඉගෙන ගන්නේ මෙල්බර්න් නගරයේ පෞද්ගලික පාසලක. මට මේ සටහන ලියන්න හිතුණේ පුතාලාට ඒ පාඩම ජීවිත කාලයක්ම මතක හිටින විදිහට උගන්නලා තියෙන ලස්සන දැක්කාම. 

මූලික විෂය කරුණු උගන්වලා ඉවරවෙලා පුතාලාගේ පන්තියට පැවරුමක් ලැබිලා. ඒ තමයි සෛලයක් තමන් එදිනෙදා දකින කණ්ඩායමකට, සමූහයකට සමාන කරන එක. මේ අනුව සෛලයේ කොටස් පැහැදිලි කරන්න ඕන අර කණ්ඩායමේ කොටස්වල කාර්යයන් අනුව. 

මේ පැවරුම ගැන ඇහුවාම මට නම් එකපාරට දැනුණේ මහා පටලැවිල්ලක්. සෛලයක් කොහොමද අපේ එදිනෙදා ජීවිතයේ දේකට සමාන කරන්නේ? එහෙම කරලා වැඩක් තියෙනවද? ඒත් පුතා නම් ඒ ගැන මම වගේ එහෙම කලබලයකට පත්වුණු බවක් පෙනුණේ නැහැ. එයා බොහොම සීරුවෙන් සෛලයකට සමාන කරන්න පුළුවන් සමූහයක් ගැන හිතන්න ගත්තා. අන්තිමේදී එයා තෝරාගත්ත සමූහය ව්‍යාපාර ආයතනයක්. ගුරුවරියගෙන් ඒ තෝරාගැනීමට අනුමැතිය ලැබුණාට පස්සේ පුතා ඊට අදාළ presentation එක හදන්න ගත්තා. ඒ වෙද්දීත් මේ පැවරුම ගැන පැහැදීමක් නොතිබුණු මම එයාගේ වැඩ වලට බාධා නොකර ඒකෙ විස්තර බලාගෙන හිටියා.

පැවරුම ඉවර කරලා පුතා මට ඒක පෙන්නලා පැහැදිලි කළාම මට හරි පුදුම හිතුණා. සෛලයක කොටස්, ඒවායේ කාර්යභාරයන්, ඒවායේ වැදගත්කම මතක හිටින්න මේ පැවරුම අපූරුවට ගැලපෙනවා කියලා මට හිතුණා. ආයතනයක ප්‍රධානීන්, කේතකරුවන් (coders), විදුලි කාර්මික ශිල්පීන්, සාමාන්‍ය සේවකයන්, ආරක්ෂක නිලධාරීන්, කසල ඉවත් කරන්නන් ආදීන් ගෙන් කෙරෙන සේවාවට සමාන සේවාවක් සෛලයක් කොටස් මඟින් සිදුකෙරෙන ආකාරය ඒකෙන් පෙන්වලා තිබුණා. ඒ සමානකම් විස්තරාත්මකව පැහැදිලිව දක්වමින්, ඊට අදාළ පින්තූර එක් කර තිබුණු ඒ presentation එක දකිද්දී මටත් අමතක වෙලා තිබුණු පරණ විද්‍යා පාඩම් ආයෙත් මතක් වුණා. 

පුතාගේ presentation එකට ගුරුවරියගෙන් ඉහළ ලකුණු ලැබුණු බව පස්සේ දවසක පුතා මට ඇවිත් ආඩම්බරයෙන් කිව්වා. මේ අපූරු පැවරුමට පන්තියේ අනෙත් ළමයි තෝරාගත් පැහැදිලි කිරීම් ගැන මම පුතාගෙන් ඇහුවේ කුතුහලයෙන්. කාර් ගැන පිස්සුවක් තියෙන මිතුරෙක් සෛලයක් කාර් එකකට සමාන කරලා තිබුණු බව කියලා පුතා හිනාවුණා. සෛලයක් වෙළඳ සංකීර්ණයකටත්, රෝහලකටත් සමාන කළ අය පන්තියේ හිටියා කියලා පුතා මතක් කරලා කිව්වා.

පහතින් තියෙන්නේ පුතාගේ presentation එක (මේ තියෙන්නේ presentation එකේ slides හතර බැගින් එකතු කරලා සකස් කර ගත් පින්තූර. කහ පාට comment box එකේ ගුරුවරියගේ comments තිබුණා) මේක මට බෙදාගන්න හිතුණේ මේ අපූරු ඉගැන්නුම් ක්‍රම ගැන කියන්න. අපි ඉගෙනගත්ත ගුරු- කේන්ද්‍රීය අධ්‍යාපන ක්‍රමයට වඩා පුතාලා ඉගෙනගන්න ශිෂ්‍ය-කේන්ද්‍රීය ක්‍රම මඟින් කොයිතරම් විෂය කරුණු ගවේෂණය කරලා තේරුම් ගන්න අවස්ථාව එයාලාට ලැබෙනවද කියලා මට හිතුණා. 

මෙහෙම වෙලාවට තමයි අපිටත් ආයෙත් මේ ක්‍රම වලට ඉගෙන ගන්න ඇත්නම් කියලා හිතෙන්නේ! 







July 02, 2021

“Reminds me of sunshine”


දුම්රියපළ කවදත් මේ වෙලාවට හරිම කලබලයි. රාජකාරියට යන එන්නන්ගේ බැරෑරුම් මූණු අතරේ පාසල් දරු දැරියන්ගේ කෙළිකවටකම් පිරිලා. උදේ හත පහු වුණත් අද නම් ඉර පායන්නේ නැති හැඩයි. කළු වලාකුළු ගොන්නක්ම පේන මානයක් යනකම්ම අහසේ තෙරපිලා. සීත සෘතුව නිමවෙන්න ළඟ වුණත් තාම මේ වගේ අඳුරු වැහි බර දවස් නම් නිමක් නැහැ. මේ දුම්රියපළ, වේදිකා හය, පිටවීම් දොරටුව ළඟ පුංචි කෝපි හල, ඈතින් පේන කොළ හැලුණු ජකරන්ඩා ගස් පෙළ, රේල් පීලි අස්සේ කෑම හොයන මුහුදු ලිහිණි රංචුව, මේ හැම එකක්ම හැමදාම මේ විදිහමයි. මේ හැම එකක්ම හීනි තාලයක් එක්ක මගේ සිතිවිලි අතරේ ගැවසුණු කාලයකුත් තිබුණා.

ඉඳහිට දැවටෙන සීතල සුළඟට මුළු ඇඟම හිරිවැටෙනවා. මට මේ සීතල කරදරයක් උනාට මගේ වටා උන්නු බොහෝ දෙනා එය ගණන් ගන්නේවත් නැති හැඩයි. අදත් ගෙදරින් එළියට බහිද්දී පුරුද්දට වගේ මම මගේ කහපාට මෆ්ලරය දවටා ගත්තා. මේ දවස් ටිකේම, ඇඳුමට නොගැළපුණත්, උදේට විහිදෙන ලා ඉර එළියට නොගැළපුණත් ගෙදරින් පිටවෙද්දී මේ මෆ්ලරය මගේ අතේ රැඳුණා.

“ඒකට තමයි මම කැමතිම!"

ඒ ගැන විමසූ හැම කෙනාටම මම කිව්වා. ඒත් ලාච්චුවක පත්ලෙන් මේ මෆ්ලරය මම ආයෙත් හොයාගත්තේ මේ සීතල දවස්වල ඒකේ උණුහුම මට වුවමනා නිසාද? තාම ඒ වූල් කැරලි අතරින් පුරුදු ලා සුවඳක් හමන නිසාද? එහෙම නැත්නම්... ඇත්තම කියන්න මගේ හිතට බල කරනවානම්, දවස් අටකට උඩදී ඔහුව නැවතත් දුටුව නිසාද?

“එහෙමම කියන්න බෑ..”. මම මා එක්කම තර්ක කළා... “ඒ කෝච්චිය වැඩිම වුණොත් විනාඩි තුනක් නවත්තාගෙන ඉන්න ඇති මෙතැන...මිනිස්සුත් පිරිලා හිටියේ.. ඒ ටිකට කොහොමද කෙනෙක් අඳුනා ගන්නේ? මේ තරම් කලබල වෙලාවට?”

ඒ කොහොම වුණත් අමතක කිරීමට බැරි බවේ තදබල රෝගයකින් පෙළෙන මට ඔහු යන එන වෙලාවල්, යන එන දුම්රිය එක්ක ඒ දුටු දසුන ගැලපෙන බව අමතක කරන්න බැරි වුණා. ඒ තත්පරය මතක් වී දුම්රිය එන තුරු සීතල ලී බංකුවේ ඉන්න මට, මේ මහා සෙනඟ මැද මොහොතකට හුස්ම හිරවෙන තරමේ තනිකමක් දැනුණා.

එදාත් අද වගේම ඈත ජකරන්ඩා ගස් හිස් වෙලා තිබුණු දවසක්. මේ බංකුවේම සීතල නොදැනුණු දවසක්.

"මට නම් බෑ හීතල කාලෙට වේලාසන එන්න!" මම නෝක්කාඩුවක් කිව්වා. "මාව මැරෙන්න යනවා හීතලේ!"

එහෙම කිව්වාට මම නොවැරදීම වේලාසනින් එන බව අපි දෙන්නාම දැනගෙන හිටියා.

"මේක හීතලක්යැ ළමයෝ?" ඔහු හිනාවක් සඟවන්න තැත් කරමින් කීවා. "ඕනනම් දාසයක් විතර ඇති!"

"ඇත්තද? දාසයයි වගේද පේන්නේ?"ඔහු ඉදිරියේ වටයක් කැරකෙමින් මම හිනාවුණා. "නියමයිනේ!!"

ඊළඟ දවසේ එද්දී ඔහු අතේ ලස්සනට එතූ පුංචි පාර්සලයක් තිබ්බා. දුම්රියපළේ කලබලය මැද්දේම පුංචි දැරියක් වගේ මා කඩිමුඩියේ ඒ පාර්සලය ලෙහා බැලුවා. ගන වූල් නූලෙන් අමුතු රටාවකට ගෙතූ කහ පාට මෆ්ලරයක් මගේ අතැඟිලි අතරේ දැවටුනා.

"සීතලට කියාපු දේ!" එය සිපගනිමින් මා සිනාසුණා. "ඒත් කහ පාට?.. මට කහ පාට ඇඳුමක්වත් නැහැ!"

ඔහු එය මගේ දෑතින් ගෙන සීරුවට මගේ ගෙල වටා දැවටුවා.

"To remind you of sunshine!" මා වෙත පහත් වී ඔහු රහසින් මිමිණුවා.

ඊට පස්සේ කොයිතරම් නම් දුම්රිය මෙතැනින් යන්න ඇතිද? කොයිතරම් නම් මිනිස්සු මේ වේදිකාවල බලාගෙන ඉන්න ඇතිද? පුංචි දේවල් වෙනස් වෙන්න ලොකු කාලයකුත් ලොකු දේවල් වෙනස් වෙන්න පුංචි කාලයකුත් තරම් වෙන බව මම ඉගෙනගත්තේ මෙතැනදීද? කොහොම වුණත් සමහර දේවල් නම් කවදාවත් වෙනස් වෙන්නේ නැති බවත් මම ඉගෙනගත්තෙත් මෙතැනදීමද?

මගේ සිතිවිලි පෙළ නතරකරමින් මගේ ඉදිරිපස දුම්රියක් මහා හඬින් විත් නැවතුණා. හිස ඔසවා බැලූ එක තත්පරයකදී නැවතත් ඒ හුරුපුරුදු දෑස මා දෑසේ ගැටුණා. ඒ දුම්රිය පිටව යන තෙක්ම මා දෑස ඉන් මුදාගෙන බිමට යොමුකරගත්තේ ඉනූ කඳුළු ඔහු දකීවි යැයි බියෙන්. මෙතෙක් කල් සීතලෙන් මිදීමට මට උපකාරී වූ කහ පැහැති මෆ්ලරය ඒ මොහොතේ කඳුළු සැඟවීමටත් මට පිහිට වුණා.

දුම්රිය පිටවී ගොස් මොහොතකින් කෙටි පණිවිඩයකින් මගේ ජංගම දුරකථනය දෙදරුවා. නොසිතාම, පුරුද්දට මෙන් මා එය වෙත නෙත් යොමු කළා.

"Reminds me of sunshine!" එහි සටහන් වී තිබුණා.


සහස් පියවර- කෙටිම කෙටි කතා (2019)
සයුර ප්‍රකාශන
සිතුවම- විංගි ජයලත් (Vingi Jayalath), Vingarts


චිත්‍රය ගැන සටහන

මේ කෙටිකතාව මගේ සහස් පියවර -කෙටිම කෙටි කතා පොතේ තියෙන කෙටිකතාවක්. පොතෙන් ඒ කතාව කියවලා ඒකට ආසා වුණු නිසා ඒකට චිත්‍රයක් ඇන්දා කියලා මම බොහොම ආදරය කරන චිත්‍ර ශිල්පිනියක් වන විංගි ජයලත්ගෙන් පණිවිඩයක් ලැබුණ වෙලාවේ මට අදහාගන්න බැරි වුණා. විංගිගේ චිත්‍රවලට මම ආදරේ කරන්නේ සෑහෙන්න කාලෙක ඉඳන්. විංගි අඳින Mandala චිත්‍රවලට කොයිතරම් ඉවසීමක්, සංයමයක් ඕනද කියලා මම දන්නේ මාත් ඉඳ හිට පොඩි පොඩි චිත්‍ර කුරුටු ගාන නිසා , මට නම් චිත්‍රයක් අඳින්න ඒතරම් ඉවසීමක් නැති නිසා. විංගි අඳින doodlesවල තියෙන්නේ එයාටම ආවේනික හුරතල් ගතියක්. ඉතින් මගේ කතාවට විංගිගෙන් ලැබුණු මේ චිත්‍රයේ වටිනාකම මට නිමක් නැහැ. මගේ කතාවට තව මානයක් එකතු කළාට විංගිට ස්තූතියි කියන්නයි මේ කතාව ආයෙත් බෙදාගත්තේ.

June 29, 2021

සුන්බුන් කාමරය

Translation of the short story ‘Lumber Room’ by Saki



එදා දරුවන්ව ජැග්බරෝහි මුහුදු වෙරළට රැගෙන යන්නට නියමිතව තිබුණේ ඔවුන්ට විශේෂ වරප්‍රසාදයක් වශයෙනි. නිකලස් මේ කණ්ඩායමට අයත් නොවූයේ ඔහු අපකීර්තියට පත්ව සිටි නිසාය. එදින උදෑසන ඔහු පාන් සහ කිරි වලින් සැදුණු තම ගුණදායක උදෑසන ආහාර වේල කෑමට ප්‍රතික්ෂේප කළේ එහි ගෙම්බෙක් ඇතැයි යන කිසිම පදනමක් නැති අදහස ඉදිරිපත් කරමිනි. ඔහුගේ කෑම බඳුනේ කිසිසේත්ම ගෙම්බෙක් සිටිය නොහැකි බවත්, විකාර දෙඩවීමෙන් වැළකිය යුතු බවත් ඔහුට වඩා වයසින් සහ නුවණින් වැඩි අය ඔහුට කීහ. එනමුත් ඔහු නොකඩවා මේ විකාරයම කියන්නට වූ අතර ඉන් නොනැවතී පෙරකී ගෙම්බාගේ පාට සහ සමේ සූක්ෂම සලකුණුද විස්තර කරන්නට විය. මෙහිදී වඩාත්ම පුදුම සහගත සිදුවීම වූයේ නිකලස්ගේ පාන්- සහ - කිරි බඳුනේ ඇත්තටම ගෙම්බෙක් සිටීමයි. ඌව එහි දමනු ලද්දේ ඔහුම බැවින් උගේ හැඩරුව හොඳින් දැන සිටීමට ඔහුට අයිතියක් තිබිණි. ඉනික්බිති ඉතාම ගුණදායක උදෑසන ආහාර වේලක් සහිත බඳුනකට ගෙවත්තෙන් ගෙම්බෙක් ගෙනැවිත් දැමීමේ පාපය ගැන දීර්ඝ වශයෙන් විග්‍රහ කෙරුණි. නමුත් නිකලස්ට නම් මේ සිදුවීමේ කැපී පෙනෙන සාධකය වූයේ ඔහුට වඩා වයසින් සහ නුවණින් වැඩි අය මහත් ආත්ම විශ්වාසයෙන්, සහතික කර කී දේ බරපතල ලෙස වැරදී තිබීමයි.

"ඔයාලා කීවා මගේ පානුයි කිරියි තියෙන භාජනේ ගෙම්බෙක් ඉන්න විදිහක් නැහැ කියලා; ඒත් ඒකෙ ගෙම්බෙක් හිටියා," ඔහු තමන්ගේ නිවැරදි මතය වෙනස් කරන්නට අකමැති දක්ෂ තර්ක ශිල්පියෙක් ලෙස නොකඩවා කියමින් සිටියේය.

නිකලස්ගේ ඥාති සොයුරාත්, සොයුරියත්, කිසිම වැදගැම්මකට නැති බාල සොහොයුරාත් එදින හවස් වරුවේදී ජැග්බරෝහි මුහුදු වෙරළට රැගෙන යාමට නියමිතව වූ අතර ඔහු නිවසේ රැඳී සිටිය යුතු විය. ඔහුගේ ඥාති සොයුරාගේත්, සොයුරියගේත් නැන්දා විසින් තමන් ඔහුගේත් නැන්දා බවට අනවශ්‍ය පරිකල්පනයකින් නිගමනය කර තිබිණි. උදේ කෑම මේසයේදී නිකලස්ගේ අවිනීත හැසිරීම නිසා ඔහුට අහිමි වූ වරප්‍රසාද උලුප්පා දැක්වීම සඳහා ඇය හදිසියේම මේ ජැග්බරෝ ගමන සූදානම් කළාය. ළමුන්ගෙන් කෙනෙක් දඟ කර දඬුවම් ලැබූ විට ඔහු හෝ ඇය හැර සෙස්සන්ට සහභාගී විය හැකි උත්කර්ෂවත් යමක් සූදානම් කිරීම ඇයගේ පුරුද්ද විය. ළමුන් සියලු දෙනාම එක්ව දඟ වැඩක් කරනු ලද නම් අහල පහල නගරයක පැවැත්වෙන සර්කස් සංදර්ශනයක් ගැන ඔවුන්ට දැනුම් දෙනු ලැබීය. ඔවුන් දඟ නොකර සිටියා නම් මින් පෙර කිසි කලක නොදුටු තරමේ විසිතුරු වූත්, ගණනය කළ නොහැකි තරමට අලි සංඛ්‍යාවක් සිටියාවූත් මේ සංදර්ශනයට පසුදාම යන්නට තිබුණු අවස්ථාව ඔවුන්ට අහිමි වූ බව දැනුම් දෙන ලදී.

මුහුදු වෙරළට යන කණ්ඩායම පිටත්වෙද්දී, ඒ ගමන අහිමි වූ නිකලස් විසින් අවස්ථාවට ඔබින ලෙස කඳුළු කැට කිහිපයක් වගුරවනු ඇතැයි අපේක්ෂාවක් තිබිණි. නමුත් දඩි බිඩියේ අස් රියට නගිද්දී දරුණු ලෙස දණහිස සීරුණු බැවින් සියලු හැඬීම් නිකුත් වූයේ ඔහුගේ ඥාති සොයුරියගෙනි. අපේක්ෂිත සතුට හෝ ප්‍රමෝදය නොපෙන්නා පිටත්ව යන ඔවුන් දෙස බලා, "අරයා හූ කිය කියා ඇඬුව තරමක්," යැයි නිකලස් සතුටින් කීවේය.

"එයාට ඉක්මණින්ම ඒක අමතක වෙයි." තමන්ට නැන්දායැයි කියාගන්නා තැනැත්තිය කීවාය. "මේ බොහොම ලස්සන හවස් වරුවේ ඒ කට්ටිය වෙරළේ දුවමින් හොඳට සතුටු වේවි."

"බොබී නම් වැඩිය සතුටු වෙන එකක් නැහැ, එයා වැඩිය දුවන එකකුත් නැහැ," නිකලස් කෘර ලෙස හිනැහෙමින් කීවේය. "එයාගේ බූට්ස් දෙක තද වැඩියි, එයාගේ කකුල් රිදෙනවා."

"එයා මට කියන්න ඕනනේ ඒ බව, ඇයි මට නොකීවේ?" නැන්දා රළු හඬින් ඇසුවාය.

"එයා ඔයාට දෙසැරයක් කිව්වා, ඔයා අහගෙන හිටියේ නැහැ. ඔයා වැදගත් දේවල් අහගෙන ඉන්නේ නැහැ."

"ඔයාට ගූස්බෙරි වත්තට යන්න තහනම්," නැන්දා මාතෘකාව වෙනස් කරමින් කීවාය.

"ඇයි බැරි?" නිකලස් ප්‍රශ්න කළේය.

"ඔයා දඬුවමක් ලබමින් ඉන්න නිසා," නැන්දා උඩඟු ලෙස කීවාය.

නිකලස් මේ තර්කයේ අඩුපාඩු පෙන්වා දීමට මහන්සි වූයේ නැත. දඬුවම් ලබමින් සිටින අතරතුරේදීම ගූස්බෙරි වත්තට යන්නට ඔහුට හොඳහැටි හැකියාව තිබුණි. ඔහුගේ මුහුණේ දිස් වූයේ තදබල මුරණ්ඩු පෙනුමකි. "මම මෙයාට ගූස්බෙරි වත්තට යන්න තහනම් කළ නිසාම එයාට ඒකට යන්න වුවමනා වෙලා." නැන්දා තමාටම කියාගත්තාය.

ගූස්බෙරි වත්තට ඇතුළු විය හැකි ගේට්ටු දෙකක් විය. නිකලස් වැනි කුඩා දරුවෙක් එයට ඇතුළු වුවහොත් එහි ඇති ආටිචෝක් පඳුරු, රාස්බෙරි ගාල් සහ පළතුරු ගස් අතර ඉතා සාර්ථක ලෙස අතුරුදහන් වන්නට ඉඩ තිබිණි. ඒ හවස්වරුවේ නැන්දාට කරන්නට දහසක් වැඩ තිබුණත් ඈ නොවැදගත් දේ කරමින්, ගෙවත්තේ මල් පාත්ති සහ පඳුරු අසල ගැවසෙමින්, තහනම් පාරාදීසයට යන්නට ඇති ගේට්ටු දෙක වෙත නෙත් යොමාගෙන සිටියාය. ඇයට විචිත්‍රවත් පරිකල්පනයක් නොතිබුණත් තදින් අවධානය යොමු කිරීමේ හැකියාවක් තිබිණි.

නිකලස් වරක් දෙවරක් හොරගල් අහුලමින් නිවස ඉදිරිපස ගෙවත්තට ගියේය. ගූස්බෙරි වත්තට යන දොරටු වෙත යන බවක් පෙන්වමින් ඒ දෙසට ගියත් ඔහුට නැන්දාගේ පරීක්ෂාකාරී බැල්මෙන් මිදෙනු නොහැකි විය. ඇත්ත වශයෙන්ම නම් ඔහුට ගූස්බෙරි වත්තට ඇතුළු වීමට කිසිම වුවමනාවක් තිබුණේ නැත. නමුත් ඒ බව නැන්දා විශ්වාස කිරීම ඔහුට වාසි සහගත වූ අතර ඒ නිසා ඇය හවස් වරුවෙන් වැඩි කොටසක් තමන්ම පවරා ගත් මුර රාජකාරිය ඉටු කරමින් පසු වූවාය. ඇයගේ සැකය මනා සේ තහවුරු කළ පසු නිකලස් නැවතත් නිවස තුළට රිංගාගෙන, කාලයක් තිස්සේ ඔහුගේ මනසේ පැල වී තිබුණු සැලසුමක් ක්‍රියාත්මක කළේය. නිවසේ පුස්තකාල කාමරයේ රාක්කයක් අසල පුටුවක් තබා ඊට නැඟුණු විට එහි එක්තරා තට්ටුවක් මත වූ මහත, වැදගත් පාටැති යතුරක් වෙත ළඟා විය හැකි විය. මේ යතුර එහි පෙනුම තරමටම වැදගත් විය. සුන්බුන් කාමරයට යාමට අවසර නැති අයගෙන් එහි අභිරහස් බව ආරක්ෂා කර, නැන්දලා වැනි වරප්‍රසාද ලත් අය වෙනුවෙන් ඒවා රැක දීම එහි රාජකාරිය විය. නිකලස්ට අගුල් තුළට යතුරු දමා කරකැවීමේ කලාව ප්‍රගුණ කර එතරම් අත්දැකීම් නොතිබුණි. නමුත් පසුගිය දවස් කීපය තිස්සෙම ඔහු පාඩම් කාමරයේ දොරෙහි යතුරත් අගුලත් සමඟ මෙය පුරුදු පුහුණු වෙමින් සිටියේ වාසනාවත්, අහම්බයත් ගැන ඔහුට එතරම් විශ්වාසයක් නොතිබුණු නිසාය. මේ යතුර අගුල තුළ කරකැවුණේ මඳක් දරදඬු ලෙස වූවත්, අගුල විවර විය. දොර ඇරුණු විට නිකලස් සිටියේ නුහුරු ලෝකයකය. මෙය හා සසඳද්දී ගූස්බෙරි වත්ත පිළුණු ලෞකික සතුටක් පමණක් බව ඔහුට හැඟිනි.

සුන්බුන් කාමරය කෙබඳු විය හැකිදැයි නිකලස් නිතර කල්පනා කර තිබිණි. කුඩා ළමුන්ගේ දෑස් වෙතින් ඒ පෙදෙස මහත් සේ සූක්ෂමව මුද්‍රා තබා තිබුණු අතර ඒ ගැන ඔවුන් ඇසූ ප්‍රශ්නවලටද පිළිතුරු ලැබුණේ නැත. ඒ කාමරය නිකලස් බලාපොරොත්තු වූ පරිදිම විය. විශාල අඳුරු කාමරයක් වූ එයට මඳ ආලෝකයක් හෝ ලැබුණේ ගෙවත්තේ තහනම් කොටස වෙත මුහුණලා උසකින් පිහිටා තිබුණු එහි එකම කවුළුවෙනි. මීට අමතරව එහි සිතාගන්නටත් නොහැකි තරමේ වස්තුව විය. නැන්දා යැයි කියාගන්නා තැනැත්තිය වැනි අය භාණ්ඩ පාවිච්චි කිරීමේදී ඒවා නාස්ති වන බවත් ඒවා ගබඩා කර දූවිලි සහ පුස් වැකෙන්නට ඉඩ හල විට රැකෙන බවත් විශ්වාස කළහ. නිවසේ සෙසු බොහෝ පෙදෙස් හිස්ව, දුක්බරව තිබෙණු නිකලස්ට දැක හුරුව තිබූ නමුත් මෙහි නම් දෑස සනසන විසිතුරු දේ රැසක් විය.

ඔහු මුලින්ම දුටුවේ ඝන තිරයක ඇඳ රාමු කරන ලද විසිතුරු චිත්‍රයකි. බැලූ බැල්මට එය ගිනි උදුනක් මුවා කිරීමට යොදාගත් ඉස්කිරිමක් බව පෙනුණත් නිකලස්ට නම් එය පණ ඇති, හුස්ම වැටෙන කතන්දරයක් විය. දූවිලි තට්ටුව යටින් විසිතුරු පාටින් දිලෙන ඉන්දියානු බිත්ති සැරසිලි ගොන්නක් මත වාඩි වූ ඔහු ඒ චිත්‍රයේ සියුම් විස්තර සියල්ලම දෑසින් උකහා ගත්තේය. පැරණි පන්නයේ ඇඳුම් ආයිත්තම් හැඳ සිටි පිරිමියෙක් විසින් ඊතලයකින් විද ගෝනෙක් බිම හෙලාගත් දර්ශනයක් එහි සිතුවම් කර තිබිණි. ගෝනා සිට ඇත්තේ මිනිසාට වඩා අඩි දෙක තුනක් ඈතින් බැවින් එසේ විදීම දුෂ්කර වූවා විය නොහැක. චිත්‍රයේ පසුබිමේ තිබුණු ඝනව වැඩුණු පඳුරු නිසා ඔහුට තණ උලා කමින් සිටි ගෝනෙක් වෙත රහසේම ළඟා වන්නට පහසු වන්නට ඇත. දඩයක්කරු අසල උඩ පනිමින් සිටින දඩ බල්ලන් දෙදෙනාට දුන්නෙන් ඊතලය මිදෙන තෙක් කීකරුව සිටින්නට පුහුණු කර තිබෙනවා විය හැක. චිත්‍රයේ මේ කොටස නම් සරල විය. නමුත් කැලය මැදින් මේ අතට දිව එන වෘකයන් හතර දෙනා නිකලස්ට දුටුවත් ඒ බව දඩයක්කාරයා දුටුවේද? ඇතැම්විට ගස් අතර සැඟවී මීට වඩා තවත් බොහෝ වෘකයන් සිටින්නට ඉඩ ඇත. කෙසේ වෙතත් මේ වෘකයන් සතර දෙනා වුව කඩා පැන්නොත් මිනිසාටත් ඔහුගේ බල්ලන් දෙදෙනාටත් ඔවුන් සමඟ සටන් කරනු හැකි වේවිද? ඔහුගේ හී කොපුවේ ඉතිරිවී තිබුනේ තවත් ඊතල දෙකක් පමණි. ඉන් එකක් හෝ දෙකම වුවත් ඉලක්කය මඟහරින්නට ඉඩ ඇත. දඩයක්කරුගේ හී විදීමේ හැකියාව ගැන අප දන්නා එකම කරුණ ඔහුට තමන්ට ඉතාම ආසන්නයේ ඇති ගෝනෙක් වෙත හී විදින්නට හැකි බව පමණි. මේ සිතුවමේ විය හැකි සිද්ධීන් කල්පනා කරමින් නිකලස් ඉතා වටිනා විනාඩි කිහිපයක් ගත කළේය. පෙනෙන්නට ඇති වෘකයන් සතර දෙනාට වඩා වැඩි ප්‍රමාණයක් ගස් අතර සැඟවී ඇති බවත් මිනිසාත් ඔහුගේ බල්ලන් දෙදෙනාත් අමාරුවේ වැටෙන්නට නියමිත බවත් අවසානයේදී ඔහු නිගමනය කළේය.


ඔහුගේ අවධානය සොරාගත් තවත් බොහෝ දේ සුන්බුන් කාමරයේ විය. සර්පයන්ගේ හැඩයෙන් යුතුව දඟර ගැසුණු අපූරු ඉටිපන්දම් රඳවන එහි තිබිණි. තාරාවෙක්ගේ හැඩයෙන් යුත් පිඟන් මැටි තේ පෝච්චියක් එහි වූ අතර එහි තේ වෑස්සෙන්නට නියමිතව තිබුණේ තාරාවාගේ හොටයෙනි. එය හා සසඳද්දී ඔවුන්ගේ කාමරයේ තිබුණු තේ පෝච්චිය මහත් නීරස, කිසිම හැඩයක් නැති එකක් බව ඔහුට සිතුණි. කැටයම් කරන ලද සඳුන් ලීයෙන් නිම කළ පෙට්ටියක් විවර කළ විට ඔහු දුටුවේ සුවඳවත් පුළුන් කැබලි අතර අසුරා තිබුණු කුඩා පිත්තල රූප රැසකි. දකින්නටත්, අල්ලා බැලීමටත් ප්‍රියජනක වූ මොල්ලිය සහිත ගොනුන්, මොණරුන් සහ බහිරවයන්ගේ රූ මෙහි විය. මේ තරම් විසිතුරු බවක් නොමැති කළු පැහැති කවරයක් සහිත හතරැස් පොතක්ද මෙහි තිබුණි. නිකලස් එයට එබී බැලූ විට දුටුවේ එය පක්ෂීන්ගේ අලංකාර වෛවර්ණ පින්තූරවලින් පිරී තිබුණු බවයි. ඒ තරම් විචිත්‍රවත් පක්ෂීන් රැසක්! නිවසේ ගෙවත්තෙත්, ඉන් පිටත ඇවිදින්නට යද්දීත් නිකලස් පක්ෂීන් කිහිප දෙනෙක් දැක තිබිණි. මේ අතරින් විශාලම උන් වූයේ ඉඳහිට දකින මැග්පයි කුරුල්ලෙක් හෝ කැලෑ පරෙවියෙක් පමණි. නමුත් හීනෙන් පවා මවාගනු නොහැකි වර්ග වල කොකුන්, රාජාලියන්, කෑදැත්තන්, අයිබිස් කුරුල්ලන් වැනි පක්ෂීන් රැසකගේ රූ මේ පොතේ විය. එහි තිබූ මැන්ඩරින් තාරාවාගේ පැහැයන් දෙස ආසාවෙන් බලමින් උගේ ජීවිත කතාව මවාගනිමින් සිටිද්දී ගූස්බෙරි වත්තේ සිට ඔහුගේ නම කියා කෑ ගසන නැන්දාගේ හඬ නිකලස්ට ඇසුණි. ඔහු දීර්ඝ ලෙස අතුරුදන්ව සිටීම ගැන සැක සිතා තිබුණු නැන්දා, ඔහු ලිලැක් පඳුරු ගොල්ලට මුවාවී තාප්පයෙන් පැන වත්තට ඇතුළු වන්නට ඇතැයි නිගමනය කර තිබිණි. දැන් ඇය මහත් උද්යෝගයෙන් නමුත් ඉතා අසාර්ථක ලෙස ආටිචෝක් පඳුරු සහ රාස්බෙරී ගාල් අතර ඔහුව සොයමින් සිටියාය.

"නිකලස්, නිකලස්!" ඈ කෑ ගැසුවාය. "වහාම එළියට එන්නයි කීවේ. හැංගිලා වැඩක් නැහැ මට ඔයාව පේනවා."

සුන්බුන් කාමරය තුළ අවුරුදු විස්සකට පමණ පසු සිනාවක් පහළ විය.

ටික වෙලාවක් යද්දී නිකලස්ගේ නම කියා කෝපයෙන් කෑ ගැසූ හඬ උදවු ඉල්ලා දුන් ලතෝනියක් බවට පත්විය. නිකලස් පොත වසා දමා, එය තිබුණු මුල්ලෙන්ම නැවත තබා, අසල තිබුණු පුවත්පත් මිටියකින් ඒ මතට දූවිලි ටිකක් ගසා දැම්මේය. ඉන්පසු හොර රහසේම කාමරයෙන් පිට වූ ඔහු, දොර අගුලු ලා, යතුර තිබුණු තැනින්ම තැබුවේය. ඔහු ගෙවත්තට යද්දීත් නැන්දා ඔහුගේ නම කියා කෑ ගසමින් සිටියේය.

"කවුද ඔතැන?" ඔහු ඇසීය

"මේ මම," තාප්පයෙන් අනෙත් පසින් හඬක් නැඟිණි. "මම කතා කරනවා ඇහුණේ නැද්ද? මම ඔයාව ගූස්බෙරි වත්තේ හොයද්දි මාව ලිස්සලා ගිහින් මේ වැහි වතුර ටැංකියට වැටුණා. හොඳ වෙලාවට ඒකෙ වතුර නැහැ. ඒත් ඒකෙ පැතිවල දිය සෙවෙල් බැඳිලා ලිස්සන නිසා මට එළියට එන්න බැහැ. ගිහින් අර චෙරි ගහ යට තියෙන ඉනිමග ගේන්න.--"

"මට කියලා තියෙන්නේ ගූස්බෙරි වත්තට යන්න එපා කියලා," නිකලස් වහාම කීය.

"මමනේ එපා කීවේ, දැන් මම කියනවා කමක් නැහැ කියලා," වැහි වතුර ටැංකියේ සිට නැඟුණු හඬේ නොරිස්සුම ගැබ්ව තිබිණි.

"ඔයාගේ කටහඬ නැන්දාගේ වගේ නෙමෙයි," නිකලස් ඊට එරෙහි වෙමින් කීවේය. "සමහරවිට ඔයා මාව නරක වැඩට පොළඹවන යක්ෂයාද දන්නෙත් නැහැ. නැන්දා මට නිතරම කියනවා යක්ෂයා මාව පොළඹගන්න හදනවා, මම හැම තිස්සෙම ඒවාට අහුවෙනවා කියලා. මේ සැරේ නම් මම අහුවෙන්නේ නැහැ."

"විකාර කියන්න එපා," ටැංකියේ සිරකාරිය කීවාය. "ගිහින් ඉනිමග අරගෙන එන්න."

"අද හවස තේ බොද්දි ස්ට්‍රෝබෙරි ජෑම් තියෙයිද?" නිකලස් අහිංසක ලෙස ඇසුවේය.

"අනිවාර්යයෙන් තියෙනවා." නැන්දා කීවේ නිකල්ස්ට නම් ඉන් බිඳක්වත් නොදෙන්නට ඉටා ගනිමිනි.

"හා හා ..මම දැන් දන්නවා ඔයා යක්ෂයා තමයි, නැන්දා නෙමෙයි කියලා," නිකලස් සතුටින් කෑ ගැසුවේය. "අපි ඊයේ නැන්දාගෙන් ස්ට්‍රෝබෙරි ජෑම් ඉල්ලුවාම එයා කීවා ඒවා ඉවරයි කියලා. ගබඩාවේ ස්ට්‍රෝබෙරි ජෑම් බෝතල් හතරක් තියෙනවා. මම බැලුව නිසායි දන්නේ, ඔයාත් අනිවාර්යයෙන් දන්නවා. ඒත් නැන්දා දන්නේ නැහැ, මොකද එයා කිව්වානේ ඒවා ඉවරයි කියලා. අනේ යක්ෂයෝ උඹ මේ සැරේ නම් හොඳටම අහුවුණා!"

නැන්දාට යක්ෂයාට කතා කරන ලෙසින් ඇමතීමේ අමුතුම රසවත් බවක් තිබුණද එය වුවමනාවට වඩා විඳීම සුදුසු නැති බව නිකලස්ගේ ළමා බුද්ධියට වැටහිණි. ඒ නිසා ඔහු ශබ්ද නඟමින් එතැනින් ඉවත්ව ගියේය. නැන්දාව වැහි වතුර ටැංකියෙන් ගොඩට ගනු ලැබුවේ ඊට ටික වෙලාවකට පසු පාස්ලි කඩන්නට ගූස්බෙරි වත්තට පැමිණි මුළුතැන්ගෙහි සේවිකාවක් විසිනි.

එදින හවස තේ මේසයේ බියකරු නිහඬ බවක් පැතිරිණි. සෙසු දරුවන් ජැග්බරෝහි මුහුදු වෙරළට යද්දී මුහුදේ වඩදිය ඉහළම මට්ටමේ එළඹී තිබුණු නිසා ඔවුන්ට සෙල්ලම් කිරීමට වැලි තීරුවක් ඉතිරිව තිබී නැත. නිකලස්ට දඬුවමක් දීමට සෙස්සන්ට මේ චාරිකාව හදිසියේ සූදානම් කරද්දී නැන්දාට මේ කරුණ අමතකව තිබිණි. බොබීගේ පාවහන් දෙක ඔහුගේ දෙපා රිදවූ නිසා ඔහු මුළු සවස් වරුවම ගතකර තිබුණේ නොරිස්සුමෙන් සහ කේන්තියෙනි. පොදුවේ ගත් කල ඔවුන් ඒ හවස් වරුව විනෝද වී නැත. අසාධාරණ ලෙස විනාඩි තිස් පහක් වැහි වතුර ටැංකියක සිරකරනු ලැබූවෙක් වශයෙන් නැන්දා තේ මේසයේදී දරදඬු නිහඬ බවක් රැක්කාය. නිකලස් ද නිහඬව සිටියත් ඒ ඔහුට සිතීමට බොහෝ දේ තිබුණු බැවිනි. වෘකයන් රැස විසින් දඩයම් කරන ලද ගෝනා ආහාරයට ගන්නා අතරතුරේදී දඩයක්කාරයාටත් ඔහුගේ දඩ බල්ලන් දෙදෙනාටත් දිවි ගලවාගන්නට ඉඩ ඇතැයි ඔහුට සිතිණි.

- පරිවර්තනය හෙල්මලී ගුණතිලක


Painting by Alpini Gionatan

June 21, 2021

මීදුම් කවි

ඇතැම් දින ඇත
දම් පැහැති දුර කඳුද නොපෙනෙන
මුදු කුරුළු මිමිණුම්ද නොඇසෙන
කවුළුවෙන් ඔබ්බෙහි
තරුණ තුරු හිස් මත
එකම හිරු බිඳුවක්ද නොරැඳෙන
 
එවන් දිනවල
බිඳක් තාවර වී
කවුළු වීදුරුවේ
තබමි සීතල කොපුලත

අත ළඟ සේම දැවටෙන
සිත ප්‍රමෝදය අවුලන
දැනෙනමුත් නොදැනෙන
මේ මීදුමත් ඔබමය

 

Photo- misty day in Burwood, Melbourne




June 19, 2021

සෙල්ලම් බඩු කතන්දර

මේ දවස්වල පුතා එයාගේ පරණ සෙල්ලම් බඩු එකතුව අස් කරමින් ඉන්නේ. මේ අතර ප්‍රධාන අංගයක් තමයි එයාගේ matchbox cars collection එක. මේ එකතුවේ එක එක ජාතියේ වාහන 200ක් විතර තියෙනවා. පුතා පුංචිම කාලේ ඉඳන් තිබුණු ආසාවක් නිසා එයාගේ තාත්තා එයාත් එක්ක ගිහින් වරින් වර තෝරලා ගත්ත ඒවා තමයි මේ. ඒවා තියන්න මේ රාක්කේ හැදුවෙත් තාත්තායි පුතයි එකතුවෙලා. (පුතාගේ අම්මාට වාහන ගැන උනන්දුව බින්දුවට කිට්ටු නිසා මේ රාක්කෙ දූවිලි පිහිදාන්න විතරයි දායක වුණේ.)

ඒත් මේ කතාවට තව කොටසක් තියෙනවා. ඒ දෙවෙනි පින්තූරේ තියෙන ටිකක් පරණ පාට වාහන ටික ගැන. මේ matchbox ටික දශක තුනකටත් වඩා පරණයි. ඒවා පුතාට ලැබුණේ එයාගේ බාප්පාගෙන්. බොහොම ඉස්සර කාලෙක ඒ මල්ලිත් මේ වගේ ආසාවෙන් එකතු කළ matchbox වාහන ටිකක් අපි දෙගොල්ලම ලංකාවට ගිය වෙලාවක මහ ගෙදර කොහේ හරි අරන් තිබිලා හම්බවෙලා එයා ඒවා පුතාට දුන්නා. පුතා ඒවා ආපහු ගෙදර අරගෙන ආවේ රටක් රාජ්‍යයක් ලැබුණු ගාණට. අවුරුදු ගාණක් තිස්සේ හීරිලා, පාට ගිහින්, දිස්නේ මැකිලා තිබුණත් එදා ඉඳන්ම ඒ වාහන ටිකටත් අනිත් ඒවා අතරේ බොහොම වැදගත් ඉඩක් හිමිවෙලා තියෙනවා.

Velveteen Rabbit කියන ළමා කතාවේ එක තැනක සෙල්ලම් බඩුවක් තව සෙල්ලම් බඩුවකට මෙහෙම කියනවා
"When a child loves you for a long, long time you become 'Real'"

එක පරම්පරාවකින් තව පරම්පරාවකට හුවමාරු වෙන මේ සෙල්ලම් බඩුත් ඒ වගේ කියලා මට හිතෙනවා.





May 30, 2021

අන්ධ බල්ලා

Translation of the Short Story ‘The Blind Dog’ by R. K Narayan




ඒ බල්ලාගේ කිසිම වැදගත් පෙනුමක් වත්, උසස් පෙළපතක ලකුණක්වත් තිබුණේ නැත. ඌ සුදු පාටින් සහ දූවිලි පාටින් යුතු වූ, නිතර තැන තැන දකින්නට ලැබුණු සාමන්‍යය බල්ලෙක් විය. උගේ වල්ගය පුංචි කාලයේදීම කවුරුන් හෝ කපා දමා තිබුණු අතර, ඌ මහා පාරේම ඉපදී, සති පොළේ කුණු ආදියෙන් යැපී දැඩි වූ සතෙක් විය. ඒ බල්ලා හට අඳුරු දෑසක්, අමුතු ගමන් විලාසයක් මෙන්ම අනවශ්‍ය කලහකාරී හැසිරීමක් තිබුණි. වයස දෑවුරුද්දක් ගතවන්නටත් පෙරාතුව උගේ ඇඟ පුරා සටන් රාශියකින් ලැබුණු කැළැල් දිස් විය. උණුසුම් මධ්‍යාහ්නයේදී විවේකයක් වුවමනා වූ වෙලාවලට සති පොළේ නැගෙනහිර ගේට්ටුව අසල බෝක්කුව තුළ ගුලි වී නිදන්නට ඌ පුරුදුව සිටියේය. සන්ධ්‍යාව එළඹෙද්දී මේ බල්ලා අහල පහල පාරවල්වල සැරි සරමින්, සුළු රණ්ඩු හබ ආදියෙහි පැටලෙමින්, කෑමට දෙයක් අහුලමින් තම දෛනික චාරිකාවේ යෙදී, නැවතත් රාත්‍රිය වෙද්දී ප්‍රධාන ගේට්ටුව අසලට ඒමට පුරුදුව සිටියේය.


මෙලෙසින් තුන් වසරක් ගත වූ තැන එක්තරා දවසක මේ බල්ලාගේ ජීවිතයේ වෙනසක් සිදු විය. දිනක් දෑසම නොපෙනෙන හිඟන්නෙක් සති පොළේ ප්‍රධාන ගේට්ටුව අසල පෙනී සිටියේය. වයසක කාන්තාවක් උදේම ඔහුව කැඳවාගෙන විත් මෙහි හිඳුවා යන්නට ගියාය. දවාලට ඇය ඔහුට කෑම ගෙනැවිත් දී ඔහුගේ කාසි එකතුකරගෙන ගිය අතර රාත්‍රිය එළඹෙද්දී නැවතත් පැමිණ ඔහුව කැඳවාගෙන ගියාය.


මේ අසලින් නිදාගෙන උන් බල්ලාටත් කෑම සුවඳ දැනෙන්නට විය. ඌ බෝක්කුව යට තමන්ගේ නිවහනෙන් නික්මී, හිඟන්නා වෙතට කිට්ටු වී, ඔහුගේ දුප්පත් කෑම වේල දෙස වලිගය වනමින් බලා සිටියේය. හිඟන්නා තම දෑත දෙපසට වනමින් “ඔතැන කවුද?” කියා විමසද්දී බල්ලා ඔහු වෙත ගොස් ඔහුගේ අතක් ලෙවකෑවේය. අන්ධ මිනිසා බල්ලාගේ සිරුර දෙකනේ සිට වලිගය දක්වාම මෘදුව ස්පර්ශ කර, “උඹ හරි ලස්සන සතෙක් නේ, මාත් එක්ක වරෙන්” යැයි පැවසීය. ඉන්පසු ඔහු බල්ලාට කෑම අහුරක් වීසි කළ අතර බල්ලා විසින් බෙහෙවින් කෘතඥව ඒ කෑම කන ලදී. සමහරවිට ඒ, ඒ දෙදෙනා අතර මිතුදමක් ඇතිවන්නට නියමිතව තිබුණු සුබ මොහොත විය හැක.


ඉනික්බිති ඒ දෙදෙනා හැම උදෑසනකම එතැනදී මුණගැසුණහ. බල්ලා තමන්ගේ රස්තියාදු ගමන් අඩුකර අන්ධ මිනිහා අසල වාඩිවී සිටින්නත්, ඔහුට හිඟමන් ලැබෙන අයුරු බලාසිටින්නත් පුරුදු විය. ටික කලක් මෙසේ බලා සිටිද්දී එතැනින් යන එන්නන් හිඟන්නාට කාසියක් දිය යුතු බව බල්ලාට වැටහුණි. මේ නිසා කාසියක් නොදී එතැනින් යන එන අයගේ පසුපස එළවන්නත්, ඔවුන්ගේ ඇඳුම් වල කෙළවරකින් ඇදගෙන යළිත් ගේට්ටුව අසල සිටින හිඟන්නා වෙත කැඳවාගෙන එන්නත්, ඔවුන් හිඟන්නාගේ පාත්තරයට යමක් දමන තුරුම ඔවුන්ව අත්නොහැර සිටින්නත් ඌ පුරුදු විය.


මේ අවට ගැවසුණු අය අතර ඉතාමත් දඟකාර හැසිරීමකින් යුතු වූ කොලුවෙක් විය. වයසක හිඟන්නාට විසුළු නම් කියමින් ඔච්චම් කිරීමටත්, ඔහුගේ හිඟමන් පාත්තරයේ ඇති කාසි සොරකම් කිරීමට තැත් කිරීමටත් ඔහු කැමැත්තක් දැක්වීය. මෙය සිදු වූ විට අන්ධ මිනිසා අසරණව, සැරයටිය වනමින් කෑ ගැසුවා පමණි. මේ කොලුවා හැම බ්‍රහස්පතින්දා දිනයකම සති පොළේ ගේට්ටුව අසලට පැමිණියේ පිපිඤ්ඤා හෝ කෙසෙල් පිරවූ කූඩයක් හිස මත තබාගෙනය. සෑම බ්‍රහස්පතින්දා හවස් වරුවක්ම අන්ධ මිනිසාගේ ජීවිතය අර්බුදකාරී විය. මේ ආරුක්කු දොරකඩ නිතිපතා රැස් වූවන් අතර රෝද සහිත වේදිකාවක් මත සිට වෛවර්ණ එහෙත් මඳක් සැක සහිත සුවඳ විලවුන් විකිණූ වෙළෙන්දෙක්, ගෝනියක් මත බාල කතන්දර පොත් අතුරාගෙන විකිණූ මිනිසෙක් සහ සංකීර්ණව තැනූ රාමුවක පාට පීත්ත පටි විකිණූ අයෙක් විය. බ්‍රහස්පතින්දාවන්හිදී කොලුවා නැගෙනහිර දෙසින් ඇති ගේට්ටුවෙන් මතු වෙද්දී මෙයින් එක් අයෙක් "ඒයි අන්ධයෝ අන්න උඹේ වසංගතේ එනවා--" යැයි කීය.


"දෙවියනේ අද බ්‍රහස්පතින්දාද?" එය අසා අන්ධයා අඳෝනා තබන්නට විය. ඔහු දෑත වනමින් "බල්ලෝ, බල්ලෝ, කෝ උඹ?" යැයි කෑ ගසා, බල්ලාව තමන් වෙතට ගෙන්වා ගැනීමට ශබ්දයක් කළේය. ඉනික්බිති ඔහු බල්ලාගේ හිස අතගා මුමුණන්නට විය. "අර නොසන්ඩාලයාට ඉඩ දෙන්න එපා--" කියද්දීම කොලුවා විරිත්තමින් ඔහු ඉදිරියේ පෙනී සිටියේය.


"ආ අන්ධයෝ! තාම ඇස් පේන්නේ නැහැ වගේ බොරු කරනවා නේද? උඹ ඇත්තටම අන්ධ නම් උඹට මේක පේන්නත් බැහැ--" කියමින් ඔහු හිඟමන් පාත්තරය වෙත තම අත දිගු කළේය. මෙය දැක බල්ලා ඔහු වෙත පැන තම දත් අතරට කොලුවාගේ මැණික්කටුව මැදි කරගත්තේය. කොලුවා අපහසුවෙන් තම අත බේරාගෙන පැන දුවන්නට වූ විට බල්ලා ඔහු පසුපසින් දුවමින් ඔහුව සති පොළෙන් පිටතටම එළවා දැමුවේය.


"කොහොමද ඒ වල් බල්ලාගේ ලෙන්ගතුකම මේ නාකි මිනිහාට!" විලවුන් වෙළෙන්දා විශ්මය පළ කළේය.


එක් සන්ධ්‍යාවක අන්ධ මිනිසා කැඳවාගෙන යාමට නියමිත වේලාවට වයසක ගැහැණිය පැමිණියේ නැත. සන්ධ්‍යාව රාත්‍රිය බවට හැරෙද්දී කැළඹුණු සිතින් යුතුව අන්ධ මිනිසා ගේට්ටුව අසල බලා සිටියේය. ඔහු එලෙස බලා සිටිද්දී අසල්වැසියෙක් පැමිණ 'සාමි, ඒ නාකි ගෑනි එනකම් ඉන්න එපා, එයා ආයෙත් එන්නේ නැහැ. අද දවාලේ එයා මැරුණා--" යැයි කීය.


අන්ධ මිනිසාහට තමන්ට තිබූ එකම නිවහනත්, මෙලොව ඔහුව බලාගත් එකම පුද්ගලයාත් අහිමිව තිබිණි. "මෙන්න මේ පටිය ගන්න--" පීත්ත පටි වෙළෙන්දා ඔහු විකුණමින් සිටි දේ අතරින් ගත් සුදු පැහැති රැහැනක් දිගු කළේය. "මම මේක ඔහේට නිකම් දෙන්නම්. මේක ඔය බල්ලාගේ බෙල්ලේ ගැටගහගෙන ඌට ඔහේට මඟ පෙන්නන්න ඉඩ අරින්න. ඌ ඔහේට ලෙන්ගතු හැඩයිනේ."


මෙයින් පසු බල්ලාගේ ජීවිතය වෙනම මඟක් ගත්තේය. ඌට වයසක ගැහැනියගේ රාජකාරිය පැවරුණු අතර උගේ නිදහස සම්පූර්ණයෙන් අහිමි විය. පීත්ත පටි වෙළෙන්දා ප්‍රදානය කළ රැහැනේ දිගට උගේ ලෝකය සීමා විය. උගේ පැරණි රස්තියාදු ගැසීම් සහ ඌ ආගිය තැන් සහමුලින්ම අමතක කරන්නට සිදු වූ අතර ඒ වෙනුවට සදාකාලිකව ඒ රැහැනේ කෙළවර රැඳී සිටින්නට ඌට සිදුවිය. මිතුරු හෝ සතුරු වෙනත් බල්ලන් දුටු විට ඔහු ඉබේම රැහැන අදිමින් ඒ වෙත පනින්නට සැරසුණත්, ඒ වෙනුවෙන් නොවැරදීම තම හාම්පුතාගෙන් පා පහරක් ලැබුවේය.


"තක්කඩියා, මාවත් වට්ටවන්නද හදන්නේ-- සිහියක් නැද්ද උඹට?"


ටික දිනකින් තම නෛසර්ගික හැඟීම් සහ ආවේග පාලනය කරගැනීමට බල්ලා ඉගෙන ගත්තේය. අනෙත් බල්ලන් තමන් වෙත පැමිණ ගෙරෙව්වත් ඌ උන්ව ගණන් ගත්තේ නැත. තම සගයන් හා කෙරුණු සන්නිවේදනයන් සහ තම ගමන් බිමන් ඌට අහිමි විය. මේ අහිමි වීමෙන් වාසි ලැබුවේ බල්ලාගේ නව හාම්පුතාය. ඔහු මෙතෙක් කාලයකට නොගිය තරම් දුර ඇවිදිමින් සිටියේය. බල්ලා විසින් මඟ පෙන්වනු ලදුව ඔහු මුළු දවස පුරාම ඇවිදිමින් ගත කළේය. වයසක ගැහැනියගේ අභාවයෙන් පසු එක් අතකින් සැරයටියත්, අනෙත් අතින් බල්ලා බැඳි රැහැනත් ගෙන ඔහු මෙතෙක් කල් විසූ සති පොළ අසල වූ අම්බලමේ පදිංචියෙන් ඉවත් විය. උදෑසනම තම දවස ඇරඹූ ඔහුට, එක තැනක සිටිනවා වෙනුවට තැන තැන ඇවිදීමෙන් තම ආදායම තෙගුණ කරගත හැකි බව වැටහිණි. ඔහු අම්බලම තිබුණු පාර ඔස්සේ ගමන් කර මිනිසුන්ගේ කටහඬවල් ඇසුණු විට නැවතී, අත පා, සිඟමන් යදින්නට විය. කඩපිල්, පාසල්, රෝහල්, අවන්හල් -- ඔහු මේ කිසිවක් අත්හැරියේ නැත. නතර වීමට වුවමනා වූ විට ඔහු රැහැන මඳක් ඇද්ද අතර යළිත් පිටත්වන්නට වුවමනා වූ විට කරත්තකරුවෙක් මෙන් සැර පරුෂව බල්ලාට කෑ ගැසීය. බල්ලා විසින් අන්ධ මිනිසාව වළවල්වල වැටීමෙන් සහ පඩි හෝ ගල් හා ගැටීමෙන් ප්‍රවේසම් කරමින් අඟලෙන් අඟල පඩිපෙළවල් හෝ ආරක්ෂාකාරී ස්ථාන වෙත ගෙන යන ලදී. මෙය දකින මිනිසුන් ඔහුට කාසි දෙමින් උපකාර කරන්නට වූ අතර කුඩා දරුවන් රොක් වී ඔහුට කෑම ලබා දෙනු පෙනුණි. සාමාන්‍යයෙන් බල්ලෙක් යනු නිරතුරුව ක්‍රියාශීලීව ගත කරමින් වරින්වර නිශ්චිත විවේකයන් ගන්නා සතෙකි. එහෙත් දැන් මේ බල්ලාට (අන්ධ මිනිසා ඌව හැඳින්වූයේ 'කොටියා' ලෙසයි) තම විවේකය සම්පූර්ණයෙන් අහිමි වී තිබිණි. ඌට විවේකයක් ලැබුණේ වයසක මිනිහා කොහේ හෝ හිඳගත් විට පමණය. රාත්‍රියට මිනිසා නින්දට ගියේ බල්ලා බැඳි රැහැන තම අතැඟිල්ලක පටලවාගෙනය. "උඹත් එක්ක මට අවදානමක් ගන්න බැහැ--" ඔහු කීය.


තව තවත් වැඩියෙන් ආදායම් උපයන්නට ආසාවක් මහලු හිඟන්නාව වෙලාගෙන තිබුණු නිසා විවේක ගැනීම, ආදායම් ලබන අවස්ථාවක් අපතේ හැරීමක් ලෙස ඔහුට හැඟුණි. මේ නිසා බල්ලාටත් නිරතුරුව ඇවිදීමට සිදුවූ අතර ඇතැම් විට ඌ ඊට විරෝධය පෑවේය. එහෙත් ඌ මඳක් හෝ වේගය බාල කළහොත් උගේ හාම්පුතා සැරයටියෙන් ඌට අනිනු පෙනුණි. මේ වෙලාවට බල්ලා කෙඳිරිගාන්නට හෝ ගොරවන්නට වූවොත් "කෙඳිරිය නවත්තාගනින් තක්කඩියා, මම උඹට කන්න දෙන්නේ නැද්ද? උඹට ඕන කම්මැලිකමට වැතිරිලා ඉන්න නේද?' අසමින් අන්ධ මිනිසා සාප කළේය. කෘර අන්ධ පාලකයාගෙන් මිදෙනු නොහැකිව බල්ලා ඉතා සෙමෙන් අඩි තබමින් නිරතුරුව සතිපොළ වටා ඇවිද්දේය. සති පොළේ සෙනඟ අඩු වී බොහෝ වෙලාවක් ගත වන තුරු වෙහෙසට පත් බල්ලාගේ අඳෝනාව රාත්‍රිය කීතු කරමින් ඈතට ඇසෙන්නට විය. මාස කිහිපයක් ගත වෙද්දී බල්ලා වෙත මුල් කාලයේදී තිබුණු පෙනුම අතුරුදන් වී, දිස්නය වියැකුණු ලොම් අස්සෙන් ඇටකටු පෑදුනු උගේ සිරුර මතු වී පෙනුණි.


පීත්ත පටි වෙළෙන්දාත්, පොත් විකුනන්නාත්, සුවඳ විලවුන් වෙළෙන්දාත් ගනුදෙනු අඩු හවස් වරුවක මේ ගැන සාකච්ජාවක් පැවැත්වූහ. "පව් අර අසරණ බල්ලාව වහලෙක් වගේ තියාගෙන ඉන්නවා දකිද්දී මගේ පපුව පැලෙන්න එනවා. අපිට මුකුත් කරන්න බැරිද මේ ගැන?" පීත්ත පටි වෙළෙන්දා විමසීය. "ඔය තක්කඩියා දැන් පොලියට සල්ලි දෙනවලු- මට කීවේ පළතුරු වෙළෙන්දා--ඌ දැන් ඌට වුවමනාවටත් වඩා හම්බ කරනවා. ඌ දැන් සල්ලි වෙනුවෙන් යකෙක් වෙලා--" මේ වෙලාවේ විලවුන් වෙළෙන්දාගේ ඇස ගැටුණේ පීත්ත පටි රාමුවෙන් එල්ලෙන කතුරයි. "ඔන්න ඕක මෙහෙ දෙන්න," කී ඔහු කතුරත් ගෙන එතැනින් ඉවත් විය.


අන්ධ මිනිසා නැගෙනහිර පෙදෙසේ ගේට්ටුව පසු කරමින් සිටියේය. බල්ලා රැහැන අදිමින් පසුවිය. මඟ අසල මස් කටුවක් වැටී තිබුණු අතර බල්ලා එය අහුලා ගැනීමට තැත් කරමින් සිටියේය. රැහැන ඇදී තම අත රිදුණු නිසා අන්ධ මිනිසා බල්ලාට පා පහරක් එල්ල කළ බැවින් ඌ බෙරිහන් දෙන්නට විය. එසේ වූවත් මස් කටුව අත් හැර යන්නට හිත හදාගනු නොහැකිව බල්ලා නැවත වරක් ඒ වෙත ඇදෙන්නට උත්සාහ කළේය. අන්ධ මිනිසා නොසරුප් වදනින් බල්ලාට බැන වදින්නට විය. මේ මොහොතේ එතැනට එළඹුණු විලවුන් වෙළෙන්දා තම අත වූ කතුරෙන් රැහැන කපා දැම්මේය. රැහැනේ කොටසක් අතේ එල්ලෙමින් තිබියදී අන්ධ මිනිසා එකවරම නතර විය. "කොටියෝ, කොටියෝ උඹ කොහෙද?" ඔහු කෑ ගසන්නට විය.


"හිතක් පපුවක් නැති පාහරයා, උඹට ආයෙත් ඌව අල්ලන්න වෙන්නේ නැහැ! ඌ දැන් නිදහස්!" විලවුන් වෙළෙන්දා තමාටම මුමුණා ගනිමින් යන්නට ගියේය. බල්ලා මහත් වේගයෙන් පැන දිව්වේය. ඌ මඩ වළවල් වෙත හොම්බ ඔබමින්, අනෙත් බල්ලන් වෙත වුවමනාවෙන්ම ගැටෙමින්, චතුරශ්‍රයේ වතුර මල වටා නොනවත්වා දුවන්නට විය. උගේ දෑස සතුටින් දිලිසෙමින් තිබුණු අතර ඌ නොකඩවාම බුරමින් සිටියේය. මස් කඩය, තේ කඩය, බේකරිය වැනි උගේ පැරණි තිප්පලවල් වෙත ගිය බල්ලා ඒවායේ රස්තියාදු වන්නට විය.


අන්ධ මිනිසා මඟ සොයාගන්නට වෙහෙසේද්දී පීත්ත පටි වෙළෙන්දාත් ඔහුගේ සගයන් දෙදෙනාත් මේ දර්ශනය මහත් සේ රස විඳින්නට විය. අන්ධයා උන් තැනම සිටගෙන, සැරයටිය වනමින් සිටියේය. තමන් අවකාශයේ එල්ලෙමින් ඇති බවක් ඔහුට දැනෙන්නට විය.


"මගේ බල්ලා කෝ? මගේ බල්ලා කෝ? අනේ කවුරුහරි මට මගේ බල්ලාව හොයලා දෙන්නකෝ! ඌ ආයෙත් අහුවුණොත් මම මරනවා ඕකාව!" ඔහු වටපිට අතපත ගාමින්, අසීරුවෙන් පාර මාරුවන්නට උත්සාහ කළ අතර කිහිප තැනකදී වාහන දුසිමකට පමණ යට වන්නට ගියේය.


"හොඳ වැඩේ ඕකා යට වුණොත්, හිතක් පපුවක් නැති තිරිසනා--" ඒ දෙස බලා උන් තිදෙනා කීහ. කෙසේ හෝ, කාගේ හෝ උදව්වෙන් වයසක මිනිසා නැවතත් අම්බලම වෙත පැමිණි අතර ඔහු තම ගෝනි පඩංගුව වෙත ඇද වැටුණේ ඒ ගමනේ පීඩාවෙන් අඩක් ක්ලාන්තව ය.



මින්පසු දින දහයක්, පහළවක්, විස්සක් යන තුරු ඔහුවත්, බල්ලාවත් දක්නට සිටියේ නැත.

"බල්ලා නම් ලෝකේ වටේ රවුම් ගහ ගහා බොහොම සතුටින්, නිදහසින් ඇති, හිඟන්නා සමහරවිට නොඑන්නම යන්න ගිහින් ඇති--" ඔවුන් මෙසේ කියා අවසන් වන්නටත් පෙර අන්ධ මිනිසාගේ සැරයටිය බිම ගැටෙන හුරු පුරුදු හඬ ඇසෙන්නට විය. බල්ලා විසින් මඟ පෙන්වනු ලැබූ මිනිසා පදික වේදිකාව ඔස්සේ එමින් සිටියේය. .


"අර බලන්න!" ඔවුහු කෑ ගැසූහ. "අර මිනිහා බල්ලාව ආයෙත් අල්ලාගෙන ගැටගහගෙන--" පීත්ත පටි වෙළෙන්දාට ඉවසුම් නොමැතිව ඔහු අන්ධයා වෙත දිව ගියේය. "ඔහේ කොහේද මේ තරම් කල් හිටියේ?"


"උඹලා දන්නවද සිද්ධ වුණු දේ?" අන්ධ මිනිසා හඬ නඟා කීය. "මේ බල්ලා පැනලා ගියා. මම අර අම්බලමේ මුල්ලේ කෑමක්වත් නැතිව, සතයක්වත් උපයාගන්න විදිහක් නැතිව හිරවෙලා මැරිලා යන්න ඉඩ තිබුණා-- තව දවසක් වත් ගෙවුණා නම් මැරිලාම යන්න ඉඩ තිබුණා-- මූ ආයෙත් ආවේ නැත්නම්--"


"කවදාද? කවදාද?"


"ඊයේ රෑ. මම මහා රෑ නිදාගෙන ඉන්දැද්දී ඌ ඇවිත් මගේ මූන ලෙවකෑවා. මට ඌව මරන්න තරම් කේන්තියක් දැනුණා. හොඳට මතක හිටින්න පාරකුත් ගැහු
වා." අන්ධ මිනිසා කීවේය. " ඒත් මම අන්තිමේදී ඌට සමාව දුන්නා, කොහොමත් ඌ බල්ලෙක්නේ! පාරේ තියෙන කුණු ටිකක් අවුස්සලා කන්න හොයාගන්න තාක් රස්තියාදු ගහ ගහා හිටියාට හරියකට බඩගිනි වෙද්දී ඌ ආයෙත් මාව හොයාගෙන ආවා. දැන් ආයෙත් ඌට මාව දාලා යන්න බැහැ, මේ බලන්න මම ගත්ත දේ--" එසේ කියා ඔහු තම අත තිබුණු යකඩ දම්වැල සෙලවූයේය.


බල්ලාගේ දෑසේ යළි දක්නට තිබුණේ බලාපොරොත්තු සුන් වූ පෙනුමකි. "පලයන් මෝඩයා," අන්ධ මිනිසා කරත්තකරුවෙකු සේ සැර පරුෂව කෑ ගැසුවේය. ඉනික්බිති ඔහු දම්වැලෙන් ඇද, සැරයටියෙන් ඇන්න විට බල්ලා සෙමෙන් අඩි කිහිපයක් ගමන් කළේය. සැරයටියේ හඬ මැකී යන තෙක් ඔවුහු සවන් දුන්හ.


"ඔය බල්ලාට නිදහස ලැබෙන්නේ මරණයෙන් තමයි." පීත්ත පටි වෙළෙන්දා ඒ දෙස බලා සුසුමක් හෙලමින් කීවේය. "තමන්ගේ විනාසයට කැමැත්තෙන්ම එන සතෙක් ගැන අපි මොනවා කරන්නද?

Digital sketch with coloured pencil tools

From the Book Malgudi Days, by R. K Narayan - Viking Press, USA (1982)


May 27, 2021

කවි පොත්

මා කවි ලියූ, කවි පමණක්ම ලියූ යුගයක් විය. නමුත් ඒ වෙද්දී මා වෙනත් කිසිම කවියෙක්ගේ කවි පොතක් කියවා නොතිබුණි. එවන් කාලයකදී මට කවි පොත් මිටියක් තෑගි ලැබුණි. අනෙත් කවීන්ගේ මානයන් හඳුනා ගන්නත් මගේ කවිවල උස් මිටි තැන් දකින්නත් උදවු දුන් ඒ පොත් මිටිය තවම මා ළඟ ආදරයෙන් සුරැකිව ඇත.

අදටත් පොත් සල්පිලකදී, පුස්තකාලයකදී කවි පොත් ළඟ මා සිත නවතින්නේ ඒ නිසා විය හැක. ලොක්ඩවුන් කාලය කවිපොත් හා ඒකාත්මික වීමට කදිමය.

මේ අනුරාධා නිල්මිණි කිවිඳියගේ 'රිදුම් පිරි පිරිමැදුම්' කවි පොතෙනි 

   



නොලියවෙන කවි ගැන හිත යට සිහින් රිදුමක් දැනෙන දින ඇතත් ඒ තවත් එක් අහිමි වීමක්, අත්හැරීමක් බව දැන් හිත හදා ගනු හැක. 

වින්ද්‍යා ආරියරත්න කිවිඳියගේ 'මිහිරි මිථයා දෘෂ්ටියක මම' කවි පොතේ පහත පිදුම සිනහවක් සමඟම කඳුලක් ගෙන ආවේ එබැවිනි.






පොත්- 
රිදුම් පිරි පිරිමැදුම්, අනුරාධා නිල්මිණි
සන්ථව ප්‍රකාශන (2019)

මිහිරි මිථයා දෘෂ්ටියක මම, වින්ද්‍යා ආරියරත්න
ගොඩගේ ප්‍රකාශන (2019)



May 14, 2021

ගිනි පුළිඟු


මගී පාලමේ කෙටි බිත්තියට වාරු වී අහස දෙස බලා සිටි අර්ජුන් මොහොතකට ඉන් ඉවත් වී පහතින් පෙනෙන කලබලකාරී මාවත දෙස නෙත් යොමුකළේය. වෙලාව උදෑසන නවයට ආසන්න වූවත් පහතින් තවමත් වැඩිපුරම පෙනුණේ කඩිමුඩියේ රාජකාරී වෙත දුවන මිනිසුන් සහ ගැහැණුන්ය. අවට රත් වෙමින් තිබුණු වා තලයේ අලුත් දුහුවිලි වළාවක් පැතිරිණි. පහත නගරයෙන් විහිදෙන නාටාමි ඝෝෂාවත්, තුන් රෝද රියවලින් මතුවන කන් කීරි ගස්වන නළා හඬත්, පෙට්ටි කඩයකින් නික්මෙන කඨෝර බයිලා නාදයත් අසන්නට තවමත් උදෑසන වැඩියැයි අර්ජුන්ට සිතිණි. තම දෑස පසුපසින් මෝදුවන හිසරදය මේ අවට කලබලය නිසාම නොවන බව ඔහු දැන සිටියේය. දෙදිනක් තිස්සේ නිදි නොලැබූ මිනිසෙක්ගේ මත් බවින් ඔහුගේ හිස බමමින් තිබිණි.

අද මුණගැසීම සඳහා වෙනදා මෙන් විහාරමහාදේවි උද්‍යානය තෝරා නොගැනීම ගැන ඊයේ දුරකථන සංවාදයේදී ජනනි නෝක්කාඩු පෑවත් ඒ සුළු මොහොතකට පමණි. තමන්ට හදිසියේ කොළඹින් පිටතට යෑමට සිදුව ඇති බවත්, ඒ නිසා දුම්රියපළට ආසන්න තැනකදී සුළු වෙලාවකට මුණගැසිය හැකි බවත් යෝජනා කරද්දී තම කටහඬ බිඳක්වත් නොසැලුණු බව අර්ජුන් දැන සිටියේය. ඒ ගැන ආඩම්බර විය යුතුද, කම්පා විය යුතුදැයි ඔහු කල්පනා කළේ ඈත බෝ ගසේ මුදුන වෙත නෙත රඳවමිනි. තමන්ගේ හැඟීම් දැනීම් නහර එකින් එක කපා හරිමින් ගත කළ පසුගිය වසර කිහිපය පිළිබඳව ඔහු ආවර්ජනය කරන්නට විය. හද තුළ නිරතුරුව වෛරයම වැපිරූ විට අස්වැන්න ලෙස වෛරය නෙලා ගත හැකි බවත් එවිට හැඟීම් දැනීම් ආදියෙන් වියුක්ත වීම පහසු බවත් ඔහු අත්දකිමින් පසුවිය. එහෙත් මෙතෙක් කාලයකට තමාට අත්හැරිය නොහැකි වූ එකම හැඟීමත්, මහරු සම්පතත් වූයේ ජනනිගෙන් ලද ආදරයයි. කෝටියක් නොගැලපීම් මැද සෘජුව, රේඛීයව ගලා යන ඒ ආදරය බොහෝ දුෂ්කර අවස්ථාවලදී තමන්ව ජීවත් කළ බව ඔහු දැන සිටියේය.


අර්ජුන් අත බැඳි ඔරලෝසුව දෙස බැලුවේ පුරුද්දට මෙනි. ජනනි මෙහි ඒමට තවත් පැය බාගයක්වත් ගත වනු ඇත. මේ ඔරලෝසුව පවා තෑගි ලැබුණේ ජනනිගෙන් බව සිහිවූ විට අර්ජුන්ගේ මුවේ මඳ සිනාවක් ඇඳිණි. එහෙත් එදින හරියටම මධ්‍යහ්න දොළහ පසුවූ පසු ඔහුට වේලාවෙන් පලක් නොවන බව සිහිවී ඒ සිනාව උපන් සැණින් මැකී ගියේය. අදයි ඒ දවස! වදනින් විස්තර කළ නොහැකි තරමේ බරක් සහ ඒ හා සමාන්තරව විමුක්තිදායක නිදහසක් ඔහුගේ සිත වෙලා ගැනිණි. ගත පුරා විහිදුණු උද්වේගයකින් තම සිරුර දහදියෙන් තෙත්ව යන අයුරු අර්ජුන් ට දැනෙන්නට විය. හිස් මුදුණෙන් ඇරඹී, කොපුල් තල පසු කර සිරුර පුරා ගලන දහදියට පෙඟෙන කමිසය තුළින් තම පපුව හරහා සවිකර ඇති ඇසුරුම පෙනේදැයි මොහොතකට කැළඹුණු ඔහු, මින් පෙර දහස් වාරයක් උගෙන තිබුණු පරිදි ප්‍රවේසමෙන් එහි සුරක්ෂිතබව සැක හැර ගත්තේය. ඔහු එදින තම සිරුරේ ප්‍රමාණයට වඩා විශාල කමිසයක් දේවාගෙන් ඉල්ලාගෙන ඇඳ ගත්තේත් සියල්ල සැඟවීමට ඇති වුවමනාව නිසාමය. හදිසි කැලඹුම නිසා වේගයෙන් ගැහෙන තම හදවත, ඊට ආසන්නයේම ඇති ඩිටෝනේටරය ක්‍රියාත්මක කර දමා අනපේක්ෂිත මොහොතක, සැලසුමට අදාළ නැති තැනකදී සියල්ල අවසන් කරනු නොහැකිදැයි වියරු සිතුවිල්ලක් සිතට එළඹුණෙන් මහා හඬින් සිනාසෙන්නට ඔහුට සිත් විය. එහෙත් අවුල් වූ හිසකෙසින් සහ වැවුණු රැවුලින් යුතු තරුණයෙක් කොටුවේ මගී පාලමක් මත හිඳ තනියම සිනාසෙනු දකින අය 'ඒ පිස්සෙක්යැයි' ඒකාන්තයෙන්ම සිතනු ඇති නිසා ඔහු ඒ වියරු බව ආයාසයෙන් යටපත් කරගත්තේය.

“විජේ!”

විප්‍රකාර සිතිවිලි අතරේ අතරමංව සිටි අර්ජුන්, ජනනි අත ළඟටම එන තුරු ඒ බව නොදුටුවේය. තමන් අසලටම විත් ඇය තම නම කණට කෙඳිරූ හඬ අසා ඔහු දරුණු ලෙස තිගැස්සුණත් ඒ බව වසන් කරගෙන සිනාවක් මවාගන්නට ඔහුට හැකි විය. ජනනි සදාකාලිකව ඔහුව ඇමතුවේ සරසවියේ ඔහු ලද අන්වර්ථ නාමයෙනි. සරසවියේ නවක සිසුවෙක් වූ කාලයේදී නළුවෙක් මෙන් කොණ්ඩය සකසමින්, කෙල්ලන්ට බැලුම් හෙලමින් පසුවූ තමන්හට ජ්‍යෙෂ්ඨ සිසුන් විසින් ප්‍රසිද්ධ ද්‍රවිඩ නළුවෙක්ගේ නම ප්‍රදානය කළ විට රහසින් දැනුණු උද්දාමය ඔහුට සිහිවිය. සරසවියේ මුල් වසර වලදී සැහැල්ලුවෙන් සිනාසෙමින්, කෙල්ලන්ට උසුළු විසුළු කරමින්, විනෝද ගමන් සැලසුම් කරමින් පසු වූ අර්ජුනාදන් යළි කිසි දිනක මතු නොවන ලෙස පාගා දමා පසු කාලයකදී සංවිධානයේ අණ හිස් මුදුණින් පිළිගන්නා, විනාශය අරමුණු කරගත් මේ අර්ජුනාදන් බිහිවූ බව දැන සිටියේ ඔහු පමණි. ඒ අනුවර්තනය ජනනිගෙන් වසන් කරන්නට ඔහුට මහත් පරිශ්‍රමයක් දරන්නට වූවත්, ඒ වෙද්දීත් තම හදවතේ පදාසයක් ජනනි හිමි කරගෙන සිටි බව තම විමුක්තිකාමී සගයන්ගෙන් වසන් කිරීම ඊටත් වඩා දුෂ්කර කාර්යයක් විය. ආපස්සට හැරී බලද්දී තමන් විසින් විශාලම වංචාව සිදු කරන ලද්දේ මේ දෙපාර්ශවයටම නොව, තමන්ටම බව ඔහුට සිතුණේ සිත හිරිවැටෙන පසුතැවීමක් සමඟය.

ආයාසයෙන් මවාගත් සිනහවකින් ඔහු ජනනි වෙත හැරුණි. ඇය හැඳ සිටියේ සුදු පසුබිමේ සිහින් නිල් මෝස්තරයක් සහිත සල්වාර් ඇඳුමකි. තමන් අතර කිසිදිනයක එවන් ඉල්ලීමක්, එකඟතාවයක් සිදු නොවුණත් ඈ ඔහු හා ගමන් බිමන් යද්දී දමිළ යුවතියක් සේ සැරසෙන බවත් ඇතැම් දිනවල නළලේ තිලකයක් පවා තබන බවත් ඔහු දැක තිබිණි. ඒ ගැන තමන්ට ගැඹුරු රිදුමක් සහ සතුටක් එක වර දැනෙන්නේ ඇයිදැයි ඔහු නොයෙක් වර කල්පනා කළත් කිසිදිනක තම හෘද සාක්ෂියෙන් ඊට නිසි පිළිතුරක් ලැබුණේ නැත.

“අද මෙතැනද අපි කතාකරන්නේ?” ඇය හිස ඇළ කර සිනාසෙමින් ඇසුවාය. ඒ සිනාවේ ඊයේ දුරකථන කතාබහේදී ඇසුණු නොක්කාඩුවේ ශේෂයක් සහ දරුවෙක්ගේ දඟකම ඉවසන මවකගේ සෙනෙහසත් කැටිව තිබිණි.

තමන් ජනනිට පවසන්නට පෙළගස්වාගෙන ආ සියල්ල ඒ දෑසේ කාන්තිය හමුවේ ඇවිලෙන කපුරු පෙත්තක් සේ දියවී අතුරුදහන් වූ බවක් අර්ජුන්හට දැනුණි. සංවිධානය විසින් අද තමාට පවරා තිබෙන්නේ එහි ජ්‍යෙෂ්ඨයන්ට සහ ශ්‍රේෂ්ඨයන්ට වෙන් කළ රාජකාරියක් බැවින් එය මඟහරින්නට ක්‍රමයක් නැත. ඔවුන්ගේ අවසාන හමුවීම අත ළඟ වග ඇය හට කිව යුතු බව පසුගිය මාස කිහිපය පුරාවටම දැන සිටියත් ඔහු එය දිනෙන් දින කල් දැම්මේ තමන්ගේම සිත රවටා ගනිමිනි. ගෙවුණු සතියේදී සටන් පුහුණුවට සහභාගී වෙද්දීත්, පිපිරුම් මෙවලම් එකලස් කරද්දීත් ඇයගෙන් සමුගැනීමට යොදාගන්නා දෙබස ඔහු මුල සිට අගටත් අග සිට මුලටත් කට පාඩම් කරගත්තේය. එහෙත් කෙමෙන් රත්වන කොළඹ අහස යට, සෙනඟ තෙරපෙන මගී පාලමක අත් වැටකට බරදී මේ දැන් පිපුණු මලක් සේ සුන්දරව තමා දෙස සිනාමුසුව බලා සිටින ඇගේ දෙනෙත් කාන්තිය හමුවේ ඒ සැලසුම් සියල්ල සුණු විසුණු වී ගියේ ඔහු නොසිතූ අයුරිනි.

“විජේ, ඇයි? මොකද මේ අමුතු වෙලා?” ජනනි ඔහුගේ බාහුවෙන් අල්ලා සෙලවූයේ ඔහුගේ නොබිඳුණු නිහඬ බව නිසා ඉපදුණු නොරිස්සුමෙනි. තම හද ගැස්ම වේගවත් වන බව අර්ජුන් හට දැනුණි. ඇගේ අත ගිලිහෙන පරිද්දෙන් ඇය වෙතින් මඳක් ඉවත්වූ ඔහු, ඈත බෝ ගස මුදුණේ කැදලිවල බහින්බස් වන කපුටු ජෝඩු වෙත ආයාසයෙන් දෑස යොමු කළේය.

“මට ටික දවසකට කොළඹින් පිටට යනවා,” ඔහු ඇගේ දෑස මඟහරිමින් කීවේය. “කවදා ආයෙත් එන්න වෙයිද නැහැ”

“කොහෙද යන්නේ, සමන්තුරේද?” ඈ ඔහුට පිළිතුර සපයා දී ම පැණයක් නැඟුවාය.

ඔහු යන්තමින් හිස සෙලවුවා පමණි. ඔවුන්ට පහතින් ගිලන් රථයක් මහා හඬ නංවමින් වාහන පෙළ අතරින් ඉදිරියට ඇදෙන්නට උත්සාහ දරමින් පසුවිය. දෙදෙනා අතර දිගු මොහොතක් ගත වූයේ ඒ දෙස නිහඬවම බලා සිටිද්දීය.

“යන්න එපා විජේ!” ඈ නැවත වරක් ඔහුගේ බාහුව තදින් අල්ලා ගත්තාය. යළිත් හද ගැස්ම ඉක්මන් වෙද්දී ඔහු ඈ දෙස බැලුවේ විමතියෙනි. ඈ මෙතෙක් කාලයකට කිසි දිනෙක සම්ප්‍රදායික පෙම්වතියගේ භූමිකාව රඟපා තිබුණේ නැත. ජීවිතය බෙදා ගැනීමට ඔහුව තෝරාගැනීමේ තීරණයේ පටන් සරසවි දිවියේද, ඉන් ඔබ්බට කොළඹ ගෙන්දගම් පොළොවෙහි පය ගසා ගෙවුණු වසර කිහිපයේදීද, අන් පෙම්වතියන් කළ බවට ඔහු අසා තිබුණු බොළඳ දෙඩවිලි හෝ සුරතල් බහින් බස් වීම් ඇය සිදුකර නොතිබුණි. ඔහුගේ 'කාර්යබහුල බව' තර්කයකින් තොරව පිළිගෙන තිබුණු ඈ ඉල්ලා සිටියේ ඉඩක් ලද විටක ඇය හා දොඩමළු වන්නට පැයක් හෝ වෙන් කරන ලෙස පමණි. තම ජීවිතයේ වැදගත්ම මෙන්ම අවසාන දිනයේදී ජනනිගේ හැසිරීම මෙලෙස වෙනස් වීම ඔහු කිසිසේත් අපේක්ෂා කළේ නැත.

ගොළුව ගිය මුවින් ජනනි දෙස බලා සිටිද්දී ඇගේ දෙනෙත කඳුලින් පිරී යනු අර්ජුන් දුටුවේය. මෙහි සිටින්නේ තම මවගේ දේහය අසළ පවා එක කඳුලක්වත් නොහෙලා නොසැලී උන් ඇයමද යන්න ඔහුට අදහාගනු නොහැකි විය. ගිනියම් වූ නගරයේ, කැකෑරෙන අවු කූටකය යට ඒ කඳුළු නොඉහුරුණු දෙනෙත් පත්ලට එබී බලද්දී එහි දිස් වූ අප්‍රමාණ ආදරය සහ අපේක්ෂාවන් ඔහුගේ දෑස් නිලංකාර කළේය. අර්ජුන් මේ සමුගැනීම සඳහා කලබල තැනක් තොරාගත්තේද ඒ වෙන්වීම වඩාත් පහසු සහ ඉක්මන් වනු පිණිස වූවත් එය එසේ වන්නට යෙදී නැති බව ඔහුට වැටහිණි. එබැවින් තවත් වදනකුදු නොදොඩා ඇයගෙන් ඉවත් වන්නට ඔහු තීරණය කළේය.

තමන් වෙතින් ඉවත්ව යන ඔහු දෙස මොහොතක් බලා සිටි ජනනි, ඉන් පෙර කිසි දිනෙක මහා සෙනඟක් මැදදි තමන් නොකර තිබුණු දෙයක් කළාය. අර්ජුන්ගේ පසුපසින් දිව ගිය ඈ ඔහුගේ බඳ වටා දෑත් යවා ඔහුව තරයේ වැළඳගත්තාය.

………………………..

හාත්පස ගිනි පුළිඟු සහ දුම් වළාවන් වියැකී බොහෝ වේලාවක් යන තුරු ඈත බෝ ගස මුදුණේ කපුටු කැදලි හිස් වී පැවතිණි.



Sketch - Ink on paper