February 26, 2024

කරුණාවන්ත මරණය

දෙවියනි,
කරුණාකර
අධිවේගයේදී මියෙන මුවන් ව
උසැති මෘදු තෘණ පිරුණු
නැවත ප්‍රියයන් මුණ ගැසෙන
කිනම් හෝ දෙව්ලොවකට යවන්න

පියැසි පහන්හි
ගැටෙන සළබයන්ට
දහසකින් හිරු නැගෙන
උන්ට එකවර ගිලී යා හැකි තරම්
පැණි රසැති ගුලාවකට
යන්නට ඉඩ හරින්න

තෙල් හා මැලියම්හි
සිරවූ මීයන්ගේ
කුස් පුරවා
සදා උණුසුම්, වියළි ලෝම
ලබා දෙන්න

ජීවත් වීම නිසාම
මා මරා දමනු ලැබේනම්
ඒ මරණය
මිනිසාට වැඩියෙන්
කරුණාවන්ත කරන්න

පරිවර්තනය හෙල්මලී ගුණතිලක

Translation of the poem 'Kinder than Man' by Athea Davis
Digital painting\




February 21, 2024

සිහි නොවන දිනයක් නැත


කලබල වීදියක
දස අත දුවන සෙනඟ'තර
නාඳුනන මුහුණක
ඒ අඩ දෑස් සිනහව ම

ඔබ සිහි නොවන දිනයක් නැත


හිස රැඳි ඔටුනු බර
දැනෙන වෙහෙසී හවසක
රිය ගාලේ ඉරි තැල්මක
ඔබ දුන් දම් පැහැ මල ම

ඔබ සිහි නොවන දිනයක් නැත


නොසෙල්වෙන රිය පෙළ මැද
සිරවුණු අනෝරාවක
"පාලු අඳුරු නිල් අහසේ"
තාල සූරයි හදවත

ඔබ සිහි නොවන දිනයක් නැත

~හෙල්මලී~  

Digital painting



February 20, 2024

අරුත

සාමාන්‍යයෙන් ඩැෆඩිල් මල් වලත්, විසිතුරු ඉර බැස යාම් වලත්, විශේෂ කිසිත් සිදු නොවූ සුන්දර දිනවලත් අරුත වැටහෙන්නට නම් ජීවිතය විසින් ඔබව තරමක් දුරට තලා පෙළා දැමිය යුතු ය.

පරිවර්තනය- හෙල්මලී ගුණතිලක
Translation of a quote by Alain de Botton

Digital painting

February 12, 2024

සදාකාලික දරුවෝ

සමහර කවි තියෙනවා පරිවර්තනය කළොත් ඒවායේ සුන්දර බව ගිලිහෙන්න ඉඩ තියෙන ඒවා. එහෙම කවි කියවලා රස විඳලා මම ආපහු හැරිලා එනවා. ඒත් මේ කවිය පරිවර්තනය නොකළත් බෙදාගන්න හිතුණේ හිතට ළඟ බව නිසායි. 

මේ කවියෙන් කියවෙන දේ ලෝකයේ හැමතැනම දෙමව්පියන්ට පොදු සංසිද්ධියක් මං හිතන්නේ. අපේ ළමයි කොයිතරම් ලොකු වුණත් එයාලා හැමදාම අපේ හිත් ඇතුලේ 'ළමයි'ම තමයි. මැදිවියේ ඉන්න අපි ගැනත් අපේ දෙමව්පියෝ  "කෑවාද -වෙලාවට බෙහෙත් බිව්වාද?" වගේ දේවල් ගැන ලතැවෙන්නේ මේ නිසාම තමයි ඉතින්.

මේ එක්කම මම කොහේ හරි දැක්ක තවත් සටහනක් මතක් වුණා. මේ කතාවට සම්බන්ධ නැහැ, නැත්තෙත් නැහැ. 

"Our children will never know how often they have given us reasons to live"


Sentimental Moment or Why Did the Baguette Cross the Road? by Robert Hershon

Don’t fill up on bread
I say absent-mindedly
The servings here are huge

My son, whose hair may be
receding a bit, says
Did you really just
say that to me?

What he doesn’t know
is that when we’re walking
together, when we get
to the curb
I sometimes start to reach
for his hand


Digital painting