February 12, 2021

ඉස්කෝලේ වයසට කළින් දරුවාට පොත් දාහක් කියවමු!

ඉස්කෝලේ වයසට කළින් දරුවාට පොත් දාහක් කියවමු!

ඒක නිකම් කරන්න බැරි වැඩක් කියලා හිතුනා නේද? ඒත් ඒක ප්‍රායෝගිකව, සාර්ථකව කෙරෙන ව්‍යාපෘතියක්. 1000 Books Before School කියන්නේ ඕස්ට්‍රේලියාවේ වික්ටෝරියා ප්‍රාන්තයේ පුස්තකාල හරහා ක්‍රියාත්මක වෙන වැඩසටහනක්. මේ වැඩසටහනෙන් පොඩ්ඩන්ගේ භාෂා හැකියාව බොහොම සීග්‍රයෙන් වැඩි වෙන බවත්, ජීවිත කාලෙටම පොත් වලට ආදරේ පරම්පරාවක් බිහිවෙන බවත් ඔප්පු වෙලා තියෙනවා.

ඔය වගේ දේවල් පිටරටවල කළාට ඕවා අපිට කරන්න බැහැ කියලා හිතුණාද? ඇත්තටම අපිට බැරිද? පොත් දාහක් කියද්දී බරපතලව හිතුනට පුංචි ළමයින්ගේ පොත්වල තියෙන්නේ පිටු කීපයයි. පොතක් කියවලා ඉවර කරන්න යන්නේ පොඩි කාලයයි. ඒත් වැඩියි වගේද? දාහක් නෙමෙයි නම් අඩුම ගණනේ පොත් සීයක්? දරුවෙක්ගේ පළවෙනි අවුරුදු පහේදී එක අවුරුද්දකට පොත් විස්සක් කියලා දෙන්න බැරිද අපිට? එහෙම හිතුවොත් ඇත්තටම මේක බැරි වැඩක් නෙමෙයි.

දරුවෙකුට තනියම පොත් කියවන්න පුළුවන් වෙන්නේ සාමාන්‍යයෙන් අවුරුදු පහක් විතර වුණාම. ඒත් අපි ඒගොල්ලන්ට පොත් හඳුන්වලා දෙන්න ඒ වෙනකම් ඉන්නවා කියන්නේ පොත් ගැන ආසාව ආදරය ඇතිකරන්න පුළුවන් අවුරුදු පහක් අපතේ යවනවා කියන එක.

දරුවෝ පුංචිම කාලේ වර්ණ හැඩතල අඳුනාගන්න අවධියේදී ඒගොල්ලන්ට පොත් පෙන්වමින්, ශබ්ද නඟලා කියවීමෙන් ඒ අය ඒවාට අවධානය යොමුකරන්න ගන්නවා. වයස මාස ගණනකදී වුණත් මේ වගේ දේවල් ඒ අයගේ මොලය වර්ධනයට හේතුවෙනවා. බබාට මාස දහයක් අවුරුද්දක් වගේ කාලේදී අපි පොතක් පෙන්වලා කියන ශබ්ද අනුකරණය කරන්න ඒ අය උත්සාහ කරනවා. පොතේ කතාවට අමතරව පාට ගැන, සත්තු ගැන විවිධ දේවල් කියලා දෙන්න මේක හොඳම අවස්ථාවක්.

පොඩ්ඩෝ තවත් ටිකක් ලොකු වුනාම කතා පොත්වල සිද්ධ වෙන දේවල් තරමකට තේරෙද්දී, ඒ අය මේ ඇහෙන කතා රස විඳින්න ඉගෙනගන්නවා. පොත් කියවන වෙලාව අම්මලා තාත්තලා එක්ක දැවටිලා ඉන්න වෙලාවක්, අලුත්ම මායා ලෝකෙකට යන්න වෙලාවක් බව ඒ අය ඉගෙන ගන්නවා. එහෙම වුණාට පස්සේ නම් පොත් කියවිල්ලෙන් ගැලවෙනවා බොරු! මේ වෙලාව පොඩ්ඩන්ට ලෝකේ ගැන කියලා දෙන්නත් හොඳ අවස්ථාවක්. පොතේ කතන්දරේට සමාන්තරව කතාබහක් ඇතිකරගැනීමෙන් මේක කරන්න පුළුවන්. 'ඒ අලි පැටියා අම්මා කියන දේ අහන්නේ නැතිව දුවලා ගිහින් ගඟට වැටුණා! පුතා නම් අම්මා කියන දේ අහනවා නේද?" වගේ පුංචි පාඩම් කතාව ඇසුරෙන් උගන්නන්න පුළුවන්.

පොත් ඇසුරේ හැදෙන දරුවන්ගේ ලෝකය පුළුල් වෙන බවට තර්කයක් නැහැ. එහෙම දරුවන්ගේ සහකම්පනය (empathy) සාපේක්ෂව වැඩියි. ඒ අය නිර්මාණශීලි යි. වචනාවලිය (vocabulary) දියුණුයි. මේ දරුවෝ ඉස්කෝලේ යන වයස එද්දී තාර්කික හැකියාවෙන්, සංයමයෙන් ඉදිරියෙන් ඉන්නවා. තමන්ගේම කියලා පොත් එකතුවක් තියෙන දරුවෙක් සාමාන්‍යයෙන් පොත් ඉරන්නේ නැහැ, ඒවායේ බලි කුරුටු අඳින්නේ නැහැ. ඒ පොත් ටික තියන්න පුංචි රාක්කයකුත් ලෑස්ති කරලා දුන්නොතින් දරුවෝ පිළිවෙලත් ඉගෙනගන්නවා.

මේ අදහස හොඳ වුණාට ළමයින්ට කියලා දෙන්න ඔයතරම් පොත් කොහෙන්ද හොයාගන්නේ, ඕවාට වෙලාව කොහෙන්ද කියලාත් හිතෙනවා නේද? පුස්තකාල පහසුකම් තියෙන අයට නම් හොඳම තෝරාගැනීම දරුවන්ට ගැලපෙන පොත් පුස්තකාලයෙන් ගන්න එක. ඒකට හේතුව ළමයින්ගේ කියවීම් මට්ටම් ඉක්මණින් වෙනස්වෙද්දී නිරන්තරයෙන් පොත් මිළදී ගන්න සිද්ධ වෙන නිසා. ඒ පහසුකම නැත්නම් මොනවද කරන්න පුළුවන්? ළමයින්ට සෙල්ලම් බඩු හැටියට ගෙනත් දෙන ප්ලාස්ටික් කෑලි වෙනුවෙන් වැය කරන මුදලෙන් පොතක් දෙකක් ගන්න එක ඊට වඩා ප්‍රයෝජනවත්. දරුවන්ගේ උපන්දිනවලට පොත් තෑගි දෙන්න කියලා අපිට අනිත් අයට යෝජනා කරන්න පුළුවන්. අපිටත් පුරුද්දක් හැටියට අනිත් දරුවන්ට තෑගි දෙද්දී ඒ දේ කරන්න පුළුවන්. දෙමව්පියෝ කීපදෙනෙක් එකතුවෙලා තමන්ගේ දරුවන්ගේ පොත් බෙදාගන්න එක, කියවලා ඉවර වුණු පොත් වෙනත් පුංචි දරුවන්ට දෙන එක අමාරු වැඩ නෙමෙයි.

දරුවෝ එක්ක පොත් කියවන්න දවසකට පොඩි වෙලාවක් නැහැ කියන අයට නම් ඉතින් දෙන්න පිළියමක් නැහැ. තමන්ගේ එදිනෙදා පුරුදු ගැන, දිනචර්යාව ගැන, ළමයින් වෙනුවෙන් ගතකරන කාලය ගැන තව ටිකක් හිතන්න කියලා තමයි ඒ අයට කියන්න වෙන්නේ.

මේ සටහන පුංචි උදාහරණයකින් ඉවර කරන්නම්. මම රැකියාව කරන්නේ මෙල්බර්න් නගරයේ පෞද්ගලික ද්විතියික පාසැලක පුස්තකාලාධිපතිනියක් හැටියට. මේ පාසැලේ ඉන්නේ අවුරුදු 13-18 අතරේ ගැහැණු ළමයි. මෙල්බර්න් නගරයේ උසස් පෙළ විභාග ප්‍රතිපල අතින් ඉදිරියෙන්ම ඉන්න පාසැලක් මේක. මේ පාසැලේ ළමයි හැමකෙනෙක්ම තාක්ෂණයත් එක්ක හැදුණු වැඩුණු අය. පාසැලේ වැඩකටයුතු වලට ලැප්ටොප් පරිගණකයක් ඒ සිසුවියන්ට අනිවාර්යයි. මේ වගේ පරිසරයක හැදුනත් මේ ළමයි පොත් කියවන්න හරිම ආසයි. ඒක පිපාසයක් කියන්න පුළුවන් තරම්. අලුත්ම පොත් ජාති කියවන්න, යාළුවො එක්ක තරඟෙට කියවන්න ඒ අයගේ පුදුම උනන්දුවක් තියෙන්නේ. ඒ උද්යෝගය දකිද්දී මට හරිම ආසා හිතෙනවා. මේ මම දකින්නේ පුංචිම කාලේ ඒ දරුවෝ තුළ පොත්වලට ඇතිකළ ආදරයක ප්‍රතිපල බව මම දන්නවා. උපන් දවසේ ඉඳන් අලුත්ම තාක්ෂණය එක්ක හැදුණු ළමයි පොත් කියවීමට මේ තරම් කැමතියි නම් ඒ කියන්නේ තාක්ෂණය ඒකට බාධාවක් නෙමෙයි කියන එක නේද? ඒ දරුවෝ අධ්‍යාපන කටයුතු වලින් කැපී පේන්නත් මේ පොත් කියවීම හේතු වෙනවා.

පොත් කියවන පුරුද්ද අපේ දරුවන්ට තෑගි කරන එක අපිට ලේසියෙන්ම කරන්න පුළුවන් දෙයක්. එයින් නිර්මාණය වෙන සහකම්පනයක් ඇති තාර්කික දරුවා හෙට ලෝකයට බොහොම ප්‍රයෝජනවත් වේවි.

-හෙල්මලී ගුණතිලක-
photo- 1000 Books Before School Project




February 10, 2021

කපුටුස්





“ඇයි අපි ඒ අයට බය?” කපුටුස් තාත්තාගේ පැත්තට ඔලුව කරකවලා ඇහුවා.

තාත්තා උත්තර නොදී පිහාටු පිම්බුවා. දෙන්නාම හිටියේ කොස් ගහක පහළ අත්තක.

“කියන්නකෝ තාත්තේ!” කපුටුස් බල කළා. තාත්තා ඔහොමමයි. ලේසියෙන් වචනයක් ගන්න අමාරුයි.

“එහෙම තමයි. ඒගොල්ලෝ නපුරුයි.” තාත්තා කීවා.

“නපුරුයි නම් අපිට කන්න කෑම ලෑල්ලට එක එක කෑම ජාති දාන්නේ?” අද කපුටුස් කොහොමහරි මේක විසඳා ගන්නයි ලෑස්තිය.

“ඒ දාන්නේ අපිට නෙමෙයිනේ. අර මෝඩ මයිනන්ටයි ලේන්නුන්ටයි නේ.” තාත්තා ඈත බලාගෙන කීවා. කොස් ගහට එපිටින් තිබුණේ කතුරුමුරුංගා ගහ. ඊට එහා කුණු වල. දවස තිස්සෙම ඒ දිහා ඇහැ ගහගෙන ඉන්න එක තාත්තාගේ ප්‍රධාන රාජකාරිය.

කපුටුස් ටිකක් වෙලා නිහඬව කල්පනා කළා. මයිනෝ නම් ටිකක් මෝඩයි තමයි. එකෙක් ‘දුවපාං!’ කීව ගමන් ලවක් දෙවක් නැතිව කට්ටියම ඉගිලිලා යනවා. එහෙම කලබල වුණාට සමහර වෙලාවට අහලක කිසි අනතුරක්වත් නැහැ. ඒත් ලේන්නුන්ගේ නම් මෝඩ බවක් කපුටුස්ට පෙනිලා තිබුණේ නැහැ. ගස් බෙනවල ලොකු කූඩු හදන්න, ඒවාට ඕන කොහු, පුළුන් එහෙම එහෙන් මෙහෙන් උස්සගෙන එන්න සෑහෙන්න කල්පනාවක් තියෙන්න වුවමනායි කියලා තමයි කපුටුස්ට හිතුණේ. ලේනෙක් දවසක් මේ ගෙදර පිටිපස්සේ රෙදි වැලේ වේලෙන්න දැම්ම තුවායක මැද පදාසයක නූල් ගලවලා අරගෙන යන හැටි කපුටුස් බලාගෙන හිටියේ හොඳටම හිනාවෙමින්.

කෑම ලෑල්ලට බත්, පළතුරු එහෙම දාන්නේ තමන්ට නෙමෙයි කියලා කපුටුස් ට පොඩි සැකයක් තිබුණත් ඒක මේ වෙනකම් කවුරුවත් ස්ථිරව කියලා තිබ්බේ නැහැ. තමන් දවසක් එතැන තිබුණු බෙරි වුණු කෙසෙල් ගෙඩියක් කමින් ඉන්දැද්දී ‘ශෝ!.. ශෝ!’ සද්දයක් ඇහිලා ඉගිලිලා ගියත් ඒ ගැන ඊට එහා කපුටුස් කල්පනා කරලා තිබුණේ නැහැ.

“කෑම ලෑල්ල තියෙන්නේ ලේන්නුන්ටයි අනෙත් කුරුල්ලන්ටයි. අපි ඒකෙන් කනවට කකුල් දෙකේ අය කැමති නැහැ.” කපුටුස්ගෙන් ඊළඟ ප්‍රශ්න මාලාව ඉදිරිපත් වෙන්න කලින් තාත්තා පැහැදිලි කළා. “අපි බඩජාරියි කියලා ඒගොල්ලෝ හිතන්නේ.. අනෙත් සත්තුන්ගේ කොටහත් අපි කනවා කියලනේ අපිව පන්නන්නේ.”

“ඉතින් කතාව ඇත්තනේ, අපි ඔක්කොම කනවනේ” කපුටුස් තාත්තාට හරස් ප්‍රශ්නයක් දැම්මා.

තාත්තා උත්තර නොදී රවලා බැලුවා. තාත්තාගේ පිහාටු පිම්බිල්ලෙන් එයා ඉන්නේ කේන්ති ගිහින් කියලා කපුටුස් දැනගත්තා. තමන් මුලින් ඇහුව ප්‍රශ්නේ ආයෙත් අහලා තාත්තගේ මේ කේන්තියම දික් කරගන්නවාද එහෙම නැත්නම් වෙන දවසක අලුතින්ම කේන්තියක් ලෑස්ති කරගන්නවාද කියලා ටිකක් වෙලා කල්පනා කළ කපුටුස් ආයෙත් ඒ ප්‍රශ්නෙම ඇහුවා.

“ඉතින් තාත්තේ අපි ඇයි ඒ අයට බය?”

ගෙයි පිළිකන්න පැත්තේ ඉඳලා ආව ගෑනු කෙනෙක් කුණු වල පැත්තට වතුර කොරහක් වීසි කරලා ආයෙත් ඇතුලට ගියා. ඔය ඉඳුල් වතුර එක්ක තියෙන්නේ ළූනු පොතුයි, දෙහි බෑයවලුයි කියලා අත්දැකීමෙන් දන්නා නිසා කපුටුස්වත් තාත්තාවත් ඒ ගැන බලන්න යන්න කරදර වුණේ නැහැ.

“ඉස්සර දවසක උඹේ මුත්තෙක් ඔය කකුල් දෙකේ කෙනෙක්ගෙන් වෙඩි කෑවාලු.” තවත් ටිකක් වෙලා නිශ්ශබ්දව හිටිය තාත්තා අන්තිමේදී කීවා.

“වෙඩි?” කපුටුස් ඇහුවේ ඔලුව කරකවලා බලමින්. “ඒ රස ජාතියක්ද තාත්තේ?”

“මෝඩයෝ! වෙඩි කෑවාම මැරෙනවා!” තාත්තා කේන්තියෙන් කෑගැහුවා.

කළින් වතාවක තමන් මේ විදිහට තාත්තාගේ කේන්ති දික්කරගත්ත වෙලාවක තාත්තා තමන්ට රිදෙන්න කෙටුවා කියලා කපුටුස්ට මතක තිබුණ නිසා එයා කොස් අත්ත උඩ තාත්තාගෙන් ටිකක් ඈතට වුණා. තාත්තාගේ සද්දේ ඇහිලා ආයෙත් ගෙදර පිළිකන්න පැත්තෙන් එබිකම් කළ ගෑනු කෙනා ‘දොරකඩ ඉඳන් කපුටෙක් කරව් කරනවා… නෑයෙක් එන්න වගේ!’ කියලා ගේ ඇතුළේ හිටිය කෙනෙකුට හයියෙන් කිව්වා. ඒක අහලා කපුටුස්ට හිනාවකුත් ගියා. ‘මෙහෙම මෝඩ උදවියටනේ අපි බය!’ එයාට හිතුණා.

එදා රෑ වෙද්දී ගේ ඉස්සරහ අඹ ගහේ සුපුරුදු තැන ඉඳගෙන නිදාගන්න හැදුව කපුටුස්ට සැරෙන් සැරේ එක එක විකාර හීන පෙනිලා ඇහැරුණා. එයාගේ හිත කීවේ කකුල් දෙකේ අයට බය වෙන්න ඕන නැහැ කියලාමයි. ඒ අයට වීසි කරන්නත් මේ තරම් රස කෑම තියෙනවා නම් ඒ ගෙවල් ඇතුළේ කොයිතරම් ජාති ඇතිද? අර තාත්තා කීව ‘වෙඩි’ කතාව මොකක්ද? තාත්තා කීව විදිහට ඒගොල්ලෝ ඕනෑකමින් මුත්තාව මැරුවා කියලා කපුටුස්ට හිතාගන්නම බැරි වුණා. මරනවා තියා පාරේදී කපුටෙක් දැක්කත් ඒ අය කවදාවත් දෙසැරයක් හැරිලා බලන්නේවත් නැහැ. එහෙනම් මුත්තා කකුල් දෙකේ අයගේ වෙඩි කියන ජාතිය කෑවේ කොහොමද? ‘වෙඩි’ රසද දන්නෑ! අඩ නින්දේ වැනි වැනි හිටිය කපුටුස්ට හිතුණා.

පස්සෙන්දා වෙනදාට වැඩිය කළින් කපුටුස් ඇහැරුණේ මොකක්දෝ අමුතු සද්දයක් ඇහිලා. රෑ තිස්සේ අනම් මනම් විකාර හිතමින් හිටිය නිසා එයාට නින්ද ගියේ එළිවෙන ජාමේ. පාන්දර, යන්තම් එළිය වැටීගෙන එද්දී මිදුල පුරා පැතිරුණු මීදුම අතරින් කපුටුස්ට ඈතින් ‘කාක් කාක්’ හඬක් ඇහුණා. හැබැයි ඒ කපුටෙක්ගේ හඬක් නම් නෙමෙයි. කපුටු බාසාව නොදන්නා කෙනෙක් අමාරුවෙන් වචනයක් දෙකක් කියන්න උත්සාහ කරන හඬක්. ඒ අමුතු සද්දේ ඇහිලා නිදිමත කොහේ ගියාද කියලා නැති වුණ කපුටුස්, සද්දේ එන පැත්තට ඉක්මණින්ම පියෑඹුවා.

ගෙදර මිදුලේ සුදු ඇඳගත්තු කකුල් දෙකේ කෙනෙක් හිටියා. පිනි බාන නිසාද කොහෙද ඒ කෙනා සුදු සාළුවක් ඔලුවේ ඉඳන් පොරවාගෙනත් හිටියා. එයාගේ අතේ කෙසෙල් කොළයක් එලුව පලංගනාවක සුවඳ හමන කෑමක් තිබුණා. ‘කාක් කාක්’ කියමින් හිටියේ මේ කෙනා තමයි. එහෙම කියමින් එයා වටපිට ගස්වල මුදුන් දිහා බැලුවේ යමක් හොයනවා වගේ. එහෙම බලමින්, පලංගනාවේ තිබුණු කෑම ගුලියක් අතේ තියාගෙන ඒ කකුල් දෙකේ කෙනා මිදුල වටේ ඇවිද්දා.

කපුටුස් උගුරැස්ස ගහේ අත්තක වාඩිවෙලා මේ සිද්ධිය ගැන විපරමින් බැලුවා. මෙහෙම සිද්ධියක් කළින් කවදාවත් නොදැකපු එයාට, කළින් දවසේ රෑ තිස්සේ කල්පනා කළ මනස්ගාත එක්ක මේ පේන්නේ හීනයක්ද කියලාත් හිතුණා. එහෙම දෙගිඩියාවෙන් ඉන්දැද්දී කකුල් දෙකේ කෙනා උගුරැස්ස ගහ යටට ආවා, කපුටුස් දිහා එක එල්ලේ බැලුවා, ආයෙත් වතාවක් ‘කාක්, කාක්’ කිව්වා. එහෙම කරලා පලංගනාවේ තිබුණු කෙසෙල් කොළය කෑම ටිකත් එක්කම උගුරැස්ස ගහ යට බැම්ම උඩින් තියලා යන්න ගියා.

හරියටම මේ සිද්ධ වුණේ මොකක්ද කියලා නිනව්වක් නැතිව කපුටුස් ඒ කෑම ටික දිහා තව ටික වෙලාවක් බලාගෙන හිටියා. කකුල් දෙකේ කෙනා මේ කෑම තමන්ට දුන්නා වෙන්න බැහැ. එහෙම කෑම දාන්නේ කෑම ලෑල්ලටනේ. අනික තාත්තා කීව විදිහට ඒ අය කපුටෝ කෑම කනවට කැමතිත් නැහැනේ. හැබැයි ඒ කෙනා තමන්ගේ දිහා බලලා නුහුරට ‘කාක්, කාක්’ කීව විදිහට කපුටුස්ට නම් තේරුණේ ‘කන්න, කන්න’ කියනවා වගේ. කොයිකටත් කියලා කපුටුස් කෑම එක තියෙන බැම්මට පියෑඹුවා. අම්මෝ සුවඳේ බැහැ! කපුටුස් ඩිංග ඩිංග කෑම ටිකට ලං වෙලා පැත්තකින් රස බැලුවා. වෙනදාට මේ කෑම ජාතියේ දංකුඩ පිළිකන්නේ කොස් ගහ මුලට හලන නිසා කපුටුස් මේවා අඳුරනවා. ඒත් අද නම් ඒවායෙන් වෙනදා දැනෙන කර රහ නැහැ. අමුතු තෙල් සුවඳකුත් එනවා. මේ දිව්‍ය භෝජනේ රස බලන්න ගත්ත කපුටුස්ට, කෑමක් ලැබුනාම නෑයින්ටත් අඬගහලා මිසක් කන්නේ එහෙම නැහැ කියලා අම්මා පුංචි කාලේ ඉඳන් කට පාඩම් කළ චාරිත්තරේත් අමතක වුණා. එයා ඒ කෑම ටික ඔක්කොම කටට දෙකට ගිල දැම්මා.

කාලා ඉවරවෙලා ආයෙත් අඹ ගහට ඉගිලෙද්දී කපුටුස්ට මත් ගතිය වගෙයි. උදේම හිස් බඩ මෙතරම් කෑමක් කෑවාමයි! අර තාත්තා කීව ‘වෙඩි’ මේවා වෙන්න බැරිද කියලා කපුටුස්ට හදිසියේ හිතුණේ හොට ගහේ අතුල්ලද්දී. එයා මොහොතක් ගල් ගැහුණා. මුත්තා වගේ එයාත් මැරෙයිද කියලාත් හිතුණා. නෑ වෙන්න බැහැ! තාත්තාට කියන්න ඕන කකුල් දෙකේ අය හරි හොඳයි කියලා. තමන්ට අඬගහලාම රස කෑමක් දුන්නා කියලා. මෙතරම් කල් නිස්කාරණේ අහිංසක කකුල් දෙකේ අයට බයවුණේ. තාත්තලාගේ හණමිටි අදහස්! දවල් වෙද්දී පිළිකන්න පැත්තේ දොරෙන් ඇතුලටත් පියාඹලා බලන්න ඕන කියලාත් කපුටුස්ට හිතුණා. එතකොට ඒගොල්ලෝ තවත් රස කෑම දෙයිනේ. එහෙම හිතමින්, තනියම හිනාවෙමින්, ඉර නගින්න කළින් තව ඩිංගක් නිදාගන්න කපුටුස් ඇස් දෙක පියාගත්තා.


Digital sketch with oil brush tool

දිනමිණ- වසත් සුළඟ, 10-02-21. 15 පිටුව
http://epaper.dinamina.lk/Home/ShareArticle?OrgId=358cfb39&imageview=1




February 03, 2021

බිය

Translation of the poem 'Fear' by Kahlil Gibran


දිනමිණ, වසත් සුළඟ, 02.02.21. 15 පිටුව
https://epaper.dinamina.lk/Home/ShareArticle?OrgId=a560a441&imageview=1



January 31, 2021

කුඩා දැරිය


Translation of the short story ‘The Little Girl’ by Katherine Mansfield



කුඩා දැරියට නම් ඔහුව පෙනුණේ බිය විය යුතු, මඟහැරිය යුතු කෙනෙක් හැටියට. හැම උදෑසනකම රාජකාරියට පිටත් වන්නට පෙර ඔහු ඇයගේ කාමරයට විත් යුතුකමට මෙන් දුන් හාදුවට ඈ “බායි, තාත්තා” කියා ප්‍රතිචාර දැක්වූවත් නිවස ඉදිරිපස දිගු පාරේ ඔහු යන අශ්ව කරත්තයේ හඬ ක්‍රම ක්‍රමයෙන් අඩු වන විට ඇයට දැනුණේ සැනසිලිදායක සහනයක්.

හවස්වරුවේදී, ඔහු නිවසට පැමිණෙන වේලාවට පඩිපෙළේ අත් වැටෙන් එබී සිටින ඇයට ඔහු ආලින්දයේ ශබ්ද නඟා කතා කරනු ඇසෙනවා. “මගේ තේ එක දුම් බොන කාමරයට ගේන්න. තාම පත්තරේ ආවේ නැද්ද? මේ ගෙදර කට්ටිය ඒක ආයෙමත් කුස්සියට අරගෙන ගිහින්ද? අම්මා, ගිහින් බලන්න මගේ පත්තරේ එහේද කියලා- ආ මගේ සෙරෙප්පු දෙකත් ගේන්න.”

“කේසියා,” එවන් අවස්ථාවලදී අම්මා ඈට අඬගසනවා. “ඔයා හොඳ ළමයෙක් නම් පහළට ඇවිත් තාත්තාගේ බූට්ස් ගලවන්න පුළුවන්” දැරිය හෙමින් සීරුවේ පඩිපෙළ බසින්නේ එක් අතකින් අත් වැට තදින් අල්ලාගෙන. ඉන්පසු ඇය තවත් සෙමෙන් ආලින්දය හරහා ගොස් දුම් බොන කාමරයේ දොර තල්ලු කරනවා.

ඒ වෙද්දී ඔහු උපැස් යුවළ පැළඳගෙන සිටිනවා. ඔහු ඊට ඉහළින් දැරිය දෙස බලන්නේ ඈ මහත් බියගැන්වෙන ආකාරයට.

“ඉතින් කේසියා ඉක්මන් කරලා මේ බූට්ස් ගලවලා එළියට ගෙනියන්න. අද ඔයා හොඳ ළමයෙක් වෙලා හිටියද?”

“මම ද-ද-දන්නේ නැහැ තාත්තා”

“ඔයා ද-ද-දන්නේ නැහැ? ඔහොම ගොත ගහන්න ගියොත් අම්මාට සිද්ධ වෙනවා ඔයාව දොස්තර කෙනෙක් ළඟට අරගෙන යන්න.”

ඈ වෙන කිසිවෙක් හා කතාකරද්දී ගොත ගැසුවේ නැහැ- ඇගේ ඒ ගතිය මඟහැරිලා තිබුණේ. එහෙත් තාත්තා හා කතාකරද්දී ඈ වචන හරියට කියන්නට මහත් උත්සාහයක් ගත් නිසා ඉබේ ගොත ගැසුණා.

“මොකද වෙලා තියෙන්නේ? මේ මොකද මහා අසරණ පෙනුමකින් ඉන්නේ? අම්මා, මේ ළමයාට නිකම් දිවිනසාගන්න ඔන්න මෙන්න වගේ නොඉන්න උගන්නවා නම් හොඳයි. ආ… කේසියා මගේ තේ කෝප්පේ ගිහින් මේසේ උඩින් තියන්න- පරෙස්සමින්; ඔය අත් දෙක වයසක ගෑනියෙක්ගේ වගේ වෙව්ලනවානේ. තව එකක්, ලේන්සුව ගවුමේ අත අස්සේ නෙමෙයි, සාක්කුවේ තියාගන්න උත්සාහ කරන්න.”

“ඔ-ඔ-ඔව් තාත්තා”

ඉරිදාට පල්ලියේදී ඈ ඔහු හා එකම බංකුවේ අසුන්ගෙන ඔහු පැහැදිලිව, හඬ නඟා ගීතිකා කියන අයුරුත් පල්ලියේ දේශනාව අතරතුරේදී දෑස සිහින් කර බලමින් ලියුම් කවරයක පසුපස නිල් පැන්සලකින් සටහන් ලියන අයුරුත්, එක් අතකින් නොකඩවා බංකුවේ ගැට්ටට නිහඬව තට්ටු කරන අයුරුත් බලා සිටියා. ඔහු කොයිතරම් ශබ්ද නඟා යාඥා කළාද යත් දෙවියන් වහන්සේට පූජකවරයාගේ හඬ පරයා ඔහුගේ හඬ නිසැකවම ඇසෙන බව ඇයට සිතුණා.

ඔහු ඉතා හැඩි දැඩියි- ඔහුගේ දෑත්, බෙල්ල, ඈනුම් යවද්දී ඔහුගේ කට- මේ හැම එකක්ම විශාලයි. ඈ කාමරයේ තනියම හිඳින විට ඔහු ගැන සිතද්දී ඇයට දැනුණේ ඔහු යෝධයෙක් බවයි.

ඉරිදා හවස්වරුවල ආච්චි අම්මා ඈට දුඹුරු වෙල්වට් ගවුමක් අන්දවා විසිත්ත කාමරයට යවන්නේ අම්මා හා තාත්තා එක්ක 'හොඳ කතාබහක' යෙදෙන්න. ඒත් ඒ හැම වෙලාවකම අම්මා පුවත්පත කියවමින් සිටි අතර තාත්තා ලේන්සුවකින් මුහුණ වසාගෙන සොපාවේ ඇල වී නිදියමින් සිටියා. ඔහුගේ දෙපා රැඳවී තිබුණේ හොඳම සෝපා කොට්ට මත. ඔහු කොයිතරම් තද නින්දේ පසුවීද යත් ඔහු ගොරවමින් සිටියා.

ඈ පියානොවේ බංකුව මත හිඳගෙන ඔහු අවදි වන තුරු බොහොම බැරෑරුම් මුහුණින් ඔහු දෙස බලා සිටියා. ඔහු අවදි වූ විට නිදිගැට කඩා, වෙලාව බලා ඇය දෙස බැලුවා.

"ඔහොම එක එල්ලේ බලාගෙන ඉන්න එපා කේසියා. ඔයා නිකම් පොඩි දුඹුරු බකමූණෙක් වගේ."

එක දවසක්, ඈ සෙම්ප්‍රතිශ්‍යාව නිසා නිවස තුළටම වී උන් වෙලාවක ඊළඟ සතියේ එළඹෙන තාත්තාගේ උපන්දිනය වෙනුවෙන් තෑග්ගක් හැටියට ලස්සන කහ පාට සේද රෙදි කැබැල්ලකින් අල්පෙනිති රඳවන කොට්ටයක් මසන්නැයි ආච්චි අම්මා යෝජනා කළා.

ඈ බොහෝ වෙහෙස වී කපු නූල් දෙපටකින් කොට්ටයේ තුන් පැත්තක් මසාගත්තා. එහෙත් ඊට පුරවන්නේ මොනවාද? ප්‍රශ්නය වුණේ එයයි. ආච්චි අම්මා ගෙවත්තට ගොස් සිටි නිසා ඈ කොට්ටයට පුරවන්නට අහක දමන දෙයක් සොයන්නට අම්මාගේ කාමරයට ගියා. එහි මේසය මත තුනී කඩදාසි රැසක් විසිර තිබෙනු දුටු ඈ, ඒවා එකතුකරගෙන කුඩා කැබලිවලට ඉරා අල්පෙනිති කොට්ටයට පුරවා එහි හතරවෙනි පැත්ත මසා දැමුවා.

එදින රාත්‍රියේ නිවසේ මහා කලබලයක් සිද්ධ වුණා. තාත්තා වරාය අධිකාරිය වෙත ඉදිරිපත් කරන්නට ලියාගත් කතාව නැති වී තිබුණා. නිවසේ කාමර උඩ යට පෙරලනු ලැබුණු අතර සේවකයන්වද ප්‍රශ්න කෙරුණා. අවසානයේදී අම්මා සෙල්ලම් කාමරයට ආවා.

"කේසියා, අපේ කාමරේ මේසේ උඩ කඩදාසි ටිකක් එහෙම ඔයා දැක්කේ නැහැ නේද?"

"ආ ඔව්, දැක්කා," ඈ කීවා. "තාත්තාව පුදුම කරවන්න මම දෙන්න ඉන්න තෑග්ගට ගන්න මම ඒ ටික ඉරුවා"

"මොකක්!" අම්මා කෑ ගැසුවා. "මේ දැන්, වහාම පහළ කෑම කාමරයට එනවා."

ඉන්පස්සේ ඈ ව තාත්තා වෙතට ඇදගෙන යනු ලැබුවා. ඔහු සිටියේ දෑත් පසුපසට බැඳගෙන ඔබ මොබ සක්මන් කරමින්.

"මොකද?" ඔහු කේන්තියෙන් ඇසුවා.

අම්මා සිදු වූ දේ පැහැදිලි කළා.

ඔහු නැවතී අසිහියෙන් මෙන් ඈ දෙස බලා සිටියා.

"මේක ඇත්තක්ද?"

"නැ-නැ-නැහැ" ඈ මිමිණුවා.

"අම්මා, සෙල්ලම් කාමරයට ගිහින් මෙයාගේ ඔයා විකාර බඩුව අරගෙන එන්න- මේ ළමයාව වහාම ඇඳට දාන්න කියන්න."

නිදහසට කරුණු දක්වන්නට බැරි තරමට හඬමින් සිටි දැරිය ඇඳේ වැතිර සවස ආලෝකය ජනෙල් තිර අතරින් පෙරී විත් කාමරයේ බිම දුක්මුසු රටාවක් මවන අයුරු බලා සිටියා.

ටික වේලාවකින් තාත්තා කාමරයට ආවේ අඩි රූලක් අතැතිව.

" ඔයා මේ කරපු වැඩේට මම ඔයාට පාරක් ගහනවා," ඔහු කීවා.

"අනේ එපා, එපා!" ඈ පොරෝනාව අතරේ සැඟවෙමින් කෑ ගැසුවා.

තාත්තා පොරෝනාව ඉවත් කළා.

"වාඩිවෙන්න" ඔහු අණ කළා, "දැන් අත් දෙක අල්ලන්න. තමන්ට අයිති නැති දේවල් අල්ලන්නේ නැතිව ඉන්න ඔයාට මතක හිටින පාඩමක් උගන්නන්න ඕන."

"ඒත් ඒක ඔයාගේ උ-උ-උපන්දිනයටනේ."

අඩි රූල ඇගේ පුංචි රෝස පැහැ අත්ල මත පතිත වුණා.

ඊට පැය ගණනකට පසුව ආච්චි අම්මා පැද්දෙන පුටුවේ හිඳගෙන දැරියව සාළුවකින් ඔතාගෙන, උකුලේ තබාගෙන පද්දමින් සිටියා.

"ජේසු තුමා තාත්තාලාව හැදුවේ මොකටද?" දැරිය වැළපුනා.

"මෙන්න කෙල්ලේ මගේ සුවඳ ලැවැන්ඩර් වතුර දැම්ම පිරිසිදු ලේන්සුවක්. දැන් නිදාගන්න පැටියෝ, ඔයාට උදේ වෙද්දී මේ හැම දෙයක්ම අමතක වේවි. මම ඔයාගේ තාත්තාට මේක පැහැදිලි කරන්න හැදුවා, ඒත් අද එයාගේ හිත අවුල් වෙලා වැඩියි ඒක අහගෙන ඉන්න."

එහෙත් දැරියට ආයෙත් කිසි දවසක ඒ සිද්ධිය අමතක වුණේ නැහැ. ඉන්පසු ඔහු ව දුටු තැන ඈ රතු වූ දෙකොපුලින් යුතුව වහා වහා දෑත පසුපසට කරගත්තා.

එහා ගෙදර ජීවත් වුණේ මැක්ඩොනල්ඩ් පවුල. එහි ළමුන් පස් දෙනෙක් සිටියා. එළවලු පාත්තියට යාබදව තිබුණු වැටේ සිදුරකින් ඒ දෙස බැලූ දැරියට ඔවුන් හවස් වරුවලදී ගෙවත්තේ ඔට්ටු තියන අයුරු පෙනුණා. ඒ ගෙදර තාත්තා පුංචිම දරුවාව උර මත රඳවාගෙන, දියණියන් දෙදෙනා තම කබායේ එල්ලෙද්දී වත්තේ මල් පාත්ති වටා දිව්වේ මහා හඬින් සිනාසෙමින්. දිනක් පිරිමි දරුවන් දෙදෙනා වත්තට වතුර යොදන වතුර බටය ඔහු වෙතට - ඔව් ඔහු වෙතට- එල්ල කරනු ඈ දුටුවා. එවිට ඒ තාත්තා ඔවුන් අල්ලාගෙන ඔවුන්ට ඉක්කා වැටෙන තුරු කිති කැව්වා.

මේ ලෝකයේ විවිධ වර්ගයේ තාත්තලා ඇති බව ඇයට වැටහුණේ එදිනයි.

දිනක් අම්මා අසනීප වුණු අතර ආච්චි අම්මාත් අම්මාත් අශ්ව කරත්තයකින් නගරයට ගියා.

දැරිය නිවසේ සේවිකාව වූ ඇලිස් සමඟ නිවසේ තනිවූවා. දවල් වරුවේ ගැටළුවක් ඇති නොවුණු නමුත් ඇලිස් දැරියව නිදි ඇඳට දමද්දී ඇයට හදිසියේ මහත් බියක් දැනුණා.

"මට බය හිතෙන හීනයක් පෙනුණොත් මොකද කරන්නේ?" ඈ ඇසුවා. “මට නිතරම එහෙම හීන පේනවා. ඒ වෙලාවට ආච්චි අම්මා මව එයාගේ ඇඳට ගන්නවා. මට කළුවරේ ඉන්න බැහැ- එක එක සද්ද ඇහෙන්න ගන්නවා... මම මොකද කරන්නේ?"

"නිදාගන්න බේබි" දැරියගේ මේස් ගලවා ඒවා ඇඳ වතේ ගසමින් උන් ඇලිස් කීවා. "ඔන්න කෑගහලා

ඔයාගේ අසරණ තාත්තාව නම් ඇහැරවන්න එපා"

ඒත් ඇයට සුපුරුදු නපුරු හීනය එදාත් පෙනුණා. පිහියක් සහ ලණුවක් අතින් ගත් මස් කපන්නෙක්, භයංකාර හිනාවක් එක්ක ලං ලංව එමින් සිටියා. සෙලවෙන්නවත් බැරිව ගල්ගැසී උන් ඈ "ආච්චි අම්මා, ආච්චි අම්මා!" කියා කෑ ගැසුවා. වෙව්ලමින් අවදි වූ ඈ තම ඇඳ අසල ඉටිපන්දමක් අතැතිව උන් තාත්තා දුටුවා.

"මොකක්ද ප්‍රශ්නේ?" ඔහු ඇසුවා.

"අනේ -මස් කපන මිනිහෙක් - ලොකු පිහියක්- මට ආච්චි අම්මාව ඕන"

ඔහු ඉටිපන්දමට පිඹ එය නිවා දමා, නැඹුරු වී දැරියව දෑතට ගෙන කොරිඩෝව ඔස්සේ ඇයව විශාල කාමරය වෙත ගෙන ගියා. ඇඳ මත පුවත්පතක් තිබුණා- බාගෙට දැවුණු සුරුට්ටුවක් ඔහුගේ මේස ලාම්පුව අසල රඳවා තිබුණා. ඔහු පුවත්පත බිමට දමා, සුරුට්ටුව උදුන වෙත වීසි කර දැරියව ප්‍රවේසමෙන් ඇඳ මත තබා පොරෝනාව පෙරෙව්වා. ඉන්පසු ඔහු ඇය අසලින්ම වැතිරුණා. අඩ නින්දේ සිටි දැරියගේ සිතේ ඒ වෙද්දීත් සැරිසරමින් තිබුණේ මස් කපන්නාගේ වියරු සිනහව. ඈ තාත්තාට තුරුළු වී, ඇකයේ හිස හොවාගෙන ඔහුගේ පිජාමා කමිසය වැරෙන් අල්ලාගත්තා.

අඳුර ගැන ඇයට තවදුරටත් බියක් දැනුණේ නැති නිසා ඈ නිසොල්මන්ව සිටියා. “ඔයාගේ කකුල් දෙක මගේ කකුල් උඩින් තියන්න, එතකොට උණුහුමක් දැනේවි." තාත්තා කීවා.

ඉතා වෙහෙස වී සිටි ඔහු දැරියට පළමුව නින්දට වැටුණා. ඇයට ඔහු ගැන පෙර නොදැනුණු අනුකම්පාවක් දැනෙන්නට වුණා. ඔහු ඈ කළින් සිතුවා තරම් විශාල නැහැ - ඔහු ගැන බලන්න කිසි කෙනෙක් නැහැ... ඔහු ආච්චි අම්මාට වඩා දැඩියි, ඒත් ඒ දැඩි බව ප්‍රියයි. දිනපතාම රැකියාවට යන්නට සිද්ධ වෙන නිසා ඔහුට මැක්ඩොනල්ඩ් මහත්තයාගේ වර්ගයේ තාත්තෙක් වෙන්න මහන්සි වැඩියි. අනේ... ඈ ඔහුගේ ලස්සන ලියවිල්ල ඉරා දැමුවා... ඈ අඩ නින්දෙන්ම සුසුමක් හෙලුවා.

"ඇයි?" තාත්තා ඇසුවා. "තවත් හීනයක්ද?"

"මගේ ඔලුව තියෙන්නේ තාත්තාගේ හදවත උඩ. මට ඇහෙනවා ඒකෙ හඬ. තාත්තාට හරිම ලොකු හදවතක් තියෙන්නේ."

පරිවර්තනය - හෙල්මලී ගුණතිලක 
digital sketch with stylus


From the Short Story Collection ‘Something Childish and Other Stories’ (1999) by Katherine Mansfield





Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...