December 13, 2016

මගේ කවිය නුඹ

You, My Poem
I count the syllables
of your laughter
and wait for the line breaks
of your long deep breaths.
I may be a writer
but you are a poem
and you spill out like ink
onto the paper of our days.

-Tyler Knott Gregson

Dinamina Wasath sulanga, 13/12/2016

December 12, 2016


දුරක දිදුලන සඳවත
නතර වී හදවත මැද
මුමුණමින් මුදු තනුවක්
අඳුරු නැති අහසක් ගැන
සිනහවක් තවරනු මැන
වළාවක දුර විහිදෙන
අමාවක දවසක වුව
එළි තිතක් හද රඳවන

December 10, 2016

when lilies bloom

ලිලී මල් අහුරක
මත් සුවඳ විසිරීයන
හෝරාව මෙය වේ
කහ පැහැති හැන්දෑවක

ඇඟිලි පටලවමින්
සෙවනැලි ඇදේ ළඟටම

තැන තැන පිපෙයි කළුවර

පාට රැස සේදී ගිය
අඩසඳ නිදයි අහසක
කොපුලතක සීතල
තවම මතකයි වැස්සට

December 06, 2016


I know all about loneliness
I know the sound
of nothing, for hours,
days and the startling realization that
my voice hasn’t been used,
not once,
for hours, for days
I cannot be threatened with its return
We’re old friends
Who survived the trenches
Together who charged the fields
Who would again

-Tyler Knott Gregson

දිනමිණ, වසත් සුළඟ 06/12/2016 

December 03, 2016


when time stands still
and all distances ignite
the bird call, I will be
in the gray of passing night
when the dawn is golden
and mist blends with the light
a blurred dream, I will be
that vanishes out of sight

-drawn with MS paint