මම ඉස්කෝලේ යන කාලේ හිතාගෙන හිටියේ මට චිත්‍ර අඳින්න බැහැමයි කියලා. ඉස්කෝලෙදි ඉගැන්නුව චිත්‍ර අඳින ක්‍රම මට සෙට් වුණේ නැහැ, ඒ වගේම මගේ චිත්‍ර අපේ චිත්‍ර ගුරුවරියට සෙට් වුණේත් නැහැ. මට ඕනෑකම තිබුණේ මිශ්‍ර මාධ්‍ය චිත්‍ර අඳින්න, එක එක ක්‍රම වලට ඇඳලා බලන්න. එහෙම අත්හදා බැලීම් වලට ඉඩ නැහැ කියලා ටික කලක් යද්දී තේරුම් ගිය නිසා මම ඔහේ කරබාගෙන කියලා දුන්නු විදිහකට චිත්‍ර ඇන්දා. අපේ චිත්‍ර ගුරුවරිය ලකුණු දුන්නෙත් බෙහෙතට නිසා ඔහොම යද්දී මට චිත්‍ර බැහැමයි කියන සිතිවිල්ල හිතේ මුල් ඇද්දා. ඕලෙවල් විභාගෙට මට චිත්‍ර විෂයට Distinction එකක් ලැබුණාම නම් පුදුම හිතුණා තමයි. ඒත් ඒ වෙද්දී පරක්කු වැඩියි, චිත්‍ර විෂය ගැන මගේ හිත බිඳිලා ඉවරයි.
ඊට දශක කීපෙකට පස්සේ අහම්බෙන් වගේ මෙල්බර්න්වල වෙළඳ සංකීර්ණයකදී දිය සායම් පෙට්ටියක් මගේ ඇහැ ගැටෙනවා. චිත්‍ර ඇඳිල්ල ගැන පරණ කහට හිතේ තිබුණත් මම වැඩි දුර නොහිතා ඒ දිය සායම් පෙට්ටියත්, චිත්‍ර අඳින්න වුවමනා අනෙත් දේවලුත් ගෙදර ගේනවා. මේ සැරේ නම් මට නීති පනවන්න, වැරදි කියන්න කෙනෙක් නැහැ. මම හිතේ හැටියට ආයෙත් චිත්‍ර අඳින්න ගන්නවා, එක එක ක්‍රම අත්හදා බලමින්, මාධ්‍ය කීපයක් එක සැරේ පාවිච්චි කරමින් අත දිග ඇරලා චිත්‍ර අඳින එකෙන් මම අසීමිත සතුටක් ලබනවා. සමහරවිට දැන් වුණත් ඒවා අපේ චිත්‍ර මිස් බලාපොරොත්තු වුණු මට්ටමේ චිත්‍ර නෙමෙයි වෙන්නැති. ඒත් අඳිද්දී දැනෙන ඒ නිදහස මිළ කරන්න බැහැ.
මම අඳින චිත්‍ර සම්ප්‍රදායික රාමුවට දාන්න බැරි බවත් ඒවා කාටූන් පැත්තට බර, තරමක් ෆැන්ටසි වර්ගයේ ඒවා බවත් හොයාගනිද්දී මගේ ජීවිතයෙන් භාගයක් ගතවෙලා ඉවරයි. මේ වෙද්දී මම දිය සායම් විතරක් නෙමෙයි, පාට පැන්සල්, දිය සායම් පැන්සල්, පැස්ටල් පැන්සල් වගේ මාධ්‍ය කීපයකින්ම චිත්‍ර අඳිනවා. ආයෙත් වතාවක් චිත්‍ර අඳින්න මම මටම අවස්ථාවක් දුන්නු එක ගැන මට හරි සතුටුයි. පරක්කු වෙලා හරි එහෙම තමන් ඇතුලේ හිරවෙලා ඉන්න ළමයෙක්ව නිදහස් කරන්න තව කෙනෙකුට උදාහරණයක් වෙන්නයි මේක ලියන්න හිතුවේ.
මේ මෑත කාලේදී මම ඇන්ද චිත්‍ර වලින් අතලොස්සක් විතරයි.
