ලියමු!

මේක තවත් පොත් පෝස්ට් එකක්. පොත් ගැන ම නෙමෙයි ලිවීම ගැන. 

අද මාත් එක්ක කතා කළ කෙනෙක් කිව්වා 'ලියන්න ආසයි, ලියන්න දේවලුත් තියෙනවා, ඒත් දැන් පරක්කු වැඩියි කියලා හිතෙනවා.' කියලා.

මම නම්  ලියන්න ගත්තේ අවුරුදු තිහත් පැනලා කීවාම ඈ විශ්වාස කළේ නැහැ. ඒ වගේම තමයි මම සිංහල හරියට ඉගෙන ගත්තෙත් වයස අවුරුදු දහයක් විතර වෙලා කියන එක. ඒ නිසා මේක It is never too late to follow your heart වර්ගයේ පෝස්ට් එකක්. 

මම ඉස්කෝලේ යන කාලේ සිංහලෙන් නම් නිර්මාණාත්මක දේවල් ලීවෙම නැති තරම්. පස්සේ කාලෙකත් මම ලියන්න පටන් ගත්තේ එක්තරා විදිහකට හිත නිදහස් කරගන්න ක්‍රමයක් හැටියට. මුලින් ලීවේ කවි. කෙටිකතා, පරිවර්තිත කවි, පරිවර්තිත කෙටිකතා කියන පැති වලට මම යොමු වුණේ ක්‍රම ක්‍රමයෙන්, බොහොම හෙමින්. (මුලින්ම කෙටිකතාවක් පරිවර්තනය කරලා තාම අවුරුදු තුනක් වගේ) මට ලියන්න පුළුවන් බව මම දැනගත්තෙත් අනුන්ගෙන්. මට තියෙන හැකියාවක් ගැන විශ්වාසයක් ගොඩනැගුණේ මම ලීව දේවල් කියවපු අයගේ ප්‍රතිචාර වලින්. ඒකත් ජීවිතේ එක්තරා විදිහක irony එකක්. 

මම ලියලා තියෙන්නේ පොත් දෙකයි, ඒ නිසා මම මහා කතුවරියක් නෙමෙයි. හැබැයි මම නිරන්තරයෙන් විවිධ දේවල් ලියනවා, පරිවර්තනය කරනවා, ඉන් ලොකු සතුටක් ලබනවා. මම ලිවීමේ නියැලුණේ නැති කාලයක් තිබුණා ද කියලාත් මට දැන් හිතාගන්න බැහැ. ඒ නිසා 'ලියන්න ආසයි ඒත් දැන් පරක්කු වැඩියි' කියලා හිතන අය ඉන්න එක අපරාදේ කියලා මට හිතෙනවා. ලිවීම පොතකින් ම කෙළවර නොවුණත් දැන් මේ සයිබර් අවකාශයේ ඕන තරම් ඊට අවස්ථාව තියෙනවා. ලියන දේවල් කියවන්න කැමති අයත් ඕන තරම් ඉන්න බව මම අත්දැකීමෙන් දන්නවා. ලියද්දි ලියද්දී අභ්‍යාස වෙන නිසා හැකියාව දියුණු වෙනවා. ඒ වගේම ලිවීමෙන් ලැබෙන තෘප්තිය මිළ කරන්න බැහැ. 'ලියන්න ආසයි පරක්කු වැඩියි' කියලා හිතන එක්කෙනක් හරි මේක දකීවි කියන අදහසිනුයි මේ පෝස්ට් එක ලිව්වේ. 

මේ අද මට book fair ගිය මිතුරියක් එවපු පින්තූරයක්. මට නම් මේක වචන දහසකින් වත් කියලා නිමකරන්න බැරි කතාවක් කියන පින්තූරයක්. 

තාවකාලික, ස්ථිර

ඔබේ දිවි ගමනේ
බොහෝ මුණගැසීම්
සිහින
සහ ගිම්හාන සිනාවන්
වෙනුවෙන් පමණි

සුළඟේ දිශාව වෙනස් වන තුරු
උදම් රළ නැගෙන තුරු
ඔබ හා සිටින ඔවුහු
සිසිරයේ පළමු හිම පතනය සමඟ
අතුරුදන් වෙති

එනමුදු ඇතැම් අය
ඔබ සමඟ
කුණාටු ද වේදනාව ද දරා ගැනීමට
නිමවුණු අයයි

යකඩින් සැදුණු
රනින් හැඩ වූ ඔවුන්
ඔබට
කිසි දෙයකට තනිව මුහුණ දීමට
ඉඩ හරින්නේ නැත

එවැන්නන් හඳුනා ගන්න
ඔවුන්ට ලැබිය යුතු ආදරය දෙන්න

ඔබේ ජීවිතයේ හැම කෙනෙක්ම
තාවකාලික නැත
ඇතැමුන් ආදරය ඉපැරණි තරමටම
සදාකාලිකය


පරිවර්තනය- හෙල්මලී ගුණතිලක

Translation of the poem 'Temporary, Permanent' by Nikita Gill

Digital Sketch

සුළු ප්‍රාතිහාර්ය දෙපාර්තමේන්තුව- පොත ගැන විස්තර

මගේ අලුත්ම කෙටි කතා පොත මුද්‍රණය වෙලා අවසානයි කියන සතුටු ආරංචිය අද මට ලැබුණා. ඉතාම ඉක්මණින්, සාර්ථකව මේ කටයුත්ත කරගන්න පුළුවන් වුණේ විදර්ශන ප්‍රකාශන අනුබද්ධ ප්රෝග්රෙස් ප්‍රකාශන සමාගමේ කාර්යක්ෂමතාවය නිසා. මේ ගැන මගේ ස්තූතිය හිමිවෙන්නේ විදර්ශන ප්‍රකාශන අධිපති ජනක ඉනිමංකඩ මහතාට සහ පුර්ණිමා, ළහිරු ඇතුළු එහි කාර්යමණ්ඩලයට. ඒ වගේම ගගන වර්ණකුලසූරිය ගේ අපූරු කවර නිර්මාණය ගැනත් නොකියාම බැහැ. අන්තිමේදී මේ හැම කෙනෙක්ගේම දායකත්වයෙන් මගේ හිතේ ඇඳුණු විදිහටම 'සුළු ප්‍රාතිහාර්ය දෙපාර්තමේන්තුව' කෙටිකතා එකතුව පොතක් හැටියට දොරට වඩිනවා.

ලබන සතියේ ඉඳන් මගේ පොත සියලුම සරසවි ශාඛා වලිනුත්, සූර්ය, දයාවංශ පොත් හල් වලිනුත් ලබාගන්න පුළුවන්. මීට අමතරව විදර්ශන වෙබ් අඩවියෙන් සහ ජාත්‍යන්තර පොත් ප්‍රදර්ශනයේ B100-101-102 විදර්ශන කුටිවලත් 'සුළු ප්‍රාතිහාර්ය දෙපාර්තමේන්තුව' තියේවි.

සුළු ප්‍රාතිහාර්ය දෙපාර්තමේන්තුව - කෙටිකතා සංග්‍රහය

හෙල්මලී ගුණතිලක

'විදර්ශන ප්‍රකාශන' ආයතනයට අනුබද්ධ 'ප්‍රෝග්‍රස් ප්‍රකාශන' වෙතින්.

වැසුම් නිමැවුම - ගගන වර්ණකුලසූරිය.

Miss Potter- Movie

The works of Beatrix Potter have been always close to my heart. It might be because just like her, I have a never ending childlike fascination for animals and nature. I used to spin long tales of woodland creatures and fairies for my little one, long ago, and the Tales of Benjamin Rabbit by Beatrix Potter were always an inspiration. To this day, I can spend hours gazing at her intricate sketches.

Later on, I moved on to writing and at one point translated Beatrix Potter's stories out of sheer love. My love for painting too was rekindled around that time and to this day I am the happiest when I am sketching and painting little creatures and fairy houses.

I had never come across Beatrix Potter's life story before, so finding a movie based on her life was quite refreshing. This movie is a bit sad but lovely at the same time. It gives us insight to how hard it must have been for her to start up as an author and illustrator in an era where no one thought much about  'just stories written for children'. 

Sometimes when no one really believes in you- not even yourself- you just need one person who does. One person who believes in you unconditionally and without accepting any excuses from you. Then, and only then, miracles can happen.

Thank you to all those believers who happen to cross the paths of the reluctant creators. Always remember that you are the reasons behind some great miracles!

Miss Potter (2006)
Directed by Chris Noolan