බර

මීටත් වඩා
ශෝකයට සමීප වීමට නම්
මා මියැදිය යුතු බව
මට සිතුණු කාලයක් විය

නමුත් මා තවත් ශෝකයට සමීප වූවත්
මියැදුණේ නැත
එකත් එකටම
මීට දෙවියන්ගේ ද,
මගේ මිතුරන්ගේ ද
දායකත්වයක් තිබෙන්නට ඇත

නමුත් මා සිටියේ පීඩිතවයි
කවියන් කියනා පරිදි
මගේ සිනහව අතුරුදන් ව තිබිණි

මගේ මිතුරු ඩැනියෙල්
(ඔහු සිංහයන් අතර පවා නිර්භීතයි)
මෙසේ කීවේ එවිටයි

“ඔබ උසුලන බර
පොත් හෝ ගඩොල් හෝ ශෝකය
මින් කවර එකක් වූවත්
වඩාත් වැදගත් වන්නේ
එය බිම තැබිය නොහැකි විට
ඔබ එය
වැළඳ ගන්නා ආකාරයයි,
සමබර කරගනිමින්
උසුලනා ආකාරයයි”

ඉතින් මම තව දුරටත් ඒ කලාව ප්‍රගුණ කළෙමි
ඔබ ඒ බව දුටුවේද?

විස්මිත මගේ මුවින්
ඉඳහිට සිනාවක් නික්මෙනු
ඔබට ඇසී ඇත්ද?

සුළඟට හසු වූ රෝස මල්,
සැඩ රළ මත මුහුදු පාත්තයන්,
ආපිට නොලැබෙන ප්‍රේමයන්
වැනි
මේ ලෝකයේ කරුණාවන්ත
එහෙත්
ඇතැම්විට කරදරයට ලක් ව ඇති දේ දෙස
මා නතර වී
ප්‍රසාද බැල්මෙන් බලනු ඔබ දැක ඇත්ද?

පරිවර්තනය - හෙල්මලී ගුණතිලක

Translation of the poem 'Heavy' by Mary Oliver


Digital art