July 22, 2018

Little Fires Everywhere | Celeste Ng

Image result for little fires everywhere



Author:   Celeste Ng
Genre:   Fiction
Publisher:   A Perigee Book/Penguin Group
Originally published:   12 September 2017

Little Fires Everywhere is the second book by American writer Celeste Ng and has won many awards in a short period of time.

This story delves in the lives of an affluent family living in a progressive suburb. Their lives are changed by the single mother and daughter who arrive in their suburb and become their tenants. Celeste paints a clear and intricate picture about each individual in the story, highlighting their character traits and weaknesses. The story questions our beliefs on right and wrong, and whether just love, in the end is enough. 

The many sub stories wound through the main plot are planned and laid out very well, describing the conflicting and contrasting human nature. I specially liked the author's description of the artist, Amy's work- though surely imaginary, were very vivid to the reader. Not a quick read- at 338 pages, but I felt it was worth the time spent. The fact that it is currently being made into a TV mini series must mean that its worth has been recognised widely. 

Awards won:
- Instant New York Times Bestseller
- Amazon's Best Novel Of 2017
- Winner of The Goodreads Readers' Choice Award 2017, Fiction
- Named A Best Book Of The Year By Npr • Amazon • Barnes & Noble • Entertainment Weekly • Guardian • Buzzfeed • Esquire • Washington Post 

July 17, 2018

සැමී

'සැමීඊ ඊ ඊ .......!!'

'සැමීඊ ඊ ඊ ඊ ඊ ....!!'

එහා ගෙදර ලූක් කෑගහනවා..සැමී ඉන්නේ සාලේ සෝපාවේ වාඩිවෙලා. මෙතැනට ලූක්ගේ ගෙදර පේන්නේවත් නැහැ. ඒත් කනේ තිබ්බා වගේ එයාගේ සද්දේ ඇහෙනවා. ලූක් ව නොපෙනුනත් එයා මේ කෑගහන විදිහත් සැමී දන්නවා. ගෙදර ඉස්සරහා තියෙන ජනේලේට නැඟලා කූරු වල එල්ලිලායි ඔය කෑගහන්නේ. සැමී ඒක ටක්කෙටම කියන්න දන්නේ වෙනදාට ඔය ජනේලෙට නැඟලා ලූක් එක්ක පාරේ යන අයට කෑගහන්න සැමීත් යන නිසා.

'සැමා...ඩීඊ ඊ ඊ..!!'

ඒ පාර ලූක් නම වෙනස් කරලා කෑගහනවා. සැමීට හිනාත් එක්ක. ඒත් අමාරුවෙන් හිනා නොවී ඉන්නවා. එයා ලූක් එක්ක තරහා වෙන්න තීරණය කරලා ඉවරයි. ඒනිසා දැන් මොනවා කියලා කතා කළත් වැඩක් නැහැ. සැමී තමන්ට සැමී කියලා කතාකරන එකට අකමැති නැහැ. 
මොන්ටිසෝරියේ කට්ටිය කියන්නෙත් එහෙමනේ. අනික ලූකස් කියන නම ලූක් කියලා කොට කරන්න පුළුවන් නම් තමන්ගේ නම සැමී කියලා කිව්වාට කමකුත් නැහැ. ඒත් සැමීට කේන්ති ලූක්ට තමන්ගේ ඇත්ත නම හරියට කියන්න බැරි එකට.

'ස..මා..ධි!' සැමී ඊයේ ලූක් ට කියලා දුන්නේ නමේ අන්තිම අකුර බර කරලා- අප්පච්චි කියන්නා වගේ.

'සැ..මා..ඩී!' ලූක් කිව්වේ සෑහෙන්න මහන්සිවෙලා, අඩියකුත් හප්පලා.

ලූක් ට තාම අවුරුදු තුනයි නිසා එයාට සමහර වචන කියවෙන්නේ නැහැ කියලා සැමී දන්නවා. එයා වචන ලිස්ස ලිස්ස 'අයි වව් යූ' කියලා සැමී ව බදාගනිද්දී ටිකක් ආදරේත් හිතෙනවා. ඒත් තමන්ගේ නම හරියට කියන්න දන්නේ නැති එක නම් සැමී සලකන්නේ තමන්ට කරන මදිකමක් හැටියට. අනික ලූක් නැතත් සැමී ට දැන් අලුත් යාලුවෙක් ඉන්නවානේ.

'අන්න යාලුවා අඬගහනවා.. යන්නේ නැද්ද?' අම්මා සාලෙට ඔලුව දාලා සැමීගෙන් අහනවා.

'නැහැ මම එයා එක්ක තරහයි!' සැමී කෙටියෙන් කියනවා. අම්මලාට වැඩක් නැහැනේ ඕවායේ හේතු විස්තර.

'එතකොට මීටපස්සේ සෙල්ලම් කරන්නේ?' අම්මා අහනවා.

ලූක් එයාගේ ආච්චිගේ ගෙදර නවතින්න ගිය සතියම සැමී එක්ක සෙල්ලම් කරන්න උනේ අම්මාට. ඒනිසා වෙන්න ඇති අම්මා ඒ ගැන වද වෙන්නේ.

'මට දැන් අලුත් යාලුවෙක් ඉන්නවා' සැමී උජාරුවට කියනවා. 'එයා ලූක් වගේ ගඳ ළමයෙක් නෙමෙයි!' සැමී දන්න ලොකුම අපහාසය තමයි කවුරුහරි ගඳයි කියන එක. ඒක අම්මාත් දන්නවා.

'ආ? හැබෑට?' අම්මා අත්දෙක පිහිදාමින් සාලෙට එනවා. 'කෝ ඉතින්?' 

'මේ ඉන්නේ!' සැමී සොපාවේ එයාගේ එහාපැත්ත පෙන්නනවා.'මේ තමයි නීනා. එයා ගර්ල් කෙනෙක්' සැමී අම්මාට විතරක් ඇහෙන්න රහසින් කියනවා. 

අම්මා සැමීගේ එහාපැත්තේ සෝපාවේ තියෙන ඉඩ දිහා ටිකක් වෙලා බලාගෙන ඉන්නවා. අම්මාගේ මූණේ තියෙන්නේ ටිකක් කරදර පෙනුමක් .

‘එයා ටිකක් ලැජ්ජයි... නීනා.. මේ මගේ අම්මා, එයාට හෙලෝ කියන්න’ සැමී නීනා ට කියනවා. ‘එයා පුටුවේ පාටමයි, ඒ නිසා එයාව වැඩිය පේන්නේ නැහැ!’ අම්මාගේ කරදර මූණ වෙනස් නොවුණු නිසා සැමී අම්මාට පැහැදිලි කරනවා.

‘ආ!’ අම්මා හිනාවෙනවා. ‘කොහොමද නීනා? එහෙනම් සැමී එක්ක සෙල්ලම් කරන්නකෝ. මම ඉක්මනට එන්නම්!’ කියලා යනවා.

ගිහින් ගිය පයින්ම අප්පච්චිව එක්කගෙන එනවා. අප්පච්චි වැඩට යන්න ලෑස්ති වෙන ගමන්. එයා නම් අම්මා වගේ කරදර මූණු නැතිව කෙළින්ම ඇවිත් ‘කොහොමද නීනා.. මම සැමී ගේ අප්පච්චි!’කියලා කියනවා. ඒත් එහෙම කියද්දී අප්පච්චි බලාගෙන ඉන්නේ වැරදි පුටුව දිහා. ‘ඔතන නෙමෙයි.. නීනා මෙතැන!’සැමී කෑගහනවා. ‘ආ.. සොරි සොරි’ කියලා අප්පච්චි හිනාවෙනවා. අම්මාත් හිනාවෙනවා.

සැමී උදේ වරුවම නීනා එක්ක සෙල්ලම් කරනවා. එයාගේ ඔක්කොම සෙල්ලම් බඩු පෙන්නනවා. ඒවායේ විස්තර කියලා දෙනවා. එහා ගෙදර ‘ගඳ ලූක්’ ගැන කිව්වාම නීනාත් හිනාවෙනවා. සැමී ජනේලෙන් එබිලා බලනවා ලූක් කෝ කියලා. ලූක් එයාගේ මිදුල හාරලා පාරක් හදලා ඒක දිගේ කාර් යවනවා ඈතට පේනවා. ඒකට එකතුවෙන්න යන්නමත් හිතිලා පස්සේ සැමීට මතක්වෙනවා තරහයිනේ කියලා. දවල්ට කද්දී නීනාට පිඟානක් තියන්න අම්මාට අමතක වෙලා. සැමී ඉක්මනට ගිහින් පිඟානක් ගෙනැත් තියනවා.

‘අද අපි දෙන්නා කන්නේ කහ පාට ජාති විතරයි!’ සැමී අම්මාට කියනවා. අම්මා අල හොදි දාලා අනලා බත් කහ පාට කරලා දෙනවා.

‘නීනා නම් මේ කෑම කන්න කැමතිත් නැහැ..’සැමී අම්මාට මතක් කරලා දෙනවා. ‘එයාගේ ගෙදර තුන්වේලම කන්නේ ලොලිපොප්!’

‘ඒකට කමක් නැහැ, දැනට දෙන්නාත් එක්ක බත් කන්නකෝ!’ අම්මා කියනවා.

හවස් වෙද්දී සැමීගේ කට ත් රිදෙනවා. ඇයි අනේ ඉතින් ඔක්කොම විස්තර කියන්න ඕන එයා නේ. නීනා අහගෙන ඉන්නවා විතරයි. ජනේලෙන් පේනවා ලූක් එයාගේ මිදුලේ තියෙන ටැප් එක ඇරලා ඒකට අත තියලා එයාගේ බල්ලා ඩ්‍රැකී ට වතුර විදිනවා. ඩ්‍රැකීත් බුර බුර ලූක් වටේ දුවනවා. ඒක නම් ජොලි වැඩක් කියලා සැමී ට හිතෙනවා.

‘අම්මා මම ලූක් එක්ක සෙල්ලම් කරන්න යනවා!’කියලා කෑගහගෙන සැමී ඒ පැත්තට දුවනවා.

‘එතකොට නීනා?’ අම්මා කුස්සියේ ඉඳන් අහනවා සැමීට ඈතින් ඇහෙනවා.

‘එයා ගඳයි!’ සැමී දුවන ගමන් ම කෑගහලා කියනවා 


දිනමිණ-  වසත් සුළඟ 17.07.2018




July 11, 2018

ප්‍රේමයයි වෛරයයි අතරේ..


'මම නම් කඩේ තරම මනින්නේ පරිප්පු හොද්දෙන්!' ක්‍රිස්ටීන් කි​යන්නේ සද්දෙට හිනාවෙලා. එහෙම කිව්වේ අපි මෙහේ තියෙන ලංකාවේ කෑම කඩ ගැන කතා කර කර හිටිය දවසේ. ඒවායින් කොයි කඩේද හොඳම ඉඳිආප්ප තියෙන්නේ, කොයි කඩේද හවසට උණු උණු වඩේ තියෙන්නේ කියලා ක්‍රිස්ටීන් හරියටම දැනගෙන හිටියා. ඒත් එයා දිහා බැලූ බැල්මට ලංකාවේ කඩවල පරිප්පු හොදි ගැන තියා ලංකාව තියෙන්නේ කොහේද කියලා දන්නවාද කියලාවත් හිතන්න බැහැ.  එයාගේ රත්තරන් පාට කොන්ඩේ කොටට කපලා තිබුණා. කොළ පාට ඇස් දෙක නිතරම හිනාවකින් දිලිසුණා. ඒත් විශ්‍රාම ගන්න වයස කිට්ටු වෙලා තිබුණත් ක්‍රිස්ටීන්ගේ කටහඬේ සද්දේ නම් අඩුවෙලා තිබුණේ නැහැ.

ලංකාව ගැන මේ කතා පටන් ගත්තේ අහම්බෙන්. මම මෙතැනට වැඩට ආවේ ළඟදී. ඒනිසා තාම ​ගතවෙන්නේ මම ​​මෙතැන ​වැඩකරන අනිත් අයගේ නම් මතක තියාගන්න​ උත්සාහ කරන​, විස්තර අහගෙන ඉන්න කාලේ. ඒත් මම ආව අලුත දවසක් ක්‍රිස්ටීන්ම මාව හොයාගෙන ඇවිත් කතාකළා. තේ බිබී හිටිය මගේ ළඟට පුටුවක් ඇදගෙන ඇවිත් ​එයා ​වාඩිවු​ණේ ​'ඔයා ශ්‍රී ලන්කන් නේද?' කියලා අහ​ගෙන.

'ඔව්! ඔයා කොහොමද දැනගත්තේ?' මම ඇහුවේ පුදුමෙන්.

'හිනාවෙනුයි කතාවෙනුයි කිව්වේ!' ක්‍රිස්ටීන් කිව්වේ ලොකු හපන්කමක් කළා වගේ. එදා ඉඳන් නොවැරදීම හැම දවසේම තේ වෙලාවට ලංකාව ගැන කතා කරන්න ක්‍රිස්ටීන් මාව හොයාගෙන ආවා.

'ඔයා ලංකාවට ගිහින් තියෙනවාද?' මේ උනන්දුව දැකලා මම ප​ළ​වෙනි දවසේ​ම ඇහුවා. ඒක අහලා ක්‍රිස්ටීන් හයියෙන් හිනාවුණා. 'ගිහින් නම් නැහැ- ඒක දිග කතාවක්!' කියලා විතරයි එයා කිව්වේ. ඊටපස්සේ හැමදාම අපි ලංකාව ගැන විස්තර කතාකළත් ක්‍රිස්ටීන් ඒ 'දිග කතාව' කියන්න නම් උනන්දු වුණේ නැහැ. ලංකාවේ තේ කොළ ජාති ගැන, ක්‍රිකට් ගැන, බුද්ධාගම ගැන, වෙසක් ගැන, යුද්ධේ ගැන..ක්‍රිස්ටීන් මේ හැමදෙයක්ම ගැන හරියටම දැනගෙන හිටියා. ලංකාවට ගිහිල්ලාවත් නැති මෙයා මේ විදිහට බාගෙට ලංකාවේ වුණේ කොහොමද කියලා කොයිතරම් හිතුවත් මට හිතාගන්න බැරිවුණා. දවසක් කුතුහලය උහුලාගන්න බැරිව  'ශ්‍රී ලන්කන් කෙනෙක් ඉන්නවද ඔයාගේ හොඳ යාලුවෙක්?' කියලා මම ඇහුවේ ඒ නිසායි.

"හොඳ යාලුවෙක්?" ක්‍රිස්ටීන් ඒක අහලා සුපුරුදු විදිහට හයියෙන් හිනාවුණා.

 "නෑ නරක යාලුවෙක්! මගේ හස්බන්ඩ් ශ්‍රී ලන්කන්. හස්බන්ඩ් කිව්වාට එක්ස්-හස්බන්ඩ් - අපි දික්කසාද වෙලා දැන් ගොඩාක් කල්.. ඒත් මම ලංකාව දික්කසාද කළේ නැහැ!' ක්‍රිස්ටීන් හිනාවුණේ හරිම විනෝදෙන්. මට පොළොව පලාගෙන යන තරමේ ලැජ්ජාවක් දැනුණා. ක්‍රිස්ටීන්ගේ මහත්තයා ලංකාවේ කෙනෙක් වෙන්න ඇති කියලා මට කලින් නොහිතුණේ කොහොමද?

"අනේ සොරි ක්‍රිස්ටීන්, මම හිතුවේම නැහැ.." මම සමාව ඉල්ලන්න පටන් ගත්තා.
"පිස්සුද? ඔයා සමාව ඉල්ලන්නේ මොකටද..? මමනේ අගේ කර කර ඔයාට ඇත්ත කතාව නොකිව්වේ! ඉස්සර කාසි ත් ඔයා වගේ තමයි.. පොඩි දෙයක් ඇත්නම් කලබල වෙනවා.. ලංකාවේ ගතියක්ද කොහේද!' ක්‍රිස්ටීන් කියාගෙන ගියා.

කාසි කියන්නේ එයාගේ පරණ මහත්තයා වෙන්න ඇති කියලාත් ආයෙත් නම් දික්කසාද වෙච්ච මහත්තුරු ගැන විස්තර නොඅහා ඉන්න​ ඕන කියලාත්​ මම හිතාගත්තා. එහෙම හිතුවට කාසි ගැන මට නිතර විස්තර කිව්වේ​ත්​ ක්‍රිස්ටීන්මයි. 'අපේ කාසි ත් ඉස්සර තේ බොද්දි ලංකාවේ ක්‍රමයට සීනි හැඳි දාහතරක් විතර දානවා..' 'කාසි හරි කැමතියි කිරි ටොෆි හදද්දී ඉතුරුවෙන ​කු​ඩු කන්න!' වගේ මතක එක්ක කාසි නිතරම අපේ කතාවලට ඇවිත් ගියා. ඒ වගේම ​ක්‍රි​ස්ටීන්​ එයා​ගේ පුතාලා දෙන්නාත් නිතරම මතක් ​කළා. 'මගේ කරී බෝයිස් ලා දෙන්නා!' ඒ දෙන්නාව එයා ඇඳින්නුවේ එහෙමයි. 'ඒ දෙන්නාට මගේ පාණ්ඩු පාටත් කාසිගේ චොකලට් පාටත් එකතුවෙලා කැරමල් පාටක් ආවානේ' ක්‍රිස්ටීන් දවසක් කිව්වේ ලොකු රහසක් කියන්නා වගේ. කොල්ලෝ දෙන්නාත් ලංකාවේ කෑම කන්න හරි කැමති බවත් වැඩිමලා හැලප කන්නත් බාලයා තල කැරළි කන්නත් රුසියෝ කියලාත් එයා කිව්වා. ඒ කතාවලින් මගේ හිතේ ඇඳුනේ ඉස්කෝලේ ඇරිලා එන ගමන් ඔය රස කැවිලි කකා එන පුංචි කොල්ලෝ දෙන්නෙක්. ඒ වුණත් ලොකු පුතාට දැන් අවුරුදු තිහක් බවත් දෙන්නාම ඉංජිනේරුවෝ බවත්, වෙන රටවල් දෙකක රස්සාවල් කරන බවත් ක්‍රිස්ටීන් කිව්වේ බොහොම ආඩම්බරෙන්. කාසි ගැන නිතර කතා කළත් ඒ කසාදෙට මොකද වුණේ කියලා එයා කවදාවත් කිව්වේ නැහැ. මම ඇහුවේත් නැහැ. මොකක් නමුත් නොගැලපීමක් වෙන්න ඇති කියලා මම හිතාගත්තා.

මේ විදිහට ක්‍රිස්ටීන් ගේත් මගේත් යාළුකම බොහොම දියුණු වුණා. අපි දෙන්නාගේ වයස් අතරේ ලොකු වෙනසක් තිබුණත් ඒක මේ යාළුකමට බාධාවක් වුණේ නැහැ. ක්‍රිස්ටීන්ගේ ෆ්ලැට් එක ළඟ තියෙන එයාගේ 'පරිප්පු ටෙස්ට්' එක පාස් වුණු ලංකාවේ කඩෙන් ඉඳහිට මටත් එක්ක කඩචෝරු ගේන​ එකත්​, අපේ ගෙදර හදන ලංකාවේ කෑම වලින් කොටසක් එයා එක්ක බෙදාගන්​න එකත් ඉක්මනටම පුරුද්දක් වුණා. ක්‍රිස්ටීන් ආසම කෑම ජාතිය පොල් සම්බෝල. ගෙදර සම්බෝල හදද්දී වැඩිපුර හදාගෙන ගිහින් මම ක්‍රිස්ටීන් ට දුන්නා. එයා ඒවා ෆ්‍රිජ් එකේ දාගෙන තියාගෙන මාස ගාණක් කෑවා. ලංකාවේ ක්‍රමයට රෝස් පාන් හදන බේකරියකුත් එයා හොයාගෙන තිබුණු නිසා නියම 'ශ්‍රී ලන්කන්' විදිහට පොල් සම්බෝල කන්න ලැබෙනවා කියලා ක්‍රිස්ටීන් හිනාවුණා. ලංකාවේ කෑමට අමතරව ක්‍රිස්ටීන් ගේ ඊළඟ කැමැත්ත වුණේ ලංකාවේ සින්දු. සිංහල දෙමල සින්දු දෙජාතියටම එයා එක විදිහට ආදරේ කළා. හරියටම ඒ භාෂා දෙකම බැරිවුණත් මේ කැමැත්ත නිකම් සංසාර පුරුද්දක් වගේ කියලා මට හිතුණේ එයා ලංකාවේ ගායක ගායිකාවෝ එන ප්‍රසංග බලන්න තනියම යනවා කියලා දැනගත්තාම. කාසිට ලස්සනට සින්දු කියන්න පුළුවන්කම තිබුණු බවත් ඒවායේ තේරුම් ඉස්සර කියලා දෙන බවත් එයා මට කිව්වා. 'වික්ටර් ගේ සින්දු.. ම්ම්ම්!!' සින්දු ගැන මතක් කරලා ක්‍රිස්ටීන් කියන්නේ නිකම් මත්වෙලා වගේ.

'හැබැයි සමහර ලංකාවේ සිංදුවල තේරුම් වැරදියි!' මට දවසක් ක්‍රිස්ටීන් කිව්වා.

'හරි කියන්නකෝ බලන්න කොයිවාද කියලා!' මම හිනාවුනේ ලංකාවේ සින්දු ගැන අලුතින්ම දෙයක් ඉගෙනගන්න ලෑස්ති වෙලා.

'අර තියෙන්නේ ලව් ඇන්ඩ් හේට් කෙස් ගහක් කියලා..' ක්‍රිස්ටීන් මතක් කළා.

'ආ ඔව් ඔව්.. ප්‍රේමයයි වෛරයයි අතරේ වෙනස කෙස් ගසකට සමයි? ඇයි ඒක වැරදි? එහෙම වෙනවානේ ඉතින්' මම කිව්වා. ඇත්තම කියනවානම් මම ක්‍රිස්ටීන්ගෙන් බලාපොරොත්තු වුනේ ඒවගේ සින්දුවක් ගැන විග්‍රහයක් නෙමෙයි. නිකම් මේ බොහොම ලාමක සින්දුවක වැරදි තේරුමක්.

'ඔව් ඉතින්..එහෙම වෙනවාත් නම් තමයි..ඒත් මගේ පොතේ නම් එහෙම නැහැ!' කියලා හිනාවුණු ක්‍රිස්ටීන් හෙමින් සැරේ වෙන මාතෘකාවක් පටන් ගත්තා.

හිටිහැටියේම දවසක් ක්‍රිස්ටීන් වැඩට ආවේ නැහැ. හොයලා බලද්දී එයා ඉන්න ෆ්ලැට් එකේ තරප්පු පේළියේ වැටිලා උකුල් ඇටය බිඳිලා කියලා ආරංචියක් ලැබුණා. මට  ඒක අහලා කියාගන්න බැරි තරමේ කම්පාවක් දැනුණා. වැඩියත්ම ක්‍රිස්ටීන් හිටියේ දැඩි සත්කාර ඒකකයේ නිසා පවුලේ අය ඇර වෙන කාටවත් එයාව බලන්න දෙන්නේ නැහැ කියලා ආරංචි වුනහම. ක්‍රිස්ටීන්ගේ හිනාවයි කෙළවරක් නැති කතාවයි මගේ දවසේ වැදගත්ම කොටසක් වෙලා කියලා මට තේරුණේ එයා වැඩට එන්නේ නැති වුණාමයි. උදේ තේ වෙලාව ඕනෑවටත් වඩා දිග බවක් මට දැනුණා.

'ක්‍රිස්ටීන් නැතිව පාලුයි නේද?' රොවේනා තේ එකත් අරගෙන ඇවිත් මගේ ලඟින් වාඩිවුණේ මෙහෙම මම ක්‍රිස්ටීන් ගැන කල්පනා කර කර ඉන්දැද්දී. රොවේනා ක්‍රිස්ටීන් ගේ පරණ යාලුවෙක් බව මම දැනගෙන හිටියා. ඒ දෙන්නාගේ පුතාලා එකට ඉස්කෝලේ ගිය බවක් මට ක්‍රිස්ටීන් කියලා තිබුණා.

'ඔව් අනේ එයාට දැන් කොහොමද කියලා ආරංචියක් ආවාද?' මම ඇහුවා.

'බොස් කතාකරලා ක්‍රිස්ටීන්ගේ ලොකු පුතා එක්ක. ඔපරේෂන් එකක් කරන්න තියෙනවාලු හෙට. ඒක හොඳට කෙරුණොත් වාට්ටුවකට දානවා කිව්වාලු. එහෙම වුණොත් අපි සෙනසුරාදාට බලන්න යමු" රොවේනා කිව්වා.

'ඒක හොඳයි. පුතාලා ඇවිත් නම් ඉතින් හිතට හයියක්නේ. කාසි ත් ඇවිල්ලාද දන්නේ නැහැ නේද?' මම කිව්වා.

'කාසි??" රොවේනා මගේ දිහා බැලුවේ ඔරවලා. "ඒ මිනිහා මොකට එනවාද ක්‍රිස්ටීන් බලන්න? මම ඉන්න වෙලාවක ආවොත් නම් මම දෙකක් කියනවා මිනිහට දුවන්න!' රොවේනා කෑගැහුවේ කේන්තියෙන්.

මෙතැන මොකක් නමුත් පටලැවිල්ලක් වෙලා කියලා මට හිතුණා

'නෑ මම කිව්වේ කාසි- අර ක්‍රිස්ටීන් ගේ එක්ස් හස්බන්ඩ්..' මම කියන්න පටන් ගත්තා.

'ඌ තමයි මාත් කියන්නේ- මතක් කරන්න එපා කෙලෙහි ගුණයක් නැති බල්ලා!' රොවේනා තාම කේන්තියෙන්

'රොවේනා, මට ක්‍රිස්ටීන් දික්කසාද වෙලා කියලා කියලා තිබුණාට කවදාවත් කාසිගේ වැරද්දක් කියලා නැහැ.. හැමදාම පුංචි පුංචි ලස්සන මතක විතරයි කිව්වේ.. ඒ නිසා මම එහෙම ප්‍රශ්නයක් ගැන දැනගෙන හිටියේ නැහැ. මම හිතුවා වෙන් වුනාට ඒ දෙන්නා තාම හිතවත්කමින් ඇති කියලා. ක්‍රිස්ටීන් ගේ කතා ඇහුවාම එහෙමයි හිතෙන්නේ!' මම ඉක්මනට පැහැදිලි කළේ රොවේනා ගේ කේන්තිය නිවන්න.

ඒක අහලා රොවේනාගේ සද්දේ ටිකක් අඩු වුණා. 'ඔව්.. මේ පිස්සු ගෑණි තාම කාසිට ආදරෙයි.. ඒකයි මෙච්චර දේවල් වෙලාත් කිසිම දොසක් කියන්නේ නැත්තේ." එයා තේ බොන ගමන් ඈත බලාගෙන කල්පනා කරන්න ගත්තා.

'ඉතින් මොකද ඇත්තටම වුණේ?' මම රොවේනාගෙන් ඇහුවා. මේ තරම් දැනගත්තු එකේ ඉතුරු ටිකත් දැනගත්තාට කමක් නැහැ කියලා මට හිතුනා.

'කාසියි ක්‍රිස්ටීන් යි මුලදී බොහොම හොඳට හිටියා. ක්‍රිස්ටීන් පුදුම ආදරයක් තිබුණේ කාසි ට. කාසිට විතරක් නෙමෙයි එයාගේ පවුලේ අයට, නෑදැයින්ට. කාසිගේ අම්මයි ක්‍රිස්ටීන් යි යාළුවො දෙන්නෙක් වගේ. දෙන්නාත් එක්ක එකතුවෙලා නිතරම ලංකාවේ කෑම ජාති හදනවා ඉස්සර. කොල්ලෝ දෙන්නවත් හැදුවේ ලංකාවේ තාලෙට. කාලයක් කාසි මොකක්දෝ උපාධියක් කළා. ඒ කාලේ අවුරුදු ගානක්ම ක්‍රිස්ටීන් තමයි සල්ලි හම්බකරලා ඔක්කොම වියදම් බලාගත්තේ. බැලූ බැල්මට ආදරේ පිරුණු පවුලක් ඒක. ඔහොම ඉඳලා එක දවසක් කාසි හදිස්සියේම අතුරුදහන් වුණා. ක්‍රිස්ටීන් පිස්සුවෙන් වගේ හැමතැනටම කතා කර කර එයාව හෙව්වා. කිසිම ඔත්තුවක් හොයාගන්න බැරිවුනු තැන පොලිසියටත් කිව්වා. මමයි එදා එයා එක්ක පොලිසියට ගියේ!' රොවේනා දිග හුස්මක් පිට කළා.

'පොලිසිය තමයි අන්තිමට විස්තර හොයාගත්තේ. කාසි කාලයක් තිස්සේ ප්ලෑන් කරලායි ඒ යන්න ගිහින් තිබුණේ. දෙන්නාගේ හවුල් බැංකු ගිණුම් බින්දුවටම හිස් කරලා සල්ලි අරන් තිබුණා. ඒ මදිවට බොරු ලියවිලි දීලා ක්‍රිස්ටීන් ගේ අර්ථ සාධක සල්ලි වලිනුත් ගන්න පුළුවන් ඔක්කොම අරගෙන. අතුරුදන් වෙලා ටික දවසකින් ක්‍රිස්ටීන් ට කාසිගේ ලෝයර්ගෙන් දික්කසාදය ඉල්ලලා ලියමනක් ලැබුණා. කාසිට කාලයක් තිස්සේ වෙන පවුලක් ඉඳලා. අන්තිමට එයා ක්‍රිස්ටීන් අතඇරලා ඒ පවුල තෝරාගෙන. මේ බව දැනගෙන ක්‍රිස්ටීන් පුදුම විදිහට කඩාගෙන වැටුණා. ක්‍රිස්ටීන් හිටිය ගෙදර, වාහන ඔක්කොම තිබිලා තියෙන්න කාසිගේ නමට. අපි කොච්චර කිව්වත් තමන්ට හිමි දේ ඉල්ලන්න කියලා ක්‍රිස්ටීන් කිසි දෙයක් ඉල්ලුවේ නැහැ. සෑහෙන දවසක් අඬලා අඬලා අන්තිමට එයා කිව්වා පුතාලා දෙන්නා ඇර කාසිට ඕන හැම දේම ගන්න ඉඩ දෙනවා කියලා. යන්න ඕන කෙනෙක් බලෙන් තියාගන්න එක එයා ආදරේ කරන විදිහ නෙමෙයි කියලාත් කිව්වා. ඉතින් අන්තිමට ක්‍රිස්ටීන් ට ඒ ගෙදරින් එලියට බහින්න වුණා. එතකොට පුතාල දෙන්නා පුංචියි. මහා යුද්ධයක් කරලා ඒ දෙන්නගේ වියදම් ඔක්කොම  බලාගෙන ලොකු මහත් කලේ ක්‍රිස්ටීන් තනියම. කාසි නඩත්තු දෙන්න හැදුවත් ඒවා කිසිදෙයක් ක්‍රිස්ටීන් ගත්තෙත් නැහැ. මෙච්චර දෙයක් කරලාත් කිසි දවසක් දොස් කිව්වෙත් නැහැ. අපි කාසිට බනිද්දීත් එයා හිනාවෙලා හැමදාම කිව්වේ 'මම මොකටද කේන්ති අරගෙන ලස්සන මතක ටික නාස්ති කරගන්නේ?' කියලා. ඉතින් ඒ නිසා කාසිට නම් කවදාවත් ක්‍රිස්ටීන් ගේ මූණ බලන්න බැහැ. හැබැයි කාසි අසනීප වෙලා කියලා ආරංචි වුණොත් ක්‍රිස්ටීන් නම් කිසිම කහටක් නැතිව බලන්න යයි!" රොවේනා එක හුස්මට කිව්වා. එයාගේ කටහඩේ තාම කේන්තිය තැවරිලා තිබුණා.

ඒ කතාව අහගෙන ඉඳලා මට හැම දෙයක්ම පැහැදිලි වුණා. මේතරම් කල් අහලා තිබුණු ක්‍රිස්ටීන් ගේ කතාවේ හිඩැස් ටික ඔක්කොම පිරවුණා. 'ප්‍රේමයයි වෛරයයි අතරේ වෙනස!' මම මටම කියාගත්තා.
'මොකක්ද?' රොවේනා එයාගේ මතක අතරින් මිදිලා මගෙන් ඇහුවේ තිගැස්සිලා වගේ.
'නැහැ මුකුත් නැහැ.. අපි සෙනසුරාදාට යමු ක්‍රිස්ටීන් බලන්න.. මම ලංකාවේ කෑම ටිකක් හදාගෙන එන්නම් එයාට දෙන්න' මම හෙමින් සැරේ කිව්වා.


photo-pixabay

July 06, 2018

සිත්තර දවස්!

මා චිත්‍ර නොඇඳි කාලයක් මට මතක නැත. කිසිදිනක ඒ ගැන විශේෂ කුසලතාවයක් නොතිබුණත් චිත්‍ර ඇඳීම මා නිරතුරුවම සිදුකළ බවක් නම් මට හොඳ හැටි මතක ය.  මා කුඩාකල අප නිවසේ මට ඒ සඳහා ඕනෑවටත් වඩා අමුද්‍රව්‍ය තිබිණි. එක් පැත්තක් ලියූ කඩදාසි තාත්තාගේ කන්තෝරු කාමරයෙන් මට ලැබුණේ තොග වශයෙනි. කවරයේ 'ක්ෂේත්‍ර අධ්‍යයන සටහන්' යැයි සඳහන් පැරණි සටහන් පොතක් ද තාත්තාගෙන් මා හට ලැබී තිබිණි. එකල එහි කවරයේ සඳහන් වැකිය කියවා ගැනීමට තරම් මෝරා නොසිටියද, එහි තාත්තාගේ අකුරු අතර හිස්  ඉඩ වල චිත්‍ර අඳින්නට නම් මම බොහෝ උනන්දු වීමි.  අක්කලාගේ පැස්ටල් පෙට්ටි හා පාට පැන්සල් පෙට්ටි ආදියට මා අයිතිවාසිකම් කීවේ පාසැල් යන්නටත් බොහෝ පෙර සිට ය. හතර අත කඩදාසි වපුරාගෙන සිමෙන්ති පොළොවේ මුණින් අතට දිගෑදී වරු ගණන් චිත්‍ර  අඳිමින් කාලය ගතකළ මතකයන් බොහොමයක් මා සතුව ඇත. 'අඳින්න චිත්‍රයක් කියන්න!' යැයි ඉල්ලා මගේ පවුලේ අයට පෙරැත්ත කිරීම එකල මගේ විනෝදාංශය විය. මෙය ඔවුන්ට මහත් හිසරදයක් වන්නට ඇති බව මට වැටහෙන්නේ දැන් මගේ පුතු ත් එවැනිම ඉල්ලීම් නිරතුරුව මා වෙත ඉදිරිපත් කරද්දී ය. සාමාන්‍යයෙන් නිවසේ දහසකුත් එකක් රාජකාරී වල නියැලෙන වැඩිහිටියෙකුට දවසකට හත් අට වතාවක් 'අඳින්නට දෙයක් කීමට' මතක් කරගනු නොහැක. මට නිරන්තරයෙන් 'පෙරහැරක් අඳින්න!', 'දිග..කෝච්චියක් අඳින්න!' වැනි යෝජනා ඔවුන්ගෙන් ලැබෙන්නට ඇත්තේ එවිට වත් පැයකට දෙකකට හෝ මේ කන්කරච්චලයෙන් මිදෙන්නට හැකි වීම නිසා විය යුතුය.  

චිත්‍ර ඇඳීම සඳහා තිබුණු ආසාව නිසා පාසැලේදීත් මා සෞන්දර්ය විෂය සඳහා බොහෝ බැතියෙන් චිත්‍රම තෝරාගත්තෙමි. එහෙත් ඒ සතුට වැඩිකල් නොපැවතුණේ පාසැලේදී අනිවාර්යයෙන් පාවිච්චි කළ යුතුව තිබුණු දියසායම් මට අප්‍රසන්න වීම නිසා ය. 'අමුවෙන් පාට ගෑම' හෙවත් වතුර මුහු නොකර දිය සායම් ටියුබයෙන්ම පින්සලට සායම් තවරා ගෑමට මා ප්‍රිය කළ අතර එය අපගේ පාසලේ චිත්‍ර ගුරුතුමිය සැලකුවේ ආනන්තරිය පාපකර්මයක් ලෙස ය. මේ නිසා චිත්‍ර කාලජේද ගතවූයේ හිත් අමාරුකම් මැද ය. නිරතුරුව චිත්‍ර ගුරුවරියගේ ඇනුම් බැනුම් ලද නිසා 'මට චිත්‍ර අඳින්න බෑ!' යන සිතුවිල්ල මනසට තදින් කා වැදී තිබුණු මට සාමාන්‍ය පෙළ විභාගයේදී ඒ සඳහා 'ඩී' අකුරක් ලැබීම ඇදහිය නොහැකි කාරණාවක් විය. 


කටු සටහන් චිත්‍ර 

මගේ හැකියාව වැඩියත්ම තිබුණේ කටු සටහන් ඇඳීමට (sketching) බව එකල මා හරියාකාරව වටහාගෙන සිටියේ නැත. විවේක වෙලාවලදී රූපයක් දෙස බලා ඇඳීම, කාටුන් චිත්‍ර ඇඳීම මට මහත් තෘප්තියක් ගෙනදුන් ක්‍රියාකාරකම් විය. කොහෙන්දෝ ලැබුණු Disney Diary නම් පොතක් එකල මා සතුව තිබිණි. එහි මුළු Disney සත්ව සංහතියම විවිධ ඉරියව් වලින් නටමින් ගයමින් ක්‍රීඩා කරමින් සිටියහ. මේ රූප දෙස බලා උන්ව ඒ අයුරින්ම අඳින්නට මට එකල හැකියාව තිබිණි. මේ විනෝදාංශය  තවත් පියවරක් ඉදිරියට තබමින් පාට කොළ කැබලි කොලාජ් ක්‍රමයට අලවා මේවා පාට ගැන්වූ කාලයක් ද තිබිණි. ඇතැම්විට මේ කොළ කැබලි කෙතරම් කුඩා ද යත් මා ඒවා ඇලවීමට යොදාගත්තේ ඉඳිකටු තුඩකි. එකල මා මිතුරියන්ට යැව්වේ මා අතින් මෙසේ නිමවුණු උපන්දින සුබපැතුම් පත් ය. වරක් මෙලෙස වරුවක් තිස්සේ වෙහෙස වී පාට කොළ අලවා සකසා ගත් Donald Duck සහිත උපන්දින සුබපැතුමක් තැපෑලෙන් මිතුරියකට යැවූ පසු ඈ මට දුරකථන ඇමතුමක් දී  සිනාසෙමින් කීවේ ඒ සුබ පැතුම් පතේ කිසිවක් ලියා නොතිබුණු බවයි. චිත්‍රය ගැන කෙතරම් උනන්දු වී ද යත් එය ඇඳ අවසන් වූ පසු එහි සුබපැතුමක් වත් නම ගම වත් ලියන්නට මට අමතක වී ඇත! මෙවැනි සුබපැතුම් තනන්නේ මා බව දැන සිටි මිතුරිය එය මගෙන් බව අනුමාන කර තිබිණි. මෙවැනි කොලාජ් නිර්මාණය කිරීමේ කලාව මා එකල සෑහෙන  ප්‍රගුණ කළ අතර මට ඒ සඳහා පාට කොළ සොයා දීමට ඥාති මිත්‍රාදීහු ස්වේච්ජාවෙන් ඉදිරිපත් වූහ. මෙලෙස කොලාජ් මාර්ගයෙන්  Pooh, Piglet සහ Eeyore මෙන්ම  Sylvester සහ Tweety ආදී කාටුන් චරිත රැසක් මා අතින් පණ ලැබූහ . එකල මේ නිර්මාණ සඳහා මා හට කෙතරම් විවේකය තිබෙන්නට ඇත්දැයි සිතද්දී දැන් නම් දැනෙන්නේ පුදුමයකි.

මින්පසු එළැඹුණේ චිත්‍ර නොමැති ඉඩෝර කාලයකි. සරසවි යද්දී, රැකියාවට යද්දී, විවාහයෙන් පසු, මවක් වූ පසු මට අලස සුවයෙන් වරු ගණන් ගත කර චිත්‍ර අඳින්නට විවේකයක් නොතිබිණි. ඇතැම් විට තිබුණු විවේකයත් වෙන කටයුතු වෙනුවෙන් වැය විය.චිත්‍රයක් අඳින්නට පැන්සලක් පින්සලක් අතින් නාල්ලා දශකයක් හමාරක් ගත විය. එහෙත් පුතු වයසින් වැඩෙත්ම යළිත් මගේ විවේක කාලය එන්න එන්නම වැඩි වෙද්දී මා යළිත් පරණ විනෝදාංශ වෙත හැරෙන්නට වූයේ නිතැතිනි. මෙවර මගේ චිත්‍ර සඳහා ප්‍රධාන මාධ්‍යය වූයේ ලැප්ටොප් පරිගණකයයි. එහි ස්පර්ශ පුවරුව ඔස්සේ MS Paint භාවිතයෙන් චිත්‍ර අඳින්නට අත්හදා බලන්නට මා යොමු වූයේ කෙලෙසදැයි මට ම මතක නැත. MS Paint සාමාන්‍යයෙන් කිසිවෙක් කිසි සැලකිල්ලක් නොදක්වන program එකක් වූවත් මගේ අවශ්‍යතාවයට එය බෙහෙවින්ම ප්‍රමාණවත් විය. 'ඔය වෙනුවට photoshop පාවිච්චි කරන්න! drawing app එකකින් අඳින්න!' යැයි චිත්‍ර ශිල්පයට ලැදි හිතවතුන්ගෙන් මා හට උපදෙස් ලැබුණද ඒ එක් ක්‍රමයක් වත් මා හට Paint යොදාගෙන ඇඳීම තරම් සිතට සෑහුණේ නැත.


Paint යොදාගෙන ඇඳි චිත්‍ර 


 ඒ කෙසේ වෙතත්, තවමත් පෙර සේම ඇතැම් වේලාවට පැන්සලින් කටු සටහන් අඳින්නටත් තදබල දොළදුක් ඇතිවන අවස්ථා ද නැත්තේ නොවේ. එවන් හදිසි අවස්ථා ආදියෙහි ප්‍රයෝජනයට ගැනීමට මා නිතරම අත පාතක sketch pad එකක් තබාගෙන ඉන්නේ එබැවිනි.

                    

'හදිසි' චිත්‍ර 

දැන් නම් මට චිත්‍ර ඇඳීම ගැන අවවාද උපදෙස් දෙන්නට පොඩි දැනමුත්තෙක් ද හිඳී. 'that background doesn't match'.. ' you need more shading on the left'.. 'you seem to have improved a bit' ආදී දේ කියන ඔහු ව සතුටු කරන්නට ලේසි නැත. ඉතින් තවමත් කම්මැලිකමක් දැනුණු විට, සිත නොසන්සුන් වූ විට කුමක් හෝ අයුරකින් චිත්‍රයක් අඳින්නට හැකියාව තිබීමත් එක්තරා ආකාරයක සතුටකි!


July 03, 2018

ආදර කටයුතු පිලිබඳ දෙපාර්තමේන්තුව
























The Department of Love | David Shumate


Hundreds of jilted lovers are lined up along its pink facade.  In bandages and crutches and slings.  Anxious to file a complaint.  They scribble their names.  List the defects of their most recent lovers.  Then spit on the paper to seal the deal.  The guards know most of them by name and take bets on when they’ll return.  There go a few victims now, limping out the back door along the lilac hedge.  They pause between two naked statues.  The yellow-haired woman flips her hair as if to flirt.  The tall baritone lets out a booming laugh. They chat a while. Then she reaches for his wrist and writes her number on his palm. It all seems so promising.  But if we go strictly by percentages, they’ll be back in line on Tuesday.


(David Shumate is an American poet who is famous for his prose poems)

දිනමිණ- වසත් සුළඟ 03.07.2018

June 26, 2018

කාමර




















Rooms | Warsan Shire

Mother says there are locked rooms inside all women; kitchen of lust,
bedroom of grief, bathroom of apathy.
Sometimes the men - they come with keys,
and sometimes, the men - they come with hammers.

දිනමිණ වසත් සුළඟ 26.06.2018


 

June 19, 2018

මළගම

Funeral |Rupi Kaur

when I go from this place
dress the porch with garlands
as you would for a wedding my dear

pull the people from their homes
and dance in the streets

when death arrives
like a bride at the aisle
send me off in my brightest clothing
serve ice cream with rose petals to our guests

there's no reason to cry my dear
I have waited my whole life
for such a beauty to take my breath away

when I go
let it be a celebration
for I have been here
I have lived
I have won at this game called life


දිනමිණ වසත් සුළඟ 19.06.2018 


June 12, 2018

සතියක්ම තනියම













































Alone for a Week |By Jane Kenyon

I washed a load of clothes
and hung them out to dry.
Then I went up to town
and busied myself all day.
The sleeve of your best shirt
rose ceremonious
when I drove in; our night-
clothes twined and untwined in
a little gust of wind.

For me it was getting late;
for you, where you were, not.
The harvest moon was full
but sparse clouds made its light
not quite reliable.
The bed on your side seemed
as wide and flat as Kansas;
your pillow plump, cool,
and allegorical. . . .


දිනමිණ වසත් සුළඟ- 12.06.18

June 06, 2018

සෙල්ලම් කාල


බොහෝ දුර අතීතයක අහල පහල ගෙවල් දහයක පහළවක ළමුන් එකතු වී කළ හැංගිමුත්තමක ප්‍රබේදයක් වූ 'අයිස්පයිස්' නම් සුවිශේෂී සෙල්ලමක් මගේ නිධන්ගත මතකයන් අතරේ තිබේ. (මෙහි නම 'I Spy' යන දෙවදන ඇසුරෙන් බිහිවූවා විය හැකි බව සිතෙන්නේ දැන් ය) මේ සෙල්ලම අති සරල විය. මෙහි සොයන්නා බාරයේ, බිම නිශ්චිත තැනක (බොහෝවිට විලුඹෙන් රවුමට අඳින ලද 'හඳක' ) තබන ලද පොල් ලෙල්ලක් විය. සොයන්නා සීයට ගණන් කරන අතරතුර හැංගෙන්නන්ට අහල පහළ ඕනෑම ගෙවත්තක හැංගෙන්නට අවසර තිබිණි.  මේ නිවෙස් වටා තාප්ප, වැට කඩොලු අවමයෙන් තිබුණු යුගයකි. හැංගී සිට, සොයන්නාට රහසින් කෙසේ හෝ දිව විත් පොල් ලෙල්ලට පා පහරක් එල්ල කරන්නා දිනුම් ය. සොයන්නා පොල් ලෙල්ලද පරෙස්සම් කරන අතරේම සොයන කාර්යයේ නිරත විය යුතුය. එහෙත් මෙතරම් විස්තරාත්මකව මට මේ සෙල්ලම මතක තිබෙන්නේ එහි නියැලෙන්නට අවස්ථාව ලද නිසා නොවන බව කණගාටුවෙන් වුව කිව යුතුමය . එකල අප නිවසේ අහල පහල කොලු කෙලි රංචුව මේ සෙල්ලමට එක්රැස් වෙද්දී සිවුහැවිරිදි වියේ පමණ වූ මා නිවසේ දමා ඊට එක් වෙන්නට යන්නට මගේ අක්කලා දෙදෙනාට අවසර නොතිබිණි. 'යන තැනක චූටි නංගීවත් අරගෙන යන්න!' යැයි අම්මාගෙන් ඔවුන්ට නිරතුරුව අවවාද ලැබෙන්නට ඇත්තේ මා තනි කර දමා ඔවුන් එසේ ගිය විට මගෙන් මදි නොකියන්නට ලැබෙන කන් කරච්චලය නිසා විය යුතුය. සෙල්ලම් පොළට මා රැගෙන ගිය විට මා අනතුරකට පත් නොවන සේ බලා ගත යුතු වීමත්, එවිට සිතු සේ සෙල්ලමේ නිරත වන්නට නොහැකි වීමත් අක්කලාට මහත් කරදරයක් වන්නට ඇත. මීට ඔවුන් සොයාගත් පිළියම නම් අගය කළ යුතුය. මා කැටුව යන ඔවුහු, තනිව බසින්නට නොහැකි තරමේ උසින් යුත් ගේට්ටු කණුවක් මත මා හිඳුවා, සෙල්ලම වෙත පලා යන්නට පුරුදු ව සිටියෝය. මේ ගේට්ටු කණුව තිබුණේ 'අයිස්පයිස්' සෙල්ලමේ වැදගත්ම- 'හැපනිං'ම තැන වන සොයන්නා සහ පොල් ලෙල්ල අසල වීම නිසා මා සෙල්ලමට සම්බන්ධ නොවන බව මට අමතක වන්නට ඇත. උසක වාඩිගෙන සිටීමේ වාසිය ප්‍රයෝජනයට ගෙන පොල් ලෙල්ලට පයින් ගසන්නට එන්නන් පිළිබඳව 'ඔන්න එනවා.. ඔන්න එනවා!' යැයි සොයන්නාට ඔත්තු සැපයීමට පොඩි කමට මා පසුබට වූයේ නැත. සෙල්ලම අවසානයේදී, ඔත්තු සැපයීමෙන් ඔද වැඩී සිටි මා ගේට්ටු කණුවෙන් බාගෙන අක්කලා ගෙදර ගෙන ගියේ ද  ඉතා අමාරුවෙනි. මේ උද්දාමය නිසා මා සෙල්ලමට නොගත්තා යැයි කේලමක් නම් කිසිසේත් නොකියවෙන බවට ඔවුහු විශ්වාස කළහ.

පවුලේ බාලයා වූ මට කුඩා කල සෙල්ලම් බඩු කිහිපයක්ම තිබුණු නමුත් මෙයින් වැඩි හරියක් අක්කලාගෙන් උරුම වූ ඒවා විය. මේවා අතර තනි ප්ලාස්ටික් අච්චුවේ වක්කරන ලද අතපය ඇඟට ඇලුණු බෝනික්කෙක්, 'මල්ටි මූන්ස්' නම් වූ රවුම් බිල්ඩින් බ්ලොක්ස් එකතුවක් සහ ලී ඩොමිනෝ පෙට්ටියක් විය. තනිකරම 'මගේ' නොවූ නිසාදෝ ඒවා ගැන මට තිබුණේ ප්‍රවේසම් කළ යුතුය යන බිය මුසු දුරස් බවකි.  එහෙත් මා කුඩා කාලයේදී අප පිටරටක තාවකාලිකව පදිංචියට ගිය නිසාත් එතෙක් ලංකාවේදී මා සතු ව තිබුණු පරණ සෙල්ලම් බඩු එහි යද්දී ගෙන නොගිය නිසාත් එහිදී අලුත්ම සෙල්ලම් බඩු වලට උරුමකම් කියන්නට මට හැකි විය. එහිදී මුල් කාලයේදී ලැබුණු බෝනික්කන්ට 'බියුටි, රෝසි' වැනි සම්ප්‍රදායික බෝනිකි නම් දුන් මා කල් යද්දී 'අර්සුලා, ෆෙලිසිටි' වැනි අරුමෝසම් නම් කෙරෙහි නැඹුරු වූයේ ඒ වෙද්දී වැළඳී තිබුණු පොත් කියවීමේ ඇබ්බැහිය නිසා විය යුතුය. වසර කිහිපයක් ගත වෙද්දී විවිධ වර්ණයන්ගේ සහ ප්‍රමාණයන්ගෙන් යුතු බෝනිකි පවුලක්ම මා සතු විය. එකල මගේ කාලය ගත වූයේ මේස යට, ඇඳන් යට සෙල්ලම් ගෙවල් දමමිනි. ඇඳි සහිත පුටුවක ඇඳි හරහට ලෑල්ලක් දමා තට්ටු දෙකේ සෙල්ලම් ගෙවල් ද නිර්මාණය විය. සෙල්ලම් ගෙදර තාත්තා වන්නට පිරිමි බෝනික්කෙක් නැති කමින් එක බෝනික්කියකට සිය හිස කෙස් දන් දෙන්නට සිදුවූ අතර ඈ ඊට විරෝධය පෑ බවක් නම් මට මතක නැත!

බෝනිකි දරුවන් රැසක් සිටි මගේ සෙල්ලම් ගෙදර විවිධ අර්බුද තිබිණි. කලකට මේ හැම දෙනාම වසංගත වලට ගොදුරු වී බෙහෙත් ගන්නට ගෙන යා යුතු විය. එවිට දොස්තර වී බෙහෙත් දෙන්නේද මා මය. වද මල් තලා සකසා ගත් රෝස පැහැති වතුරෙන් ඒ සියලු රෝග නිවාරණය වූයේ ඒ දොස්තර ඉන්ජෙක්ෂන් කටුවලට බය නිසාම නොවේ. තවත් දිනවලදී මේ බෝනිකි සේනාව වතුර බේසමකට දමා පිහිනුම් ඉගැන්වීම සිදු කෙරිණි. බෝනික්කන්ගේ අතපය සවිවන තැන්වල ඇති සිදුරුවලින් වතුර ඇතුල්වී හිස් උදර කුහර පිරී ඔවුන් ගිලෙන්නට වැඩි වේලාවක් ගතවන්නේ නැත. එවිට පිහිනුම් සැසිය අතරමඟ නැවතී ප්‍රථමාධාර සැසිය ඇරඹේ. නිතර නෑමෙන් හා පිහිනුම් අභ්‍යාස වල යෙදීමෙන් මේ බෝනිකි පවුලේම හිසකෙස්, පීරන්නට නොහැකි තරමට අවුල් වී ගැට ගැසී තිබිණි. ඔවුන්ට තිබුනේ සැබෑ හිසකෙස් නොවන බවත්, හිසකෙස් වෙනුවට තිබුණු ඒ කෙඳි වර්ග නිරතුරුව වතුර සහ සබන් ඇසුරේ ගැවසීම ප්‍රිය නොකළ බවත් කුඩා මා දැන සිටියේ නැත.  'තෙල් දැම්මා නම් කොණ්ඩේ සුරුන්ඩං ගැහෙන්නේ නැහැ!' යැයි ලංකාවේදී ආච්චී නිතර කී කතාවක් සිහිවී, වෙන තෙලක් සොයාගනු නොහැකි නිසා ඒ හැමදෙනාටම කුස්සියේ එළවලු තෙල් බෝතලයෙන් තෙල් තලිය බැගින් මා නිතර ලබාදුන් නමුත් එහි ප්‍රතිපලය තවත් ශෝකජනක විය.

මේ වෙද්දී අක්කලා 'සෙල්ලම් ගෙවල් දාන' වයස පසුකර සිටි බැවින් මේවා එක්තරා ආකාරයක මගේ තනිකම් සෙල්ලම් විය. මටත් එරට අහල පහල ළමා ලපටි සේනාවක් උන් නමුත් ඔවුන් ප්‍රිය කළේ දුවන පනින ගස් නගින සෙල්ලම් ය. පාසැල් ගොස් පැමිණි පසු ඔවුන් සමඟ එම කලබල සෙල්ලම්වල නිරත වූ මම හවස් වෙද්දී මගේ සෙල්ලම් ගෙදර වෙත ඇදී ඒම නොවරදවාම සිදුවිය. සෙල්ලම් ගෙදරට මට සාමාන්‍යයෙන් අක්කලාගෙන් ලැබුණේ උදවු නොව කෙලි කවටකම් ය. ඇතැම් දිනවල මා එද්දී  සෙල්ලම් ගෙදර ශීතකරණය ලෙස මා පාවිච්චි කළ බිස්කට් පෙට්ටිය තුළ මගේ කුඩාම බෝනික්කන්ව සිර අඩස්සියේ රඳවා තිබිණි.  එක්කෝ සෙල්ලම් ගෙදර හැම භාජනයකටම වතුර පුරවා තිබිණි. නැතිනම් අප නිවසේ උන් බර ගණනක් වූ බළල් සාමාජිකයන්ගෙන් කෙනෙක් සෙල්ලම් ගෙදර සතපවා තිබිණි. එකල රණ්ඩු කෙක්කක් වූ මාත් මෙම කෙනහිලි ලේසියෙන් අතහැරියේ නැත. පවුලේ බාලයා වූ නිසා මට 'ගුටි නොලැබෙන ප්‍රතිශක්තිය' හිමිව තිබුණු අතර මා එයින් ඕනෑවටත් වඩා ප්‍රයෝජන ගත් බව මතක් කරන්නේ ආඩම්බරයෙනි. එහෙත් එකල දහතුන් වියේ පමණ සිටි පොඩි අක්කා මගේ බෝනිකි පවුලට ඇඳුම් මසා දෙන්නට නම් ස්වේච්ජාවෙන් ඉදිරිපත් වූවා ය. අම්මා අපේ ඇඳුම් මසද්දී ඉතිරි වෙන රෙදි කැබලි ගෙන ඒවායෙන් බෝනික්කන්ට විසිතුරු ඇඳුම් මසන්නට ඇය හපනියක් විය. මගේ සෙල්ලමකට හවුල් වීමට තිබුණු වුවමනාවකට වඩා මෙය ඇයගේ විනෝදාංශයක් වන්නට ඇති බව මට දැන් සිතේ.  කෙසේ වෙතත් මේනිසා එකල අප තිදෙනාට අලුත් ඇඳුම් ලැබුණු  විට අඩුම තරමේ මගේ බෝනිකි සේනාවෙන් එක්  අයෙකුටවත් ඒ රෙද්දෙන්ම ඇඳුමක් තිබිණි.

ලංකාවට ආ පසු මගේ ප්‍රධාන සෙල්ලම් සගයා ඥාති සොයුරෙක් විය. ඔහුටද සෙල්ලම් ගෙවල් සඳහා ඉවසුමක් තිබුණේ නැති අතර ක්‍රිකට් ගැසීම මඩේ නැටීම ආදියට වැඩි නැඹුරුවක් දැක්වීය. මේ නිසා මේ කාලය වෙද්දී බෝනික්කන් නැලවීමත්, සෙල්ලම් බත් ඉවීමත් මගෙන් ඉබේම ගිලිහී යන්නට විය. නමුත් එතෙක් පිටරටක උන් නිසා ඒ වෙද්දී මට නුහුරු කාර්යයක් ව තිබුණු කෝම්පිට්ටු තැනීම මා උගත්තේ ඔහුගෙනි. කොම්පිට්ටුව නොකැඩෙන්නට නියම පදමට වතුරත් වැලිත් එකතු කරන අයුරු ඔහුගෙන් ප්‍රගුණ කළ මා නොබෝ කලෙකින් එහි ප්‍රවීණයෙක් බවට පත් වූ අතර ඒවා කෝටු කැබලි හා මල් ආදියෙන් 'අයිසිං' කරන මට්ටමටත් දියුණුවක් ලැබී ය. එහෙත් හැමදාම හවුලේ කෝම්පිට්ටු තැනූ අප දෙදෙන දිනක් කුමක් හෝ නෝක්කාඩුවක් නිසා තරඟයට මිදුලක් පිරෙන්නට කෝම්පිට්ටු තැනූ දවසක් ද මට හොඳහැටි මතකය. ඒ සොයුරාගේ පවුලේ උදවිය පදිංචිය සඳහා ඈතකට ගිය විට මගේ ඒ සෙල්ලම් කාලපරිච්ජේදයට ද නැවතීමේ තිතක් වැටිණි. මින්පසු වයසින් මේරීමත්, පාසැල් වැඩ කටයුතු අධික වීමත් නිසා ක්‍රමක්‍රමයෙන් සෙල්ලම් මඟ හැරී ගිය අතර ඒවා මේ වෙද්දී සුන්දර මතක අහුරක් ලෙස පමණක් හිතේ කොණක ඉතිරි ව ඇත. පුදුමයට කරුණ නම් එකල නාවා කවා පොවා පණ මෙන් සුරැකි බෝනිකි සෙනඟ ඇතුළු සෙසු සෙල්ලම් බඩු වලට සිදුවූ දෙයක් වත් මේ වෙද්දී මතක නැති වීමයි.

මෙලෙසම කුඩා කල පුළුන් පිරවූ සතුන් රැසක් තුරුළු කරගෙන 'my babies!' යැයි කියා, ඔවුන්ට නම් දී, ඇඳ මත පේලියට තබා, හදා වඩා ගත් කොලුවෙක් අපේ ගෙදරත් හිඳී. ඉස්සර නම් ගමනක් යද්දී ගෙන යායුත්තේ කොයි සතාද යැයි තීරණය කිරීමට roster  එකක් පවා තිබිණි. දැන් දැන් ඒ සත්ව පවුල වෙත අවධානය යොමු වන්නේවත් ඒ ගැන කතාකෙරෙන්නේ වත් නැතිම තරම් ය. 'don't you love your animals anymore?'  යැයි මා ඇසූ විට 'නෑ' කියන්නත් නොහැකිව 'ඔවු' කියන්නත් නොහැකිව ලැජ්ජාවෙන් හිනාවෙන්නේත් ඒ කොලුවා ය. ඉතින් කාගේ කාගේත් සෙල්ලම් කාලය ඉතා කෙටි බව සංවේගයෙන් මතක් කර ගැනීමට ඒ හිනාවම ප්‍රමාණවත් ය.

June 05, 2018

මේස රෙද්දෙන් අදින දැරියට















































A Little Girl Tugs at the Tablecloth | Wisława Szymborska

She’s been in this world for over a year,
and in this world not everything’s been examined
and taken in hand.


The subject of today’s investigation
is things that don’t move by themselves.


They need to be helped along,
shoved, shifted,
taken from their place and relocated.
They don’t all want to go, e.g., the bookshelf,
the cupboard, the unyielding walls, the table.


But the tablecloth on the stubborn table
—when well-seized by its hems—
manifests a willingness to travel.


And the glasses, plates,
creamer, spoons, bowl,
are fairly shaking with desire.


It’s fascinating,
what form of motion will they take,
once they’re trembling on the brink:
will they roam across the ceiling?
fly around the lamp?
hop onto the windowsill and from there to a tree?


Mr. Newton still has no say in this.
Let him look down from the heavens and wave his hands.
This experiment must be completed.
And it will.


දිනමිණ වසත් සුළඟ 05.06.2018




May 29, 2018

කසාදයකින් දර්ශනයක්




























Scene from a Marriage | Richard James Allen

You are my context
without you
I'm a picture
wandering out of its frame
a blotch of colours
a mess of sky

දිනමිණ වසත් සුළඟ 29.05.2018


May 24, 2018

පෙම් කවි ලියන්නෙක් නොවේ


Not a love poet | Rudy Francisco 

See I’m going to be honest, I’m not a love poet
But if I was to wake up tomorrow morning
and decide that I really wanted to write about love
I swear that my first poem…
It would be about you
You see, I’m not really a love poet
But if I was I’d write about how I see your face
in every cloud and your reflection in every window

You see I’ve written like a million poems
 hoping that somehow maybe someway
you’ll jump out of the page and be closer to me
If I was a love poet
I’d write about how you have the audacity to be beautiful
Even on days when everything around you is ugly

You see I’d write about your eyelashes
and how they are like violin strings
that play symphonies every time you blink

I know this sounds strange
but every now and then
I pray that God somehow turns you back in to one of my ribs...
Just so that I would never have to spend an entire day without you



දිනමිණ වසත් සුළඟ 15.05.2018




May 22, 2018

හෙණ!


'අපිට වද දිදී ඉන්නවා.. මැරිලා යන්නේවත් නැති හැටි!'

පොල් පටවපු ගානේ තිබුණු බස් එකේ හිටගෙනම නිදාගෙන හිටිය මාව ඇහැරුණේ කරන්ට් වැදිලා වගේ. ඔලුව හරවලා ඒ කතාවට සම්බන්ධ දෙන්නා ව බලාගන්න බැරි තරමට තෙරපිලා හිටියත් මේ ඇහෙන්නේ ගෑණු දෙන්නෙක් එකතුවෙලා කාටහරි ලුණු ඇඹුල් ඇතිව බනින බැනිල්ලක් බව ටික වෙලාවකින්ම මට තේරුණා. තමන් අකැමති අයට ඔහොම හෙණ ඉල්ලන්න ගෑණු උදවිය හරි හපන් බව මම දන්නවා. ඒත් මැරිලා යන්න කියලා හිතන එක! මගේ කකුල් දෙකේ ඉඳන් හිරියක් මතුවුණේ වරුවක් තිස්සේ බස් එකේ හිටගෙන හිටිය නිසාම නෙමෙයි කියලා මට තේරුණා.

මාලිකා තමයි පහේ පංතියේ හිටිය රැජින! සුදුයි, උසයි ලස්සනයි. එයාගේ අම්මායි තාත්තයි ඉස්කෝලෙම ගුරුවරු වුණු එක මාලිකා ට සෑහෙන්න බල පරාක්‍රමයක් දීලා තිබුණා. ඉස්කෝලේ හැම නාට්ටියේම ප්‍රධාන චරිතේ මාලිකා! අවුරුද්දෙම පන්ති නායිකාව මාලිකා!​ ​ඒත් මේ තේජසේ බැබලුණු මාලිකා ඇතුළේ කාටවත් නොපෙනෙන අඳුරු කෙනෙකුත් හිටියා කියලා දැනගෙන හිටියේ මම විතරයි.

මම වෙන පුංචි ඉස්කෝලෙක ඉඳන් ඒ ඉස්කෝලෙට ආවේ පහේ පන්තියේ දෙවෙනි වාරෙට. ඒ ආවෙත් රස්සාව නැතිවුණාට පස්සේ තාත්තා ඒ පැත්තේ කඩේක වැඩට ආව නිසා. පන්තියට ඇතුල් වුණු මුල්ම දවසේ 'මාලිකා, පොඩ්ඩක් චේතනාට උදවු කරන්න වැඩ අල්ලාගන්න' කියලා ටීචර් මගේ එහා පැත්තේ හිටිය ළමයාට කිව්වා. පන්තියේ දක්ෂම, ප්‍රසිද්ධම ළමයා මාලිකා කියලා තේරුම් යන්න මට වැඩි දවසක් ගියේ නැහැ. මුලදී මාලිකා මට සටහන් පොත් දුන්නා, නොතේරෙන දේවල් කියාදුන්නා. ‘අන්න එහෙමයි යාලුවන්ට උදවු කරන්න ඕන’ කියලා ටීචර් ගෙන් අහගෙන දිලිසුණා. ඒත් මතුපිටින් හොඳට හිටියාට ටික දවසකින් මාලිකා වෙනස් වෙන්න ගත්තා. හොඳට උල් කරපු පැන්සලක් අහක බලාගෙන ඉන්න මගේ කම්මුල ළඟින් තියලා මගේ නම අඬගහන එක, වැරදීමකින් වගේ තීන්ත පෑන මගේ සුදු ගවුමට ගසන එක, වගේ දේවල් වලට මුලදී මාත් මාලිකා එක්ක එකතුවෙලා හිනාවුනා. ඒත් ටික දවසකින් ඒවා හිනායන්නේ නැති තරමට දරුණු වුණා. දවසක් මාලිකා මම බලාගෙන ඉන්දැද්දීම මගේ දියසායම් චිත්‍රයකට එයාගේ වතුර බෝතලේ හැලුවා. මම පුස්තකාලෙන් ගත්ත පොතකින් පිටු දෙකක් ඉරුවා. මුලදී තුෂ්නිම්භූත වෙලා බලාගෙන හිටිය මම බැරිම තැන මේ නඩු ටීචර්ට කිව්වා. 'මේ අපේ මාලිකා? පිස්සු නැතිව ඉන්න ළමයෝ!' ඒක තමයි මට ටීචර්ගෙන් ලැබුණු උත්තරේ. ඒක අහලා මාලිකා කලින්ටත් වඩා දිලිසිලා ටීචර් එක්ක හිනාවුණා. ටීචර්ට හොරෙන් මට විරිත්තුවා. එදායින් පස්සේ මාලිකාගේ කුරිරු වැඩ හොඳටම වැඩි වුණා. දවස් කීපයක්ම එක දිගට මගේ කෑම පෙට්ටියෙන් කෑම අතුරුදහන් වුණා. මට බෝවෙන ලෙඩක් තියෙනවා කියලා එයා ළමයි අතරේ ආරංචියක් පතුරවලා මට සෙල්ලම් කරන්නවත් කෙනෙක් නැතිවුණා. එක්කෝ ගුරුවරුන්ට නොපෙනෙන්න ඒවා කරන්න තරම් දක්ෂකමක් එයාට තිබුණා. එහෙම නැත්නම් එයාට ඉස්කෝලේ තිබුණු තැන නිසා දැක්කත් ඒවා නොසලකා හැරුණා.

මාලිකා මගේ වතුර බෝතලේට වැලි දානවා මට අතටම අහුවුණු දවසක 'ඇයි ඔයා මට මෙහෙම දේවල් කරන්නේ?' කියලා මම ඇහුවා

'කොහොම දේවල් ද අනේ?' මාලිකා හිනාවෙලා ඇහුවේ බොහොම ලස්සනට.

එදා වෙන්න ඇති මම මාලිකාට සාප කරන්න ගත්තු පළවෙනි දවස. තාත්තගේ නැතිවුණ රස්සාවේ ලොක්කන්ට අම්මා සාප කරනවා අහගෙන ඉඳලා මට ඒක ටිකක් හුරුවෙලා තිබුණේ. මට කරන දේවල් වලට මාලිකාට මොනවා හරි වෙන්න ඕන කියලා මට හිතෙන්න ගත්තා. මුලින් මම පටන් ගත්තේ පොඩි දේවල් වලින්. ගණන් වලට මාලිකාට ලකුණු අඩුවෙන්න, වැස්සට අහුවෙන්න වගේ පටන් අරන් ටිකෙන් ටික එයාගේ අතක් පයක් කැඩෙන්න, ගේ ගිනිගන්න වගේ දේවල් හිතන්න තරම් මම දරුණු වුණා. මම මෙහෙම හිතුවා කියලා කිසිදෙයක් වෙනස් වුණේ නැහැ. ඒත් එයාට එකට එක කළා වගේ පොඩි සන්තෝසයක් මට දැනෙන්න ගත්තා.

හැබැයි පන්තියේ මිදුල අතුගාන්න ගිය වෙලාවක මාලිකා මාව පස් කණ්ඩියකින් තල්ලු කරලා මගේ කකුලක් උළුක්කු වුණාට පස්සේ තමයි මට එයා මැරුණා නම් හොඳයි කියලා හිතෙන්න ගත්තේ. එහෙම හිතුනාට පස්සේ ආපස්සට යන්න බැරි වගේ ගතියක් මට දැනෙන්න ගත්තා. 'ඔව් එයා මැරෙන්නම ඕන, නැතිව මේක කෙළවරක් වෙන්නේ නැහැ!' කකුල පෙන්නන්න දොස්තර ළඟ ඉන්දැද්දී මට තදේටම හිතෙන්න පටන් ගත්තා. කකුල බිම තියන්න බැරිව මට සති දෙකක් විතර ගෙදර ඉන්න වුණා. ඒ නිසා මට ඒ වාරේ වාර විභාගේත් පාඩු වුණා.

මම ආයෙත් ඉස්කෝලේ එද්දී ඉස්කෝලේ පුරාම සුදු කොඩි දාලා තිබුණා. අපේ පන්තියේ ටීචරුත් ළමයිනුත් හිටියේ බිරන්තට්ටුවෙලා වගේ. මගේ එහා පැත්තේ පුටුව හිස්.

'මොකද වුණේ? කෝ මාලිකා?’ මම සුමුදුගෙන් රහසින් ඇහුවේ පන්සිල් ගන්න වෙලාවේ.

'මැරිලා!' සුමුදු කිව්වේ ඇස් දෙක ලොකු කරලා.

එදාත් මට මේ වගේ කකුල් දෙකේ ඉඳන් හිරියක් දැනුණා. එදා දවසේ සිද්ද වෙච්ච වෙන මොනවාත් අදටත් මට මතක නැහැ.මාලිකා මැරිලා තිබුණේ හදිසියේ උණක් හැදිලා ඒක උත්සන්න වෙලා. ඒ ලෙඩේට හරි හේතුවක් හොයාගෙනවත් තිබුණේ නැතිලු. 'නිකම් සාපයක් වැදිලා වගේ!' කිය කියා මාලිකාගේ අම්මා ඇඬුවා කියලා ළමයි කතාවුණා.




දිනමිණ වසත් සුළඟ 22.05.2018


-photo pixabay




May 16, 2018

May 15, 2018

ප්‍රේමයේ ආලෝකය


Touched by an Angel | Maya Angelou

“We, unaccustomed to courage
exiles from delight
live coiled in shells of loneliness
until love leaves its high holy temple
and comes into our sight
to liberate us into life.
Love arrives
and in its train come ecstasies
old memories of pleasure
ancient histories of pain.
Yet if we are bold,
love strikes away the chains of fear
from our souls.
We are weaned from our timidity
In the flush of love's light
we dare be brave
And suddenly we see
that love costs all we are
and will ever be.
Yet it is only love
which sets us free.”

දිනමිණ වසත් සුළඟ 08. 05.2018






May 12, 2018

කැඩපතේ පළ වූ 'තෑගි'


කැඩපත- මැයි 2018. පිටු 20-21 

මවුවරුන්ගේ දිනයට කැඩපත සඟරාවේ පළවූ 'තෑගි'. ස්තූතියි කැඩපත!

මුල් ලිපිය- තෑගි

May 08, 2018

විභාගේ තමයි අපේ අභාගේ!

අප මේ වෙද්දී විභාග කීයක් නම් කර ඇත්දැයි මට මෑතකදී නිකමට වගේ සිතුනි. පාසැලේ මාසික පරීක්ෂණ, වාර විභාග, උසස් අධ්‍යාපන ආයතනවල විභාග, රැකියා සඳහා තෝරාගැනෙන විභාග ආදී එකී නොකී විභාග අටෝරාසියක්  මේ වෙද්දී අප පසුපස පැමිණ ඇත. සමත්- අසමත් තෝරන විභාග ආදියෙන් අසමත් වී, ලෝකයම එපා වී උන් යුග පසු කර පැමිණි අපි අදටත් යහතින් පසුවෙන අය වෙමු.  විභාග සඳහා අප ගාථා, චක්කර, සූත්‍ර කටපාඩම් කළ තරමට කිසිදෙයක් කටපාඩම් නොකරන අපේ දරුවන් දැක සියුම් ඉරිසියාවකින් පසුවන්නෝ වෙමු.

මට මේ කල්පනා පහළ වූයේ විභාගයක සමීක්ෂණ රාජකාරියක් අහම්බෙන් හිස මතට කඩා වැටුණු නිසා ය.  මතක ඇති කාලයක සිට විභාග ලියා ඇතුවා මිස මෙවැනි බලධාරී රාජකාරියක් කර නැති මට මේ හෙණය කඩා පාත් වූයේ කාර්යය භාර ගුරුවරියට හදිසි අවශ්‍යතාවයකට යන්නට වූ නිසා ය. පන්තියේ උන්නේ උසස් පෙළ සිසු සිසුවියන් නිසාත්, කාලය පැය දෙකක් තරම් නිසාත්, වැඩියත්ම වෙනත් විකල්පයක් නොතිබුණු නිසාත් අකමැත්තෙන් වුව මම ඒ වගකීම භාර ගත්තෙමි. අදාළ නීති රීති ආදිය දැනුම් දී ප්‍රශ්න පත්‍ර බෙදා දුන් පසු ළමුන් දෙස පැය දෙකක් පුරාවට බලා සිටිනු හැර මට අන් කළ හැකි දෙයක් නොවිණි. රචනා ප්‍රශ්න තුනකින් එකක් තෝරා ලිවීම එහි නියමිත කාර්යය විය.   පන්තියේ උන් පිරිමි ළමුන් කිහිප දෙනෙක් ඈනුම් අරිමින්, හිස් කසමින්, වටපිට බලමින් පසුවූ අතර මගෙන් රැවුමක් ලද පසු මහත් කම්මැලිකමින් පිළිතුරු ලියන්නට විය. එක් දැරිවියක් නම් ප්‍රශ්න පත්‍රය අතට ලැබුණු සැණෙන්, ප්‍රශ්න පෙළ කියවන්නට තත්පර කාලක්වත් වැය නොකර එක සීරුවට පිළිතුරු ලියන්නට විය. විභාගය පිළිබඳව ගැහැණු ළමුන්ගේ සහ පිරිමි ළමුන්ගේ උද්යෝග මට්ටම් අහසට පොලොව මෙන් වෙනස් බව සිතමින් මගේ සමීක්ෂණ කටයුතු ඇරඹුවෙමි . මෙසේ කාලය මරන්නට සිදු වූ අන් වේලාවලදී මෙන් ජංගම දුරකථනය දිගහැරගෙන අන්තර්ජාලයේ සැරිසරන්නට හෝ පොතක පිටු අතර අතරමං වන්නට මේ රාජකාරියේ ස්වභාවය නිසා අවස්ථාවක් මට නොවීය. ඉතින්, තද කම්මැලිකමකින් 'උඩ බලාගෙන' හිඳිනා අතරතුර මට මගේ පරණ විභාග වගතුග සිහිවිය.


මා උගත් කණිටු විදුහලෙන් මධ්‍ය මහා විදුහලට ඇතුළත් වීම සඳහා පැවැත්වුණු විභාගයට මා මුහුණ දුන්නේ ලංකාවට විත් වසරක් පමණ ගත වූ තැන ය. පහ වසරේදී ලංකාවේ පදිංචියට ආ මට ටික කලක් ගතවන තුරු සිංහල භාෂාවෙන් ලිවීමේ කටයුතු ගැටළු සහගත විය. ගෙදරදී කළ අභ්‍යාස නිසා කතා කිරීමත් කියවීමත් හොඳ මට්ටමක තිබුණු නමුත් ලිවීමේ දී දුෂ්කරතා ගෙන දුන්නේ උපමා- උපමේය, රූපක ආදී භාෂා භාවිතය ඇසුරෙන් ඉගෙනගන්නා දේ ය. ජීවිතයේ පළමු වරට මා විභාගයක් නිසා අසරණ වූයේ මේ ඇතුළත් වීමේ විභාග ප්‍රශ්න පත්‍රයේ යුගල පද හා රූඪි සම්පූර්ණ කිරීම සඳහා තිබුණු කොටසේදී ය. 'තක්කු- ____' 'කුළියක්- _____' ආදී වශයෙන් තිබුණු හිස් තැන් පිරවීම් දැක මා සැබවින්ම තක්කු මුක්කු විය. ඒ යෙදුම් හාවිත වනු මා ඒ වෙද්දී කිසි දිනෙක අසා තිබුණේ නැත! වෙන කළ හැකි දෙයක් නොවුණු තැන, පළමු වචනයේ තාලයට ගැලපෙන තාලයක් ඇති වචන අනුමාන කර ලියූ ඒ කොටසට නම් මට ලකුණු ලැබෙන්නට ඇත්තේ අවමයෙනි. මා 'නිර්මාණය කළ' යුගල පද දැක ඒ උත්තර පත්‍ර පරීක්ෂා කළ ගුරුවරුන් මහත් විනෝදයක් ලබන්නට ඇත. එහෙත් වාසනාවකට ඒ විභාගය යන්තම් සමත් වන්නට මා සෙසු ප්‍රශ්න වලට ලබාගත් ලකුණු ප්‍රමාණවත් වී තිබුණි.

පාසැල් කාලයේදී අපට මාසික පරීක්ෂණ එපා ම කළ දෙයක් විය. විෂයන් හත අටකට මාසික පරීක්ෂණ ලැබෙන විට ඒ සඳහා මාසයෙන් වැඩි කොටසක් ගත වී තිබුණි.  මා පසු කාලීනව උගත් බාලිකාවේදී අපට බුද්ධාගම ඉගැන්වූ ගුරුතුමියගේ මාසික පරීක්ෂණ වලින් නම් ගැලවිය හැකි මඟක් අපි සොයාගෙන සිටියෙමු.
"ළමයි ලෑස්ති වෙන්න මාසික පරීක්ෂණයට!" යැයි ගුරුතුමිය කී විට- "අද නෙමෙයි මිස් කිව්වේ ලබන සතියේ කියලානේ!' යැයි එක හඬින් කියන්නට අපි පුරුදු වී සිටියෙමු. වැඩකටයුතු වල පිළිවෙලත් සිහි කල්පනාවත් බොහෝ දුර්වල මේ ගුරුතුමිය 'ආ ඇත්තද? එහෙනම් ලබන සතියෙම කරමු!" යැයි කියා මාසික පරීක්ෂණය කල් දාන්නීය. නැවත ඊළඟ සතියේත් මේ ජවනිකාව ම රඟ දැක්වේ. මෙලෙස එක් මාසයක මාසික පරීක්ෂණයක් ඊළඟ මාසය දක්වා ඇද ගැනීම මහත් හපන්කමක් ලෙස අපි එකල සැලකුවෙමු. වාර විභාගවල තත්ත්වය මීට වඩා වෙනස් වූයේ ඒවායේ දින වකවානු අපගේ ඇඟිලි ගැහිලි වලින් පිටස්තර වූ නිසා ය. වාර විභාග සඳහා ඩෙස්ක් පේළි ඈත් කළ විට පන්ති නාමාවලියේ අග භාගයේ උන් ළමුන් බොහෝ විට වැටෙන්නේ කොරිඩෝවට ය. එකල 'W' අකුරෙන් යුත් වාසගමක් තිබුණු මා විභාග කාලයට කොරිඩෝවේ හිරිකඩට පින්නට හසුවන ස්ථිර පදිංචිකාරියක් විය. මීට අමතරව අසල්වැසි පන්ති දෙකක ගුරුවරියන් විභාගය සමීක්ෂණය කරන මුවාවෙන් කොරිඩෝවට වී ඕපාදූප හුවමාරු කරගන්නා විට ඊට නොමිලේම සවන් දෙන්නට අවස්ථාව 'කොරිඩෝවේ අපිට' ලැබිණි.

photo-Pixabay
උසස් පෙළ පන්තිවලදී අප ඉඳහිට වාර විභාග වලදී කොපි කරන්නට ගත්තේ වඩාත්ම එය චන්ඩිකමක් ලෙස සැලකුණු බැවිනි. ඩෙස්කුවේ කෙලවරින් උත්තර පත්‍රය එල්ලා වැටෙන්නට සලස්වා අසල්වැසියාට කොපි කරගන්නට ඉඩ දීම, බහුවරණ ප්‍රශ්න සඳහා පිළිතුරු අංක ගුරුවරියන්ට රහසින් ඇඟිලි ඇසුරෙන් විදහා දැක්වීම මෙලෙස අප කළ සිඟිති චන්ඩිකම් ය. එහෙත් ඒවා රජයේ විභාග දක්වා වර්ධනය කරගන්නට නම් අපි බියගුළු වූයෙමු. උසස්පෙළ තර්ක ශාස්ත්‍රය විෂය මට එකල ඉතා හොඳට පත්තියම් වී තිබිණි. (දැන් නම් ඒ කිසිම දෙයක් මතක නැති බව වෙනම කරුණකි!) මේ නිසා පංතියේ මිතුරියන්ට පාඩම් කොටස් පැහැදිලි කර දීමට මා ඉදිරිපත් වූයේ බලෙනි. වරක් වාර විභාගයක් ආසන්න කාලයකදී මම තර්ක ශාස්ත්‍රයේ 'කිඹුල් උභතෝකෝටිකය' නම් සංකල්පය කළු ලෑල්ලේ සටහන් අඳිමින්, ඉතා වෙහෙසවී මිතුරියන්ට පැහැදිලි කළෙමි.  ඒ වාරයේ වාර විභාගය සඳහා කිඹුල් උභතෝකෝටිකය 'ගෙඩිය පිටින්ම' ඇතුළත් වී තිබුණි. ප්‍රශ්න පත්‍රය අවසාන වූ පසු මා එක පිම්මේ ගොස් 'කිඹුල් ප්‍රශ්නේට ලිව්වාද.. ලිව්වාද?' යැයි මගේ මිතුරියන්ගෙන්  ඇසුවේ මගේ මහන්සියේ ප්‍රතිපල දැනගැනීමේ රිසියෙනි. 'ආ..ඒක උඹ කියලා දුන්නා මතක තිබ්බාට උත්තරේ මතක තිබ්බේ නැහැ බං.. ඒනිසා ඒ ප්‍රශ්නේ අතෑරියා!' යැයි ඔවුන් ගණනක් වත් නොමැතිව පැවසුවේ මගේ ඉගැන්වීමේ හැකියාව ගැන මට ඇතිවී තිබුණු ආඩම්බරය සුණු විසුණු කරමිනි.

උසස් පෙළ අවසන් ව විශ්ව විද්‍යාල අධ්‍යයනය ඇරඹෙන තෙක් ගතවූ කාලයේදී මා වරලත් ගණකාධිකරණ පාඨමාලාවක් හදාරන්නට ගත්තේ ඇයිදැයි මා හට අදටත් පැහැදිලි නැත. ඒ වෙද්දී ගණකාධිකරණය විෂය මට මහත් අප්‍රසන්න විෂයක් වී තිබුණි. උසස් පෙළ සඳහා අනිවාර්ය විෂයක් ලෙස පැවති එයින් මා සමත් වූවත් ඒ ගැන මගේ තිබූ නොමනාපය වෙනස් වූයේ නැත. එසේ තිබියදීත් ගණකාධිකරණ පාඨමාලාවක් හදාරන්නට මා යොමුවන්නට ඇත්තේ එය 'නිකම් ගෙදර ඉන්න එකේ' කළ යුතු දෙයක් ලෙස පොදු මතයක් පැවති නිසා විය යුතු ය. මෙම පාඨමාලාවේ පළමු සහ දෙවෙනි අදියර දෙක වැඩි මහන්සියක් නොවී සමත්වන්නට මට හැකි විය. එහෙත් තෙවෙනි අදියර සඳහා පන්ති පැවැත්වෙන කාලය වෙද්දී විශ්ව විද්‍යාලයේ අධ්‍යයන කටයුතුද ඇරඹී තිබිණි. සතියේ දින පහක් බෝඩිමේ ගත කර සති අන්තයේ දින දෙක ගෙදර නොගොස් 'චාටඩ් පන්ති' යන්නට සිදුවූ විට මට සසර කලකිරුණි. අකමැත්තෙන් ඉගෙනගත් නිසාදෝ කොහේදෝ ඒ අදියරේ ඉගැන්වූ කිසිම දෙයක් මගේ සිතේ රැඳුනේ නැත. විභාගය සමත් වන්නට අවශ්‍ය විෂය කරුණු කිසිවක් නොදැන මා ඒ විභාගය ලියන්නට ඇත්තේ කිසියම් ප්‍රතිහාර්යක් බලාපොරොත්තුවෙන් විය යුතු බව මට දැන් සිතේ. මෙහි ප්‍රතිපල ලැබුණේ මා බෝඩිමේ සිටි දිනක ය. මා ඉහලින්ම අසමත් වී තිබිණි. එය මා එක්තරා ආකාරයකට බලාපොරොත්තු වී උන් ප්‍රතිපලයක් වූවත් එය අසා මා හට දැනුණු කම්පනය මා බලාපොරොත්තු වූයේ නැත. ඒ කම්පනය දැනුණේ මා ජීවිතයේ පළමු වරට විභාගයක් අසමත් වීම නිසා විය යුතු ය. දින දෙක තුනක් විශ්ව විද්‍යාලයේ දේශන වලට යෑමෙන් වැළකුණු මා ඒ සම්පූර්ණ කාලයම බෝඩිමේ ඇඳට වී ගතකළ හැටි මට පැහැදිලිව මතක ය. මට දැනුණු හිතම හිස් වී ගිය බව එක්තරා ආකාරයක මානසික අවපාතයක ලක්ෂණයක් බව එදා මා දැන සිටියේ නැත. එය 'not the end of the world' වර්ගයේ සිදුවීමක් බව මට එකල නොවැටහුණේ ඇයිදැයි මට දැන් ඒ ගැන කල්පනා කරද්දී සිතාගත නොහැක. ඒ සිදුවීම මගේ තාර්කික සිතුවිලි අවුල් කළා සේ විය. මා ඒ අඳුරු තැනින් ගොඩ ආවේ, නොඑසේ නම් මා ඉන් ගොඩට ඇදගනු ලැබුවේ මගේ බෝඩිමේ මිතුරියන් විසිනි. ඒ විභාග ප්‍රතිපලයෙන් මගේ ජීවිතයේ කිසිම වැදගත් දෙයක් තීරණය නොවෙන බව පැහැදිලි කර දෙන්නටත්, ඒ බව මට ආදරයෙන්, යාප්පුවෙන් සහ 'තගෙන්' ඒත්තු ගන්වන්නට ඔවුහු සමත් වූහ.  කෙසේ නමුත් ඒ අප්‍රසන්න අත්දැකීමත් සමඟ මම  වරලත් ගණකාධිකරණය හැදෑරීමට නැවතීමේ තිත තැබූ අතර එය එදා මෙදා තුර මා ගත් ඉතා වැඩදායී තීරණයන්ගෙන් එකකි. විශ්ව විද්‍යාලයේ වසර හතරේදී ඇතිතරම් විභාග ලියා, උපාධිය ලබාගන්නා දින  'නැවත නම් කිසිම දවසක විභාගයක් නොකරමි' යැයි මා තරයේ ඉටා ගත්තේ ඒ වෙද්දී දිවා රෑ පාඩම් කිරීමෙන් හෙම්බත් ව උන් නිසා ය. එහෙත් එවැනි අධිෂ්ඨානවලට වැඩි ආයු නොමැති බව පෙන්වා දෙමින් ඉන් වසර පහලවක් ගතවූ පසුත් මා තව තව විභාග වලට පිළිතුරු දෙමින් පසුවුනෙමි!

මෙසේ මා අතීත සවාරියක් ගොස් එන තුරුත් මගේ විභාග සමීක්ෂණ රාජකාරිය හමාර වී තිබුණේ නැත. එක පිරිමි ළමයෙකු පිළිතුරු ලිවීම අහවර වී මේසයට හිස තබාගෙන තද නින්දේ සිටියේය. තව එකෙක් හිස් කඩදාසි නවමින් අහස්යානා තනමින් උන්නේ ය. එහෙත් පෙර කී දැරිය මගෙන් තව තවත් කඩදාසි ඉල්ලා ගනිමින් එක සීරුවට, පැහැදිලි රවුම් අකුරෙන් පිටු පුරවමින් සිටියා ය. ඇය තදබල 'බ්‍රයිට් කේස්' එකක් විය යුතු යැයි අනුමාන කළ මම ප්‍රශ්න පත්‍ර එකතු කරගත් පසු ඇගේ රචනාව කියවා බලන්නට ඉටා ගත්තෙමි. පැය දෙක අවසාන වූ විට, මට පිළිතුරු පත්‍ර දුන් පමාවෙන්, කූඩු කරගෙන සිටි සතුන් මෙන් නොඉවසිල්ලෙන් පන්තියම අතුරුදන් විය. නිවිසැනසිල්ලේ පිළිතුරු පත්‍ර ගොනු කරන අතරතුරේදී ඒවා උඩින් පල්ලෙන් කියවා බලන්නට මා අමතක කළේ නැත. මා පුදුමයට පත් කරමින්, කම්මැලිකමින් වචන කපමින් කොටමින් ලියූ පිරිමි ළමුන් සාර්ථක රචනා ලියා තිබුණි. සුළු ව්‍යාකරණ අඩුපාඩු හැරෙන්නට ඒවායේ කිව හැකි වරදක් නොවිණි. එහෙත් 'බ්‍රයිට්' දැරියගේ රචනය තනිකරම අච්චාරුවක් විය! ඇය ජේද බෙදා පැහැදිලි අකුරෙන් ලියා තිබුණේ මැක්කාගේ කතාවේ අලුත්ම වර්ෂන් එකකි. දී තිබුණු මාතෘකා තුනටම කිසිම අදාළ බවක් නොමැති මහා අන්ඩර දෙමළයක් ඇයගේ  පිළිතුරු පත්‍රයේ තිබිණි. ව්‍යාකරණ පමණක් නොව ඇගේ ලස්සන අකුරින් ලියූ වදන් වල අක්ෂර වින්‍යාසය ද ඉතා දුර්වල මට්ටමක පැවතිණි.  පිළිතුරු ලියන්නට ඈ පෙන්වූ උද්යෝගය පමණක් දකිමින් මා ඈ ඔසවා තබා තිබුණු ඉහල තැන ගැන මටම ලැජ්ජාවක් ඇතිවිය.

අප ද පෙර කලෙක විභාග වලදී ඇතැම් විට මේ ලෙසම මහත් උනන්දුවෙන් තනිකර අපබ්‍රංස ලියන්නට ඇති බවත්, ඇතැම් විට ආත්ම විස්වාසයක් රහිතව කුසීත කමින් සාර්ථක පිළිතුරු ලියන්නට ඇති බවත් සිතී මටම සිනා පහල විය.