June 20, 2019

'පෙර පාසැල් ගිය පළමු දවස'


First Day of Kindergarten | Margaret Hasse

පාසල් බස් රියේ පඩි බොහෝ උස නමුත්
විලියම් එඩිතරව එය නැඟ ගනී 
දොරවල් වැසේ 
ඇඟිලි සලකුණු වැකි කිලිටි වූ කවුළුවකින් ඔහු එබී බලයි 
මම පාරේ කෙළවර සිට
සොල්දාදු බිරිඳක් ලෙසින්
ඔහුට අත වනමි 

දහවල් දොළහට 
කහ පැහැති බස් රිය 
මා යළිත් සිටගෙන සිටින එතැනටම
ඔහුව ගෙනත් ඇරලවයි 

ඔහු නැති අතරේ 
මා වරුවක්ම එතැන බලා සිටි බව 
ඔහු සිතයි 
මා උදය වරුවෙම ටෙනිස් ගැසූ බව දැනගත් විට 
ඔහුගේ මුහුණ ඇකිලී යන්නේ  
කුණු කූඩයට දැමූ කඩදාසියක් ලෙසිනි
ඔහුගෙන් ස්වාධීනව මට සැරිසරනු හැකි බව 
දැන් ඔහුට වැටහෙමිනි 
අතැර දැමීම නම් ගැඹුරු ලිඳෙන් 
ඉනූ කඳුළු ඔහුගේ දෑසේ මතුවේ 

මා ඔහුගේ ප්‍රථම ප්‍රේමයයි 
ඔහුගේ ලොකුම කළකිරීමයි 


Bus steps are too high, but William clambers up gamely.
Doors shut. He peers out a print-marked window.
From the street corner, I wave like a soldier's bride
as his bus turns a corner and pulls away.

At noon, the yellow bus returns him to the same place
where I'm standing again.
He thinks I stayed, waiting in his absence.
When he finds out I played tennis all morning,

his forehead crumples like paper in a wastebasket.
Now he knows I can move on my own without him,
tears drawn from the well of desertion form in his eyes.


I’m his first love, and his greatest disappointment. 



- Margaret Hasse, "First Day of Kindergarten" from Milk and Tides, published by Nodin Books.


Margaret Hasse ගේ මේ කවිය බොහොම හදවතට සමීප කවියක්. දරුවා මුලින්ම පාසැලට/පෙරපාසලට ගිය දවසේ එයා එනකම් එතැනම බලාගෙන ඉන්න ජාතියේ, නැත්නම් මේ විදිහට ටෙනිස් ගහන්න යන ජාතියේ අම්මලා දෙවර්ගයම ඉන්නවා. බොහෝ විට පලවෙනි ළමයා තමන්ගේ ග්‍රහණයෙන් මිදීම අම්මලාට දරාගන්න අමාරු බවත්, දෙවෙනි, තුන්වෙනි, අන්තිම ළමයින්ගෙන් මේ වගේ පොඩි වෙලාවකට හෝ නිදහස් වීම තාවකාලික සහනයක් බවත් මම දැකලා තියෙනවා. සමහරවිට කවියේ එන විලියම් මේ අම්මාගේත් වැඩිමලා නොවෙන්න පුළුවන්. ඒත් අම්මලාට තමන් නැතිව පැවැත්මක් නැහැ කියලා නම් පුංචි ළමයි නිතර හිතනවා. ඒ තමන් උපන් දවසේ ඉඳන් අම්මලා තමන්ටම කැප වෙලා ඉන්නවා දකින නිසා.

මගේ පුතාට අවුරුදු තුනක් විතර කාලේ දවසක් එයාව එයාගේ යාළුවෙක්ගේ උපන් දින උත්සවයකට ඇරලවලා මම ඒ පැය දෙකේදී ගෙදරට වුවමනා දේවල් කිහිපයක් ගන්න වෙළඳ සැලකට ගියා. ආයෙත් පුතාව ගන්න ගියාම 'අම්මා මං  එනකම් මොකද කළේ?' කියලා එයා මගෙන් ඇහුවා. 'පුතා එනකම් මම මේ පඩිය උඩට වෙලා අඬ අඬා හිටියේ!' මම හිනාවෙලා විහිලුවට කිව්වා.

ඒත් පුතා ඒක බාරගත්තේ බොහොම බැරෑරුම් විදිහට "ඇයි ඉතින් ඇඬුවේ.. මම ඉක්මනට එන බව අම්මා දන්නවානේ!" පුතා හිනාවක් වත් නැතිව ව පිළිතුරු දුන්නා. මං විහිලුවට කී දේ ඇත්තක් හැටියට එයා බාරගත්තු බව මට තේරුණා. තමන් නැතිව අම්මා එහෙම අඬ අඬා ඉන්න ඉඩ තියෙන බවට පුතාගේ තිබුණු ඒ ඒකායන විස්වාසය නිසා මං කීවේ බොරුවක් බව එයාට කියන්න මට දුක හිතුණා. බොහොම කාලෙකට පස්සේ මේ කවිය දකිද්දි මට මේ සිද්ධිය ආයෙත් මතක් වුණා.

මිනිස් හැසිරීම් වල පුංචි අහුමුලු වල තියෙන මේ වගේ දිලිසෙන තැන් තමන්ගේ කවි වල මතුකරන්න Margaret Hasse බොහොම දක්ෂයි

Photo by Annie Spratt- free photos on Unsplash.com


May 31, 2019

මොණර කතා


වැසි බර දිනවලදී
බරාඳ වැට මත
තෙත තිර රෙදි මෙන්
ඔවුහු එල්ලී සිටිති
සෙබඩ නඩය නම්
ගඟට වැටී තෙතබත් වුණු
අළු පැහැ කොට්ට මෙනි

එහෙත් වියලි දිනවලදී නම්
මෙතැන උත්සවයකි
දිලිසෙමින්, බැබලෙමින්
ගිගිරි සොලවමින්
ස්පාඥ්ඥ නැටුම ඇරඹේ

සවිමත් අළු පැහැති දෙපා මතින්
ගොවිපොළේ තැන තැන
නගරයෙන් නගරයට
මේ ප්‍රසංගය ගෙන යමින්
ඔවුහු අහංකාරව ඇවිදිති

ගායනය නම්
වෙන කෙනෙකුට පැවරුවා නම් යහපත් ය 
සිතෙන තරමට අති බිහිසුණු ය
එය සින්ඩරෙල්ලාගේ සොයුරිය වැනි ය
එතරම් අවලස්සනක් ගැන
එළිපිට සඳහනක් කරන්නට
කවුරුත් බියෙනි
මේ හැම අතරේ
පුංචි බුචර් කුරුල්ලෙක්
අවධානයක් නොලබාම
කණුවක් උඩ හිඳ
සිත් කුල්මත් කරමින් ගී ගයයි 



On wet days
they hang on the verandah railing
like wet curtains
the peahens
become grey cushions
that fell in a river

but on dry days
celebration
shimmer and tremble
shake that castanet
the Spanish dance begins

up goes the opera set
raised as if a cord were pulled
or a child’s stand-up picture book
opened

their strong grey legs
strut and hawk this show
around the farm
from town to town

and the singing
so gruesome
it were best left to others
however
like Cinderella’s sister
no-one dares mention
such ugliness to them
while the little plain butcher bird
sings so ravishingly
sitting almost unnoticed on a post

Kate Llewellynගේ මේ කවිය මොණර රංචුවක් හිතේ අඳින්නේ බොහොමත් නිරායාසයෙන්. වැසි දින තෙතබත් ව තටු හකුලාගෙන ගත කර ඉර පෑයූ දිනවලට පුරුදු අහංකාර රැඟුම් රඟන මේ මොණර රංචුව කවියේ වචන අතරින් මැවී පෙනෙන්නා වගේ.

ටික කලකට කළින් මටත් මේ වගේ ම මොණරු රංචුවක් ඕස්ට්‍රේලියාවේ තස්මේනියා ප්‍රාන්තයේ, ලෝන්සේස්ටන් හි Cataract Gorge නම් සුන්දර පරිසරයේදී මුණ ගැහුණා. මේ, සංචාරකයන්ට Tamar ගඟ හරහා chair-liftsවල නැඟී එතෙර කඳු ප්‍රදේශයට ගොස් සිරි නරඹන්නට අවස්ථාව සලසන තැනක්. මෙතැනට පිවිසේද්දීම, රථ ගාල පුරාම සක්මන් කරන මොණර රංචුවක් දකින්න පුළුවන්. එන යන රථ තඹ සතේකට මායිම් නොකරන ඔවුන් මහා පාර මැද පිල් විදහා නටන්නෙත්, රථවල වහල මතට නැගී අහංකාර බැලුම් හෙලන්නෙත් ඔවුන් ඒ බිමේ අයිතිකරුවන් වගේ.

අප එහි ගිය දින තද මීදුමක් තිබුණු අතර පිල් කළඹෙන් වෑස්සෙන දිය සහිතව වැටක් මතට වී උන් උඩඟු මොණර තරුණයෙක් කැමරාවට හසු වුණේ මෙලෙසයි. 

At Cataract Gorge- Tasmania


ලංකාවේ, රත්නපුර ප්‍රදේශයේ අපගේ ඥාති නිවසක ගෙවත්තේත් මෙවැනිම මොණර පවුලක් පදිංචිව ඉන්නවා. උස කඳු ගැටයක ඇති ඒ නිවසට යා යුත්තේ බෑවුම් සහිත පටු ගුරු පාරකින්. මේ මඟ දෙපස ඇති උස ගස් මත ලැග දවස ගතකරන මේ මොණර රංචුව උස් හඬින් හඬගා අමුත්තන්ගේ පැමිණීම නිවැසියන්ට සැල කරනවා. 'බල්ලෝ හදන්න මහන්සි වෙන්නේ මොකටද මොණරු ඉන්දැද්දී!' යැයි කියමින් එහි ගෙහිමියා හිනැහෙනවා . එහෙත් දිනක් රාත්‍රී වෙලාවක අප ඒ නිවෙසට ගිය විට වත්තේ දසතින් ඇසුණේ අඳුර විනිවිදිමින් උස් හඬින් ගැයෙන මොණර ගීත. පරිසරයේ අඳුර ට එක් වෙලා දෙකන් කීරි ගස්වන ඒ මූසල හඬ ගෙන ආවේ සංකා සහගත හැඟීමක්. ඒ මතකය නැවත විඳිද්දී ඉහත කවියේ මොණරුන්ගේ කෑ ගැසීම් ගැන and the singing, so gruesome, it were best left to others යැයි කීම ඉතාම සුදුසු බව මට සිතෙනවා.

May 28, 2019

SBS රේඩියෝවේ සහස් පියවර පොත ගැන කතාබහ

ඕස්ට්‍රේලියාවේ SBS රේඩියෝව ලෝකයේ වැඩිම භාෂාමය විවිධත්වයක් සපයන රේඩියෝ ජාලයයි. එය භාෂා 70ක වැඩසටහන් අසන්නන් මිලියන තුනක් වෙත ගෙන යනවා. ඉතින් මේ මහා විශාල මාධ්‍ය ජාලයේ මටත් මගේ සහස් පියවර පොතටත් පුංචි ඉඩක් අද වෙන් වුණා. SBS සිංහල රේඩියෝ කණ්ඩායම මසකට වරක් පවත්වන සාහිත්‍ය සම්භාෂණ වැඩසටහනට සහභාගි වන්නට මට ලැබුණු ආරාධනාව මම පිළිගත්තේ බොහොමත්ම සතුටින්. මා වෙනුවෙන් මේ ඉඩකඩ වෙන්කළ SBS රේඩියෝ ජාලයේ වැඩසටහන් නිෂ්පාදිකා දිල්රුක්ෂි විජේසූරියටත් කතාබහට එක් වූ ප්‍රවීණ ලේඛක ජගත් ජේ. එදිරිසිංහ ටත් මගේ ස්තූතිය පිදෙනවා. 




May 21, 2019

දින නැති දිනපොතෙන් තවත් රේඩියෝ කෙටිකතා දෙකක්


මගේ 'පොසම් හදිසියක්' සහ 'ඉබ්බි' කෙටිකතා දෙක රේඩියෝ කෙටිකතා ලෙස පහත සබැඳියෙන් අහන්නට පුළුවන්. මීට වෙහෙසුන කැනඩාවේ 'සවන' රේඩියෝ කණ්ඩායමට මගේ ස්තූතිය!


May 05, 2019

රතු මල් පොකුර

සරත් කාලය පිරී ඇත්තේ වැස්සෙන් හා සුළඟිනි. එය ගස් වැල් පවා මල් පුබුදනු වෙනුවට පත් එකින් එක අත හරිමින් ශෝක වන කාලයකි. එහෙත් මේ, ඒ මල් හිඟ අඳුරු සෘතුවේ මා අතට ලැබුණු රතු මල් පොකුරක කතාවයි.

මා රැකියාවේ නියුතු ව සිටින්නේ මෙල්බර්න් නගරයේ පෞද්ගලික බාලිකා පාසලක ය. එහි ශ්‍රී ලාංකික සම්භවයක් ඇති දැරියන් සැලකිය යුතු පිරිසක් ඇතත් කාර්ය මණ්ඩලයේ නම් ඇත්තේ මා පමණි. මේ වසරේ මෙම පාසැලේ කණිෂ්ඨ අංශයේත් ජ්‍යෙෂ්ඨ අංශයේත් ප්‍රධාන ශිෂ්‍ය නායිකාවන් දෙදෙනාම ශ්‍රී ලංකික වීම තවත් විශේෂත්වයකි. පසුගිය පාස්කු ඉරිදා ශ්‍රී ලංකාවේ සිදුවූ ඛේදවාචකය ගැන කතාකරන්නට, ඉන් දිවි අහිමි වූවන් හා තුවාල ලැබුවන් සිහි කරන්නට වැඩසටහනක් පසුගිය සතියේ පාසැලෙන් සංවිධානය කෙරිණි. මෙහි මුල්තැන ගෙන කටයුතු කළේ පාසැලේ ක්‍රිස්තියානි සංගමය වූවත් එය එක් ආගමකට සීමා වූවක් නොවිණි. ඊට සහභාගී වීමට යද්දී මා බලාපොරොත්තු වූයේ ශ්‍රී ලාංකික දැරියන් කිහිප දෙනෙක් පමණක් එහි සිටිනු ඇති බවයි. එහෙත් මා පුදුමයට පත් වූයේ ජාති හෝ ආගම් භේදයක් නොමැතිව එහි උන් දැරියන් පිරිස දැකීමෙනි. ඔවුහු වෙහෙස වී ලංකාවේ ජාතික කොඩියක් ද, සිතියමක් ද සොයාගෙන තිබුණු අතර මාද නොදැන සිටි, ලංකාවටම වෙන් වූ ජාතික ගීතිකාව (hymn for Sri Lanka) ද වාදනය කරමින් සිටියහ. මල් හිඟ මේ සරත් කාලයේ ඔවුන් කෙසේ හෝ පාසලේ ඇති ගම් ගසකින් රත් පැහැ මල් පොකුරක් සොයාගෙන එය ලංකාවේ ජාතික කොඩිය ඉදිරිපස තබා තිබිණි. වැඩසටහන අතරතුරේදී මේ දැරියන් ශ්‍රී ලංකාව ගැන ඔවුන් දන්නා පුංචි දේවල් බෙදා ගත්හ. ඇතැම් ශ්‍රී ලංකික දැරියන් ගේ පවුල් වල අය විපතට පත් අය අතර විය. මේ කතා බහ අතරේ කඳුළු ද හුවමාරු වූ නමුත් එතැන පිරී ඉතිරිණු සෙනෙහස ඒ දුක දරා ගන්නට උදවු විය.

වැඩසටහන අවසානයේ මා පිටව එන්නට සැරසෙද්දී එක් දැරියක් දිව විත් ජාතික කොඩිය අසල තබා තිබුණු මල් පොකුර මා අතේ තැබුවා ය. සමහරවිට ඒ, එතැන සිටි, ඔවුන් හඳුනන වැඩිහිටියන් අතරින් එකම ශ්‍රී ලාංකිකයා මා නිසා වන්නට ඇත. මා එය නිහඬවම පිළිගෙන ඇගේ හිස අතගා යන්නට යද්දී ඈ එකම එක වැකියක් කීවා ය. එය තවමත් මසිත දෝංකාර දෙමින් පවතී.

" It was so unnecessary!.. why Sri Lanka?.. why at all??"





May 01, 2019

නිහඬ බව

The Silence | Michael Faudet

නිහඬ බව
ඇතැම් දින තිබිණි
බිම වැටෙන අල්පෙනිති හඬ
දුර ඈත බඹර ගුම් නද
සබන් පෙණ බිඳී යන හඬ
පවා මට ඇසෙන

එහෙත් කෙලෙසක හෝ
නෑසිණි මට
කන් බිහිරි කරවන
මා හද බිඳෙන හඬ

ඇසුණේ නිහඬ බව පමණි
ඔබ යන්න ගිය විට


Link to original poem - michaelfaudet 


Photo- Autumn colours in Kalorama, Dandenong Ranges- VIC


April 29, 2019

මගේ යුද්ධය




කලකට පෙර පුවත්පතකට පරිවර්තනය කරන්නට විදෙස් කවි සොයද්දී මට Amy Wolstenholme ගේ මේ කවිය හමුවූයේ අහම්බෙනි. එය වරක් කියවූ පසු, තව දෙතුන් වරක්ම කියවන්නට මා පෙළඹුනේ එහි ඇති හිත හිරිවට්ටන වදන් නිසා ය. Amy ලියන්නේ 'මගේ යුද්ධය' ගැන ය. එහෙත් ඒ අප හැම දෙනාගේම හර්ද සාක්ෂියේ යුද්ධය යි. ඈත නොහඳුනන රටක නොහඳුනන නගරයක යුද්ධයක් ගැන අසද්දී රූපවාහිනී නාලිකාව මාරු නොකළ, එවැනි පුවත් දකිද්දී පත්තර පිටුව පෙරළා වෙන කියවන්නට රසවත් යමක් නොසෙවූ අයෙක් නැත. ප්‍රශ්නය වෙන අයෙක්ගේ වෙන තාක් අපට එහි රිදුමක් දැනෙන්නේ නැත.

අසන්නට දකින්නට ලැබෙන හැම විනාශයක්ම 'අපේ යුද්ධයකි'. ලොව කොහේ සිදු වූවත් අප ත් ඒ ව්‍යසන වල කොටස් කරුවන් ය. තදින් දොරගුළු ලා සිටීමෙන් අප ආරක්‍ෂිත වන්නේ නැත. දෑස් අන්ධ කරවන වෛරය වහා ඇවිලෙන සුළු බවත්, අන් මත ඉවසීමත්, සහජීවනයත් අප වෙහෙස වී වගා කළ යුතු බවත් සිතට ගන්නට යුද්ධය 'මගේ' වනතෙක් සිටීමට සිදුවීම මහත්ම ඛේදවාචකයකි.

Amy Wolstenholme ගේ මෙම නිර්මාණයට 2016දී Timothy Corsellis නිර්මාණ තරඟයෙන් පළමු ස්ථානය හිමි විය. 

My War

Amy Wolstenholme

My war can fit within the rotation of a minute hand.
Between 6:59 and 7:00pm, news bulletins in Times New Roman,
Another town with a name you cannot pronounce is known and lost
simultaneously. You have time to glance up from your dinner,
Look to your front door; check the outside is still locked out,
Say: Thank God. My war is erased by pressing a button.
It exists on the other channel, or on dull Tuesday afternoons
where the bluebottles swarm their reflections in windows,
Get crushed by volumes of literary poetry and – thank God –
the bell rings. My war is trapped in front covers and fly wings.
My war is on tour buses, in fields all scoured with red,
(we all know how well flowers bloom from the dead)
I pinned a poppy to my car bonnet, left it to bleed in the sun,
until all the blood had run, until all the colour had gone,
until it was white as vacant skin – the colour of peace.
My war is on pay slips, in five pounds a month to some charity
off building houses or commemorating bodies. Here:
have my illegible signature, my languid name. Stamped.
Approved. My war comes out of the post office
and in through the letterbox, my sympathy fits 12 inches by 2,
(the rest of the door is locked tight thank god thank god)
Here are some more faces that travelled from doormat to bin.
My war stays on street corners, in bedraggled protest signs,
Small change occasionally gifted, dropped in my peripheral vision,
(we all know eye contact cannot, must not be given)
My war is dust that occasionally comes drifting through,
People dissolved into air, into beautiful nothing in locked rooms
(you did remember to turn the key – did you, did you?)
My war is in my pocket: Update–Hashtag–NEWS FLASH.
Somewhere inconceivable, people are turning to ash.
My war is when I take your hand and hold it on the bus.
(thankgodthankgodthankgod it wasn’t us)
  

From - Young Poets Network
Photo by Eric Ward on Unsplash

April 18, 2019

පුංචි කුමරා


උන්නා පුංචි කුමරෙක්
ඉස්සර මාත් හඳුනන
බොහොමත් ගාම්භීරයි
කඩුවක් රඳා ඉන වට
කඩදාසියෙන් නිම වුණ
කිරුළ වැජඹිණි හිස මත
පැතිරුණා ඒ අණසක
ඔහු නිතර ගිය දස අත

සතුරන් හැම ත් එළවා
රාජධානිය බේරා
යටත් වැසි සිත් සනහා
වැජඹුණා මේ නිරිඳා

මෑත දී නෑ දුටුවේ
ජය ගොසක් නෑ ඇසුණේ
බලකොටු ත් අත්හැර ලා
සේනාව නෑ පෙනුණේ

බිඳෙන් බිඳ උස ගොස් ඇත
අත පය ත් දික් වී ඇත
කියවන්නටම වෙන් වූ
මහා පොත් කන්දක් ඇත
මා හඳුනනා කුමරා
පදවි හැම අත්හැර ඇත








April 04, 2019

'සහස් පියවර' ගැන කතාබහ

'සහස් පියවර' කෙටිකතා පොතේ මෙල්බර්න් පියනැඟුම අප්‍රේල් 7 ඉරිදා සිදුවන්නට නියමිතයි. ඒ ගැන පසුගිය දිනවල මෙල්බර්න් නගරයේ සිංහල ප්‍රජා ගුවන් විදුලි සේවා සහ පුවත්පත් වල කතාබහ සහ විචාර සිදුකෙරුණා. මේ මාධ්‍ය මඟින් මා වෙනුවෙන් ඉඩකඩ වෙන්කළ 3MDR Mel Lanka radioහි චරිත දිසානායක, 3zzz radioහි ජගත් ජේ එදිරිසිංහ, SBS Radioහි  දිල්රුක්ෂි විජේසූරිය, සන්නස පුවත්පතේ ලක්ෂ්මන් කොඩිතුවක්කු සහෘදයන්ට මගේ හද පිරි ස්තූතිය!






3zzz Radio




සන්නස පුවත්පත අප්‍රේල් කලාපය (14 පිටුව



March 27, 2019

'සහස් පියවර' මෙල්බර්න් පිය නැඟුම

 

මගේ 'සහස් පියවර' කෙටි කතා පොත ලංකාවේදී එළිදක්වා මාස දෙකක් පමණ ගත වුණා. ඒ කෙටි කාලය ඇතුලත මට ඒ ගැන ලැබුණු ප්‍රතිචාර අති විශාලයි. ලංකාවේ කියවන, ලියන සමාජයෙන් බැහැරව පිටරටක වෙසෙන මට පොත ගැන  මේතරම් විශාල ප්‍රතිචාරයක් ලැබේවි කියා මා හීනෙකින්වත් හිතුවේ නැහැ. පොත කියවා සතුටු වූ අය, කම්පනයට පත්වූ අය දැනටත් මට නිරතුරුව පණිවිඩ එවනවා. තම තමන් කැමති කෙටිකතා නම්කර ඒවාට කැමති හේතු කියා එවනවා. ඇතැම් පණිවිඩ දෑසට කඳුළු ගෙනෙන තරම් සංවේදීයි. ඉතින් 'සහස් පියවර' කෙටි කතා පොත හරහා පොත පතට ආදරය කරන අයගේ හදවතේ පුංචි සලකුණක් තබන්න හැකිවූවානම් ඒ මා ලබන ඉහලම දිනුමයි.

දශක එකහමාරක් පමණ කාලයක් තිස්සේ ලංකාවෙන් පිට වෙසෙන අපට, මේ වෙද්දී මෙරටත් නෑ හිත මිතුරන් බොහෝ දෙනෙක් ඉන්නවා . ඉතින් ලංකාවේ පොත එළිදැක්වීමේ උත්සවයට සහභාගී වෙන්න බැරිවුණු ඒ අයගෙන් ඒ ගැන පුංචි නෝක්කාඩු අහන්න නොලැබුණා නෙමෙයි. මේ ගැටලුව ඉබේම  විසඳුනේ  මෙල්බර්න් නගරයේ මා වෙසෙන ප්‍රදේශයේ පුස්තකාල සමූහයෙන් මා ලැබූ ආරාධනාවක් නිසා. Casey Cardinia Libraries සමූහය මාසිකව පවත්වන Authors Corner වැඩසටහනකට සහභාගී වන්නට මට පසුගියදාක ආරාධනයක් ලැබුණා. මගේ පොත ගැනත්, පොදුවේ ලිවීම ගැනත් කතාකරන්නටත්, මට කැමති අකාරයකට පුංචි එළිදැක්වීමේ උත්සවයක් සංවිධානය කරන්නටත් ඔවුන් ඇරයුම් කළා.

ඉතින් 'සහස් පියවර' මෙල්බර්න් පියනැඟුම එළඹෙන්නේ අප්‍රේල් 7 ඉරිදා. එය පැවැත්වෙන්නේ පස්වරු  1.00- 3.30 දක්වා Bunjil Place පුස්තකාලයේ දෙවෙනි මහලේදී. ඔබත් මෙල්බර්න් වෙසෙන්නෙක් නම්, එදාට පුංචි විවේකයක් ලැබෙනවා නම්, සහස් පියවර ගැන කතාබහකට ඇවිත් යන්න එන්න!

March 19, 2019

රේඩියෝ කතන්දර වූ මගේ කතන්දර

කැනඩාවේ මිසිසාගා නගරයේ 'සවන' අන්තර්ජාල රේඩියෝ කණ්ඩායමෙන් මගේ කෙටිකතා කීපයක් රේඩියෝ නාට්‍ය බවට හරවා ප්‍රචාරය කරන්නට ඉල්ලීමක් ලැබුණේ මීට මාස කීපයකට කලින්. ඒ  ඔවුන්ගේ 'දින නැති දිනපොත'  රේඩියෝ නාට්‍ය මාලාව වෙනුවෙනි.  මගේ 'ප්‍රේමයයි වෛරයයි අතරේ' සහ 'වාසගම්' යන කෙටිකතා රේඩියෝ නාට්‍යය බවට හැරවී සවන ගුවන් විදුලියෙන් පසුගිය දෙසැම්බර් මාසයේදී විකාශය වූ අතර එහි යූ ටියුබ් දිගුව පහතින් ඇත. 

මෙවැනි නිර්මාණ කටයුත්තකට  දායක වන්නට ලැබීම මටත් අලුත්ම අත්දැකීමක් වන අතර  මගේ කෙටිකතා සඳහා මෙලෙස නොසිතූ මානයක් ලැබීම මට ඉමහත් සතුටකි. ඊට අවස්ථාව ලබා දුන් වසන්ත ලංකාතිලක, අනුරුද්ධ වැලිගමගේ ඇතුළු සවන රේඩියෝ කණ්ඩායමට මගේ ස්තූතිය පිරිනැමේ.






March 12, 2019

කැලෑ මල්

Coppertips flowers- pic Gardenia.net

පාගා දැමූ පසුත් නැවත ලියලන්නට තරම් ශක්තිවන්ත 
ගිම්හානයේ දරුණුම කුණාටු දරා සිටින්නට තරම් දැඩි
වඩාත් ම කඩතොළු වූ තැන්වල වුවත් වැඩෙන්නටත්  පූදින්නටත් හැකි  

කැලෑ මලකට මෙන් හදවතක්
ඔබට ලැබේවා යි පතමි

I hope you are blessed 
with a heart like a wildflower. 

Strong enough to rise again 

after being trampled upon,
tough enough to weather 

the worst of the summer storms,
and able to grow and flourish 

even in the most broken places.

Nikita Gill | Wildflowers

මේ Nikita Gill ගේ කවියක්. බර ඇති දේ කෙටියන්, කම්පනයක් දනවන අයුරින් කියන්නට ඈ දක්ෂයි.

ටික කලකට කලින් දුර පළාතකට චාරිකාවක් ගිය වෙලාවක කැලයක තිබුණු ලස්සන මලක් සහිත පැලෑටියක් ගෙදර ගෙනැවිත් මා මල් පෝච්චියක සිටවූවා. බොහෝ කල් යනතුරු මියගියා සේ  තිබුණු ඒ පැලය ඊළඟ වසන්ත සෘතුවේදී යළි පණ ගසා  දළු ලියලා ආවා. නොබෝ දිනකින් ඒ මල් පෝච්චිය ඉඩකඩ මදි වන තරමට එය වැඩී තිබුණා. ඒ නිසා එය මල් පොච්චියෙන් ගෙවත්තේ පාත්තියකට ස්ථාන මාරුවක් ලැබුවා. තවත් වසරක් ගෙවෙද්දී මේ පැලය ඒ පාත්තියත් යාබද පාත්තියත් ආක්‍රමණය කර තිබුණා. වසන්ත සෘතුවේ අග භාගයේදී තාරුකා වැනි කුඩා තැඹිලි පාට මල් ගොන්නක් උපද්දවන මේ පැළයට මගේ ආදරයක් තිබුණත් එහි ආක්‍රමනකාරී ගතියට නම් මගේ වැඩි කැමැත්තක් තිබුණේ නැහැ. එය  Coppertips නැතහොත් Falling Stars (Crocosmia pottsii) ලෙස හඳුන්වන බව අන්තර්ජාලයෙන්  මා සොයාගත්තා. ඔය කාලයේදී මා කියවූ සඟරාවක  ඕස්ට්‍රේලියානු රජයෙන් ආක්‍රමණකාරී වල් පැළෑටි ලෙසින් නම් කළ පැලැටි ලැයිස්තුවක පින්තුර සහිත විස්තරයක් අහම්බෙන් මගේ ඇස ගැටුණා. ඒ ලයිස්තුවේ මුල ම 'ඉතා ආක්‍රමණකාරී" ලේබලය යටතේ මේ පැලයත් තිබුණා. එතෙක් කල් මා සාත්තු කරමින් රැක බලාගෙන තිබුණේ පරිසරයේ ස්වභාවික පද්ධතිවලට සිදුවන හානිය නිසා පැතිරීම වැළක්වීමට රජයෙන් විවිධ පියවර ගෙන තිබුණු පැලෑටියක්! ඉතින් Coppertips ගාල මුළු මිදුලම ආක්‍රමණය කරන්නට කලින් මා  ඒ සියල්ලම ගලවා විනාශ කළේ වසරකට වරක් පිපෙන සුන්දර මල් ගොන්නත්  අමතක කර දමමින්. මේ සිදුවීමෙන් කලක් ගත වූවත්, අදටත් මිදුලේ තැන තැන Coppertips පැල මතුවන්නේ ඉහත කවියේ කියන අයුරින් වල් පැලෑටියකට ඇති නොබිඳෙන නොසැලෙන ගුණය නිසා විය යුතුයි. Coppertip වර්ගයේ ආක්‍රමණ කරුවන් නොවූවත් තැවුල් බාධක හමුවේ මෙවැනි නොසැලෙන හදවත් ඇති මා දන්නා අයත් බොහෝ සිටින බව මේ කවිය දුටු විට මට සිහි වූවා.
  
මේ කවිය පුතුට කී විට ඔහු මොහොතක් කල්පනා කර
"So there are wildflowers.. but are there tame flowers?"යැයි ඇසුවා

මා තවමත් ඊට ගැලපෙන පිළිතුරක් සිතමින්!
 

March 08, 2019

Silence

silence is a glimmer, 
a moonbeam's wavering light
trout in darkened rivers
a dark and sullen night

silence is a shadow,  
huddling under trees
weaving in the tall grass
shuddering in the breeze

silence is a mystery, 
frost patterns on the panes
sudden streaks of lightning, 
cloud-bursts over the plains

silence is an echo 
heard in the haze of sleep
the lulls in the bird-call
etched in a dream, deep


[a painting done after a long break. my trusty old laptop's gone, so it will take some time to fine tune the colours and lines the way I want!]

March 04, 2019

බිඳීම්



හද බිඳුණු දිනවල 
අත් හරින පාඩම 
කියාදෙන මුල්පොත


photo- first days of autumn-Melbourne

February 21, 2019

පිංකි


මේ ඉන්නේ පිංකි. නමට ගැලපෙන සුකුමාල පෙනුමක් නම් නෑ තමයි. ඒත් ඉතින් එක එක්කෙනා තමන්ට දාපු නම් ගැන පිංකි ට වගකීම බාරගන්න බැහැ. පිංකි බොහොම විශේෂ සතෙක්. ඒකට හේතුව මෙයා රස්සාවක් කරන බැල්ලියක්. මේ පින්තූරේ තියෙන ගෙදර නෙමෙයි මෙයාගේ පදිංචිය. ඊට හැතැප්මක් විතර එහා වෙන ගෙදරක්. මේ එයා රස්සාව කරන තැන. මෙයා හැමදාම උදේ හතට මේ ගෙදරට එනවා. ඇවිත් දවසෙන් වැඩිහරියක් ගත කරනවා. උදේට, දවල්ට, රෑට එතැනින් කෑම කනවා. ඩියුටි ඕෆ් වෙලා ගෙදර යන්න පරක්කු වෙන්න පිංකි කැමති නැති නිසා රෑ කෑම එක නම් ටිකක් වේලාසනින් බලාපොරොත්තු වෙනවා. ඒ නිසා හවස හයට විතර රෑට කෑම කාලා පිංකි වැඩ ඇරිලා ගෙදර යනවා.

'පිංකි' කියලා නම දාලා තියෙන්නේ රස්සාව කරන ගෙදර කට්ටිය. ඒ කෑම දෙන්න අඬගහන්න ඕන නිසා. රස්සාව කරන ගෙදරත් බල්ලෙක් ඉන්නවා. එයා එක්ක පිංකි ගේ වැඩි බජනයක් නැහැ. කිසිම ආදර සම්බන්ධයක්වත්, යාළුකමක් වත්, තරහක් වත් නැහැ. එයා එයාගේ පාඩුවේ ඉන්නවා. පිංකි රස්සාව කරගෙන පාඩුවේ ඉන්නවා. රස්සාවට කියලා ලොකුවට තියෙන්නේ වත්තට එන පිටස්තරයෙකුට බුරන එක විතරයි. වැටක් කැඩුණු තැනකින් හරකෙක් වත්තට ආවොත්, එහෙම නැත්නම් හිඟන්නෙක් ආවොත් එහෙම පිංකි වහාම ක්‍රියාත්මක වෙලා බුරලා ඒ ආක්‍රමණ වළක්වලා දානවා. ගෙදර බල්ලාට ටිකක් නාටු පාන්කඩ පෙනුමක් තියෙන නිසාත්, තමන්ට ටිකක් වැදගත් සැර පාටක් තියෙන නිසාත් මේ වැඩේ හරියට කෙරෙන්න නම් තමන්ම ඉන්න ඕන බව පිංකිට තේරෙනවා. ගෙදර අයත් තමන් ඉන්නවාට අකමැත්තක් නැත්තේ ඒ නිසා වෙන්න ඕන කියලා පිංකිට හිතෙනවා. එහෙමයි කියලා ගෙදර කට්ටිය එක්කවත් එයා වැඩි ඇඟෑලිකමක් නැහැ. කවුරුහරි ළඟට ආවොත් නැගිටලා යනවා. ඒ, රස්සාව කරගෙන ඉන්න අනවශ්‍ය යාළුකම් මොකටද කියලා හිතන නිසා

මේ ගෙදර බලෙන් වගේ රස්සාවට ආවාට ඒ රස්සාව ස්ථිර වෙයිද කියලා බයෙන් තමයි මුලදී පිංකි හිටියේ. කියන්න බැහැනේ ඉතින්, එක බල්ලෙක් ඉන්න ගෙදරකට, උදේ ඇවිත් හවස යන තව බල්ලෙක් නවත්තගන්න ගෙදර කට්ටිය කැමති වෙයිද කවුද දන්නේ? ඒ දවස්වල පිංකි දවල් දවසට හිටියේත් මිදුලේ කෙළවරක. කවුරුහරි ගල් ගෙඩියකින් හරි ගැහුවොත් එහෙම දුවන්න බලාගෙන! ඒ විදිහට දෙගිඩියාවෙන් හිටිය දවසක, හවසක ඇඳිරි වැටීගෙන එනකොට, ගෙදර කුස්සිය පැත්තේ ඉඳන් කෙනෙක් තව කෙනෙකුට කිව්වා "අනේ අර බැල්ලිට ගෙදර යන්නත් තියනවා... ඉක්මනට කෑම ටික ලෑස්ති කරලා දෙන්න!" කියලා. ඒ කතාව නිසා පිංකි දැනගත්තා තමන්ගේ රස්සාව ස්ථිර වෙලා කියලා. එදායින් පස්සේ පිංකි කිසිම බයක් සැකක් නැතිව උදේට රාජකාරියට වාර්තා කළා. හැමෝටම හොඳට පේන හරියෙන්ම හාන්සිවෙලා හිටියා. ගෙදරට එන අමුත්තන්ට ටිකක් වැඩිපුර සද්දෙන් බිරුවා. කෑම දෙන්න අඬගැහුවාම 'නැතුවට කමකුත් නැහැ!' වගේ ටිකක් වෙලා වැදගත්කමට ඉඳලාම කන්න ගියා.

කොහොම උනත් මේ රස්සාව පරෙස්සම් කරගන්න තමයි පිංකිගේ බලාපොරොත්තුව. දැන් කාලේ හැටියට ගෙදරට ළඟපාතක ස්ථීර රස්සාවක් තියෙනවා කියන එක කොයිතරම් ලොකු දෙයක්ද? අනික තුන් වේලටම කෑමත් එක්ක!

ප. ලි. පින්තූරය අපැහැදිලි, ළඟට එනවාට අකමැති පිංකි ව බොහෝ දුර සිට ඡායාරූපගතකර crop කළ නිසා ය.

February 14, 2019

අතුරුදන් වීමේ කලාව



මේ මම අන්තර්ජාලේ සැරිසරද්දී දැකපු පින්තූරයක්. අඩුවැඩි වශයෙන් අපි කවුරුත් මෙහෙම කරන වෙලාවල් තියෙන බව මතක් වෙලා මට මේක දැකලා හිනා ගියා.  වැඩියත්ම අන්තර්වර්ත එහෙම නැත්නම් introvert අය. මම මේක පුතාට පෙන්නුවාම එයාටත් හොඳටම හිනා. ටිකක් සද්ද බද්ද අඩු ළමයෙක් නිසා එයාටත් දැන්මම මේක තේරුම් ගන්න පුළුවන් වගේ. හැබැයි දැන් මම මොනවා හරි සෙනග මුණගැහෙන්න තියෙන දේකට අදි මදි කරද්දී " Come on Amma, don't be a social vegan!" කියලා කියන්නත් මිනිහා අමතක කරන්නේ නැහැ!  

මේ කියමන මට මතක් වුණේ Nayomi Shihab Nye ගේ The Art of Disappearing කවිය කියෙව්වාම. ඒකත් එක්තරා විදිහකට social vegan කෙනෙක් වෙන හැටි ගැන කියවෙන එකක්. මේ තියෙන්නේ ඒ කවිය පරිවර්තනය කරන්න උත්සාහයක්. මුල් කවියත් ඒකෙ හඬ පටිගත කිරීමත් තියෙන වෙබ් අඩවියට පරිවර්තනයට පහළින් ඇති ලින්ක් එකෙන් යන්න පුළුවන්.

(දැන් පරිවර්තන කවි යවන්න දිනමිණ පත්තරේ කවි පිටුව නැති නිසාත්, මට නිතරම පොත් පත් වලත්, අන්තර්ජාලයේ හිතට අල්ලන ඉංග්‍රීසි කවි කියවන්න හම්බවෙන නිසාත් ඒවා බෙදාගන්න පරිවර්තනය කරලා මෙහෙම පළ කරන්න හිතුණා. )

The Art Of Disappearing - Poem by Naomi Shihab Nye
         
අතුරුදන් වීමේ කලාව
              
"අප කළින් මුණගැසී තිබෙනවා නේද?"
ඔවුන් ඇසූ විට
"නැහැ!" කියන්න
ඔබට ඔවුන්ගේ සාද ආදියට ආරාධනා කළ විට
පිළිතුරු දෙන්නට පළමුව
ඒ සාද වල විස්තර මතක් කරගන්න
උස් හඬින් තමන් ලියූ කවියක් ගැන ඔබට කියන අය ගැන
කඩදාසි පිඟන් වල පිළිගැන්වූ තෙල් බැඳුනු ලිංගුස් ගැන  

"අප නැවත හමුවිය යුතුයි!"
ඔවුන් කියූ විට 
"ඒ ඇයි?" කියා විමසන්න 

ඔබ ඔවුන්ට ආදරය නැතිවා නොවෙයි
එහෙත් ඔබ පසුවන්නේ
අමතක කරනු බැරි  වැදගත් දේ
යළි මතක් කරන්නට උත්සාහ දරමිනි.

ගස්. පාන්දර ඇසෙන ආරාමයේ ඝණ්ටා හඬ

ඔබ අලුත් ව්‍යාපෘතියක නිරත බව
ඔවුන්ට පවසන්න.
එය කිසිදින නිම නොවෙන ව්‍යාපෘතියකි

වෙළඳ සැලකදී කවුරුන් හෝ ඔබව හඳුනාගත් විට
ඉක්මණින් හිසින් සන් කර ගෝවා ගෙඩියක් වෙන්න
දස වසරකින් නොදුටු කෙනෙක් ඔබේ දොරකඩට ආ විට
ඔබේ අලුත් ගීත ඔහුට ගයන්නට නොවෙහෙසෙන්න
ඒ මඟහැරුණු කාලය ඔබට යළි ලබාගනු නොහැක

ඕනෑම මොහොතක ගිලිහී යා හැකි බව දන්නා
තුරු පතක් සේ සැරිසරන්න
ඉන්පසු ඔබේ කාලය යෙදවිය යුතු දේ ගැන තීරණය කරන්න 
 


The Art of Disappearing on Poemhunter


pic- teepublic.com


February 11, 2019

The Shape of Water



"Unable to perceive the shape of you, I find you all around me. Your presence fills my eyes with your love. It humbles my heart, for you are everywhere."


Narration at the end of the movie "The Shape of Water" 
Adapted works of Hakim Sanai


From the beginning of time, many definitions and interpretations have been laid out in an attempt to identify the universal phenomenon, love. But these infinite attempts at definition makes it clearer that there is no uniformity, no rules or laws, and most importantly no limits to where love can bloom.

The Shape of Water (2017) is a American film directed by Guillermo del Toro and written by del Toro and Vanessa Taylor. Sally Hawkins and Doug Jones star in the film bringing to life the desperation and uniqueness of love. Set in the American Cold War era this film has enough suspense and emotion to capture the undivided attention of viewers. 

The Shape of Water has won 4 Oscar awards. It has also accumulated 117 other wins and 322 nominations of various awards. That says it all, really. 


Rating: R (for sexual content, graphic nudity, violence and language)
Genre: Drama, Science Fiction & Fantasy, Romance
Runtime: 119 minutes
Studio: Fox Searchlight Pictures

February 01, 2019

නවතාලනු ලබන වසත් සුළඟ

අවුරුද්දේ මුලම බොහොම කණගාටුදායක ආරංචියක් අහන්න ලැබුණා. බොහොමයක් අලුත් ඒ වගේම නම ගිය, ප්‍රසිද්ධ ලේඛක ලේඛිකාවෝ කවි, කතන්දර ලිව්ව දිනමිණ පත්තරේ වසත් සුළඟ නිර්මාණ පිටුව අහෝසි වෙන්න යන බව. මේ පිටුවේ නිර්මාණයක් පළ වුණු නිසා ආත්ම ශක්තිය වැඩිවෙලා තව තව ලියන්න පෙළඹුණු මහා සෙනඟ අතරේ මමත් එක්කෙනෙක් විතරයි. මගේ කවි වගෙම කෙටිම කෙටි කතා ගණනාවක්ම මේ පිටුවේ පළ වෙලා තියෙනවා. ඊට අමතරව කොයිතරම් වැඩ රාජකාරි තිබුණත් හැම සතියෙම වගේ විදෙස් කවිය ට කවියක් පරිවර්තනය කරන්න මම අමතක කළේ නැත්තේ ඒවා පළවීමෙන් මම සතුටක් ලබනවා වගෙම කියවීමෙන් සතුටක් ලබන කොටසක් ඉන්න බව දන්නා නිසායි.

වැඩිවන පිරිවැය එක්ක කාලෙන් කාලෙට ලාභ අරමුණු කළ ආයතනවලට මේ වගේ තීරණ ගන්න වෙන බව ඇත්ත. ඒත් පාඨක ප්‍රතිචාර ඉහළින් තියෙන පිටුවක් අයින් කරන එකෙන් ලාභයට බලපෑමක් එන්නේ නැද්ද?
දිනමිණ වසත් සුළඟ පිටුව නිසා ලේඛනයට පිවිසුණු අයට, ඉස්සරහට පිවිසෙන්නට ඉන්න අයට, ඒ පිටුවේ නිර්මාණ කියවලා රසවිඳින අයට වෙන අසාධාරණයට විසඳුමක් කෝ?




January 29, 2019

චෙරි චොකලට් රස ජීවිත- සටහන යේෂා ෆර්නෑන්ඩු, යං අතිරේකය

යේෂා ව මම දැනගෙන හිටියේ නැහැ. පොත එළිදක්වපු දවසේ පිරිමි කෙනෙක් 'යේෂා ට කියලා මේ පොතේ අත්සන් කරලා දෙනවාද?' කියලා ඇහුවා. මම හිතුවා ඒ ඇහුව කෙනාගේ  නම කියලා. පිරිමි කෙනෙක් යේෂා වෙන්න බැරි නිසා මම යෙෂ් කියලා අත්සන් කරලා දුන්නා.  නම වරද්දලා දුන්නත් යේෂා ගෙන් මේ අද ලැබුණු තෑග්ග! මේ හෘදයංගම විචාරයට  ස්තූතියි යේෂා! කලින් හඳුනාගෙන නොහිටි නිසා මේක තවත් අගෙයි! 

සටහන- යේෂා ෆර්නෑන්ඩු
මව්බිම 29.01.2019 යං අතිරේකය  

January 22, 2019

ස්තූතියි ඔබ සැමට!




සහස් පියවර -කෙටිම කෙටි කතා පොත එළිදක්වන උත්සවය ඉතාමත් සාර්ථක කරගන්නට උපකාරී වුණු හැමදෙනාටම මගෙන් පිදෙන ස්තූතියයි මේ. 


  • මේ කතා පොතක් හැටියට ගොනු වෙන්නට කළින් ඉඳන්ම ඒවා සමාජ මාධ්‍ය ජාලා සහ පුවත්පත් ආදියෙහි කියවා ප්‍රතිචාර දුන්, හොඳ නරක කී සැමට 
  • පොතට ගැලපෙන කතා තෝරන්නට උපකාරී කළ, කවර නිර්මාණය සහ ප්‍රවර්ධන නිර්මාණ හැම එකක්ම ඉතා ලස්සනට කර දුන් සැමට.
  • මා විදේශයක සිට භාරදුන් ප්‍රකාශන කාර්යය ඉතාම උනන්දුවෙන් සහ කාර්යක්ෂමව සිදුකර දුන් නිලන්ත ගමගේ ප්‍රමුඛ සයුර ප්‍රකාශන ආයතනයට 
  • පොත් එළිදැක්වීමේ උත්සවය සාර්ථක ලෙස සංවිධානය කරගන්නට උපදෙස් දෙමින්, නිරතුරුව මා ළඟ උන්, මා කළ යුතු වැඩ කටයුතුත් පවරාගෙන කරමින් මට ඉතාමත් සුවිශේෂී සහයෝගයක් දුන් මිතුරු කැළට සහ නෑදෑ හිතවතුන්ට 
  • පොත සහ පොත එළිදැක්වීමේ උත්සවය පිළිබඳව පූර්ව ප්‍රචාරක කටයුතු කර දුන් මාධ්‍ය 
  • ආයතන වලට සහ ඒ ආයතන හා මා සම්බන්ධ කර දුන් සැමට.
  • ජනවාරි 18 දා උත්සවයට සහභාගී වී එය ආලෝකවත් කරන්නට දායක වූ හැමදෙනාට   
  • දේශන පැවැත්වීමට මගේ ආරාධනාව භාරගෙන පැමිණ, ඉතා හරවත් දේශන කළ සුදර්ශන සමරවීර සහ සහන් කසීර වික්‍රමසිංහ සහ සභාව මෙහෙයවූ විදුර ඩයස් අභයගුණවර්ධන සහෘදයන් ට 
  • උත්සවය දා පොත් අලෙවි කටයුතු, සංග්‍රහ සහ සැරසිලි ආදියට සහාය දුන් සැමට 
  • මා වෙසෙන මෙල්බර්න් සිට මෙන්ම මේ ආරංචිය දැක ලෝකයේ සතර කොණ සිට නිරතුරුව පණිවිඩ එවමින්, සුභපැතුම් සහ දිරිගැන්වීම් එවූ ලබැඳියන් ට   

මේ හැමදෙනාට මගේ ආදරයත් ස්තුතියත් පිරිනැමේ. මේ සිහිනය සැබෑ වූයේ ඔබ සැම නිසා යි. ඉතින් ඔබත් ඒ සතුටේ නිසැක කොටස්කරුවන් ය

(එක් නමක් හෝ අතපසු වෙනු ඇතැයි බියෙන් මේ ගමනට මා හා එක් වූ බොහෝ දෙනාගේ නම්  වෙන වෙනම සඳහන් නොකළ බව ලියා තබමි)

පොත මිළදී ගත හැකි තැන ගැන අසා එවූ සැමට එය සරසවි පොත් හල් වලින් සහ kbooks.lk වෙතින් ලබාගත හැකි බව දන්වමි 


January 16, 2019

සහස් පියවර කෙටි කතා එකතුව ජනගත වීම


සහස් පියවර කෙටි කතා එකතුව ජනගත කිරීම 2019 ජනවාරි 18 දා හවස් 3ට මහවැලි කේන්ද්‍රයේදී. 



දිනමිණ 16.01.2019

January 11, 2019

සහස් පියවර පොත එළි දැක්වීමට ආරාධනා!

පොතක් ලියන්න ආසාව මතක ඇති කාලෙක ඉඳන් හිතේ තිබුණත්, ඒක හැබෑ නොවන හීන ගොඩටයි මේ වෙනකම්ම අයිති වුණේ. ඒත් දැන් ඒ හීනේ හැබෑවෙන දවස ඇවිත්.

 මගේ පළවෙනිම කෙටිකතා පොත, 'සහස් පියවර' එළි දක්වන්නේ 2019 ජනවාරි 18 සිකුරාදා, මහවැලි කේන්ද්‍රයේ ශ්‍රවණාගාරයේදී හවස 3 ට. 

පිටරටක ඉඳන් නිවාඩුවකට ගිහින් ලංකාවේදී පොතක් එළිදක්වනවා කියන්නේ ලොකු අභියෝගයක්. මේ ව්‍යාපෘතියට මුල ඉඳන්ම එක එක විදිහෙන් උදවු උපකාර වුණු මගේ දුටු, නොදුටු යාලු මිත්‍රයෝ, නෑදෑයෝ සහ  පවුලේ උදවිය නොහිටියා නම් මේ පොත් හීනය තාම හීනයක්මයි. ඉතින් ඒ හැමදෙනාටම ස්තූතියි කියලා නම්  මදි.

ඉතින් 18 වෙනිදාට ලංකාවේ ඉන්නවානම්, ඒ වෙලාවට පොඩි විවේකයක් ලැබෙනවානම් 'සහස් පියවර' කෙටි කතා පොත එළිදක්වන උත්සවයට ඇවිත්, මගේ සතුට බෙදාගන්නයි මේ ආරාධනය.