December 16, 2017

2017දී චැලේන්ජ් දිනන්න පොත් කියවීම!

'ඉසබෙලා අහනවා ජෝන් ග්‍රීන් ගේ අලුත් පොත නැද්ද කියලා.. ඉක්මනටම ඒක ගන්න ඕන.. ගිය සතියේත් ළමයෙක් ඇහුවා..'

'අර අලුතින් ගත්ත ක්‍රිස්ටිනා ලොරේන් ගේ පොත ළමයින්ට දෙන්න කලින් මම කියවලා ගැලපෙනවාද බලන්න ඕන, දැන්ම එළියට දාන්න එපා'

පුස්තකාලයක රාජකාරි කරන නිසා මට නිතරම අහන්න ලැබෙන්නේ, සම්බන්ධ වෙන්න ලැබෙන්නේ පොත් ගැන මේ වගේ කතාබහට. පොතක් හොඳද, නැද්ද... සමහර වයස් මට්ටම් වලට ගැලපෙනවා ද නැද්ද.. වගේ දේවල් පුස්තකාලයේ අපි නිතර කතාවෙනවා. මේ වගේ තීරණ ගන්න ඉතින් ඒ පොත් කියවන්නම වෙනවා. ඒ නිසා පොත් කියවන එක මගෙත් රාජකාරියේ කොටසක් කියන්නත් පුළුවන්. ඒත් මම නම් හැමතිස්සෙම නැඹුරු වුණේ කියවිය යුතු පොත් වෙනුවට මම කැමති පොත් කියවන්න. ඒනිසා සමහර වෙලාවට සමහරු ඉහළින්ම වර්ණනා කරන පොතක් වුණත් මට කියවද්දී අප්‍රසන්න වුණොත් මම අත ඇරලා දානවා. සමහර වෙලාවට පුස්තකාලවල අපි පාවිච්චි කරන '50 page rule' එක, ඒකියන්නේ අත් අරින්න කලින් පිටු පනහක් වත් කියවලා පොතට පොඩි චාන්ස් එකක් දීලා බලන්න කියන රීතිය වත් මම පිළිපදින්නේ නැහැ. කියවන්න ඕන තරම් පොත් තියෙද්දී අමාරුවෙන් දුක් විඳගෙන හොඳ නැති පොතක් කියවන්නේ මොකටද කියලා වෙන්න ඇති මගේ ඒ නොඉවසිල්ල මුලින්ම ඇති වුණේ. ඒ නරක පුරුද්ද නිසා සමහර හොඳ පොත් මට මඟ ඇරෙනවා කියලා මගේ 'කියවන යාලුවෝ' පෙන්නලා දුන්නට පස්සේ මම දැන් නම් ටිකක් නම්‍යශීලී විදිහට පොත් කියවනවා.

මේ පූර්විකාව ලිව්වේ පොත් ලැයිස්තුවක් ගැන කියන්නයි. ගිය අවුරුද්දේ අන්තිම මගේ රාජකාරී මිතුරියක් මට කිව්වා ඈ තමන්ටම දුන්නු චැලේන්ජ් එකක් ගැන. 2017 අවුරුද්ද ඇතුලත පොත් 52ක් කියවන්නයි ඒ අභියෝගය. ඒ කියන්නේ සතියකට එක පොතක සාමාන්‍ය අගයක්. ඒ අභියෝගය අහලා මටත් ඒක අත්හදා බලන්න ආසා හිතුණා. මමත් සෑහෙන්න පොත් කියවන කෙනෙක් වුණත් මම කවදාවත් කියවපු පොත් වල ලැයිස්තු තියාගෙන ඉඳලා නැහැ. ඒ නිසා මම සාමාන්‍යයෙන් අවුරුද්දකට පොත් කීයක් කියවනවාද කියලාවත් මට මිම්මක් තිබුණේ නැහැ. අවුරුද්දට පොත් 52ක් නම් කියවන්න බැරි බව මම හොඳටම දැනගෙන හිටියා. ඒත් එක්කම 52ක් බැරි නම් කීයක්ද පුළුවන් කියලා හොයාගන්නත් පොඩි ආසාවක් ඇතිවුණා. ඉතින් 2017 අවුරුද්දට මම සෙල්ලමට වගේ අහක යන අනුන්ගේ අභියෝගයක් මගේ කරගත්තා.

2017 ලබද්දී මම හිටියේ ලංකාවේ. ඒකෙ වාසිය වුණේ අභියෝගය පටන්ගන්න ලංකාවෙන් අලුතින්ම ගත්ත සිංහල පොත් තොගයක් තිබුණු එක. ලංකාවෙන් ගත්ත සමහර පොත් ලංකාවෙන් පිටවෙන්න කලින්ම මට කියවලා ඉවර කරන්න පුළුවන් වුණා. කොහොමහරි 2017 අවුරුද්දේ මේ වෙද්දී මම පොත් 41ක් කියවලා. දැන් දෙසැම්බර් නිවාඩු කාලේ නිසා ඉතුරු සති දෙකට තව පොත් දෙකක් විතර ඉවරකරන්න බැරි වෙන එකකුත් නැහැ. 52ක් ම නොවුණත් මෙතරම් පොත් ගාණක් මට අවුරුද්දකට කියවන්න ලැබෙන බව, පුලුවන් බව මම මේ වෙනකම් දැනගෙන හිටියේ නැහැ. අභියෝගය නිසායි, කියවපු පොත් වල ලැයිස්තුවක් ලියාගත්තු නිසායි ඒ බව දැනගත්තේ.  ලංකාවෙන් ගෙනා පොත් වලට අමතරව මේ ලැයිස්තුවේ ඉතුරු පොත් ඔක්කොම, මම රාජකාරි කරන පුස්තකාලය ඇතුළු පුස්තකාල කීපයකින්ම ගත්ත ඒවා. පොත් තෝරාගන්න උදවු වුණේ යාලුවන්ගේ යෝජනා, සම්මාන නිර්දේශ සහ Goodreads choice awards වගේ විස්තර.

මගේ මේ පොත් 41 ලැයිස්තුව ගැන මට සුවිශේෂී ආඩම්බරකම් කීපයක්ම දැනෙනවා. පලවෙනි එක තමයි මේවා ඔක්කොම කියෙව්වේ ඒ වෙනුවෙන් නිශ්චිතවම වෙන් කළ වෙලාවක් තිබිලා නෙමෙයි. සිංහලෙන්ම කියනවා නම් 'දුවමින්'! දවස් පහම රාජකාරියට යන ගමන්. ඒත් ඒ ගමන යන්නේ එන්නේත් පොතක් කියවමින් යන්න නිදහස තියෙන බස් එකක, කෝච්චියක නෙමෙයි. මීට අමතරව ගෙදරක අම්මා කෙනෙකුට පොතක් පතක් කියවන්න වෙන්නේ සාමාන්‍යයෙන් ගෙදර තියෙන රාජකාරි ටික කරලා ඉවර වුණාම බව අමුතුවෙන් කියන්න ඕන නැහැනේ. මමත් වැටෙන්නේ ඒ ගොඩට. කාල වේලාව මදි වුණත් මම සෑහෙන වේගයකින් පොත් කියවීම මේ ලැයිස්තුව දිග වෙන්න උදවු වුන බව නම් මම දන්නවා. දෙවෙනි ආඩම්බරය තමයි මම මගේ පහසුවට හදා ගත්ත මේ ලැයිස්තුව තව කීප දෙනෙකුට උදවු කරන්න යොදාගන්න පුළුවන් වුණු එක. ලංකාවට යන මගේ මිතුරියන් කීප දෙනෙකුටම ලංකාවෙන් ගේන්න ඕන පොත් ගැන අහද්දී මට ලැයිස්තුව බලලා උපදෙසක් දෙන්න පුළුවන් වුණා. මීට අමතරව මෙල්බන් නගරයේ මට කිට්ටුම නගර සභා පුස්තකාලයේ රැකියාව කරන මගේ සිංහල මිතුරියක් පුස්තකාලයට අලුතින් සිංහල පොත් මිලදීගන්න මගෙන් පොත් යෝජනා ලැයිස්තුවක් ඉල්ලද්දී බොහොම ඉක්මණින් මේ ලැයිස්තුවෙන් පොත් ටිකක් කියන්න මට පුළුවන් වුණා. 'කියවන්න හොඳ පොතක් කියන්නකෝ!' වගේ ඉල්ලීම් වලටත් මේ වගේ ලැයිස්තුවක් සෑහෙන්න ප්‍රයෝජන වෙන්නේ කියෙව්වාට පස්සේ පොත් වල නම් අමතක වෙන මම වගේ අයටයි.

මේ හැමදේටම වැඩිය මම වඩාත්ම ආඩම්බර වෙන කාරණාව තමයි මට මුලින්ම මේ අභියෝගය ගැන කීව මිතුරියට මේ අවුරුද්දට කියවන්න පුළුවන් වෙලා තියෙන්නේ පොත් 23ක් විතරයි! ඉතින් අන්තිමට ඇගේ අභියෝගය මම භාරගෙන ඈවත් පරද්දන්න මට පුළුවන් වුණේ නොහිතුව විදිහකටයි. ඒ ගැන මගේ උජාරුව අහලා ඈ හිනාවුණේ හොඳ දේකට පෙළඹවීම නිසා හරි නම් මම ඈට තෑග්ගක් දෙන්න ඕන බව කියලා.

මේ තමයි මගේ 2017 කියවපු පොත් ලැයිස්තුව. 2018 වෙනුවෙන් මෙහෙම අභියෝගයක් තමන්ටම කරගන්න කවුද ලෑස්ති? සතියකට එක පොතක් කියවන්න ඉලක්ක කළොත් අඩුම ගානේ මාසෙකට එක පොතක් හරි කියවන්න ඉඩ තියෙන බව මට නම් විස්වාසයි!
  1. දූල්වල අලංකාරය- සුමුදු නිරාගී සෙනෙවිරත්න  
  2. සැප්තැම්බරයේ දිගු දවසක්- කපිල කුමාර කාලිංග
  3. සුළි මැද පිපි තඹර -ඉන්දික ගුණවර්ධන 
  4. Life and times of Michael K- Coetzee 
  5. A street cat named Bob- James Bowen
  6. සර්පයාගේ දියණිය- උපේක්ෂා නුවන්ශ්‍රීනි 
  7. මේ රහස් කවුළුවෙන්  එබෙන්න-කෞශල්‍ය කුමාරසිංහ 
  8. Disgrace-Coetzee 
  9. Vinegar girl- Anne Tyler 
  10. Thinner- Stephen King 
  11. අවසර කල රහස් තැන - කේ ජී ප්‍රේමරත්න 
  12. සුජාත දරුවෝ - ඒ එච් ගමගේ 
  13. What Lies Between Us- Nayomi Munaweera 
  14. Behind closed doors- B A Paris
  15. The Grownup- Gillian Flynn
  16. The Flower boy- Karen roberts
  17. My name is Lucy Barton- Elizabeth Strout
  18. The Breakdown-  B A Paris
  19. බෑග්ඩෑඩ්- එරික් ඉලයප්ආරච්චි 
  20. ස්වර්ණ වර්ණ-ජයකොඩි සෙනෙවිරත්න 
  21. සූරිය කුසුම-චූලාභය ශාන්ත කුමාර 
  22. න ගච්ඡති - පද්මිණී සෙනෙවිරත්න
  23. Milk & Honey- Rupi Kaur
  24. සුධාරි- ජයකොඩි සෙනෙවිරත්න 
  25.  ප්‍රංශ පෙම්වතා- ශමෙල් ජයකොඩි 
  26. ගරුඬ මුහුර්තය - කීර්ති වැලිසරගේ 
  27. වණ්ණදාසි - කත්‍යානා අමරසිංහ
  28. එකොළහ - ජයතිලක කම්මැල්ලවීර
  29. Butterfly Garden- Dot Hutchison
  30. It- Stephen King
  31. The Dry- Anne Harper 
  32. We were liars- E. Lockhart
  33. හඳ පළුව තනි තරුව" - නිශ්ශංක විජේමාන්න 
  34. සුවඳ සන්නිය - සේපාලි මායාදුන්නේ
  35. සිය සිය පත් සිය - සුමිත්‍රා රාහුබද්ද 
  36. භෂ්මාවශේෂ - චන්ද්‍රසිරි දොඩංගොඩ 
  37. Turtles all the way down- John Green 
  38. හින්නිකිත්තරා- රෝහිත මුණසිංහ
  39. The Journey of Love- Alex Miller
  40. වැළපෙන විලෝ- රෝහිත මුණසිංහ 
  41. Eleanor Oliphant is Perfectly Fine- Gail Honeyman 


December 12, 2017

සාංකාව

































Saudade- John Freeman

means nostalgia, I’m told, but also
nostalgia for what never was. Isn’t it
the same thing? At a café
in Rio flies wreathe my glass.

How you would have loved this: the waiter
sweating his knit shirt dark. Children
loping, in tiny suits or long shorts, dragging
toys and towels to the beach.
We talk, or I talk, and imagine your answer,
the heat clouding our view.
Here, again, grief fashioned in its cruellest
translation:
my imagined you is all I have left of you.



දිනමිණ වසත් සුළඟ 12. 12. 2017

December 08, 2017

Thank you Stageless Arts!

When Stageless Arts contacted me requesting permission to feature my poetry on their site, my first unvoiced question was 'who are you?' The second question, also unvoiced- when I found out a bit about them- was 'are you sure I am good enough?'

Thank you Stageless Arts for the feature...Not only my poems but also my paintings!! I am honoured💗






December 05, 2017

පුංචි පෙට්ටිය





































Someone has died,
who will never see
the black joylight expand in her mother’s blue eyes.
Who will never grasp a pinky,
nor be danced up, down and around and lullabied all night.

Someone who will never come to realize
that her Dada’s palms aren’t dirty, they’re just brown.

Who made HER mother, HIM father, then broke their hearts.
Who is their shooting star, glimpsed only once.
Someone who will never laugh, or play, or care …

Praying that little box into the earth,
Rev. Peters asks forgiveness for his faint faith.
He thinks of the life of pain Someone was spared.


“A female still born child of Egbert Stairs (colored) & Catherine Cochran his wife (white) was buried in All Angels’ churchyard, November 18, 1849”—from the church

Reverend Walter Peters, All Angels’ Church,


දිනමිණ- වසත් සුළඟ 05/12/2017 





November 24, 2017

The Magnolia



“Time you enjoy wasting is not wasted time.” —Marthe Troly-Curtin


Pink Magnolia in bloom
Picture painted in MSPaint- Oil Brush, natural pencil and crayon

November 19, 2017

සුදු කමිස, සුදු ගවුම් සහ තවත් කතා

පාසැල් ලාංඡනය සහිත සුදු කමිසය පුතාගේ පාසැල් නිල ඇඳුමේ කොටසකි. ඔහු පාසැල් වේලාවේදී නිල වශයෙන් පැසිපන්දු සහ පාපන්දුත් විවේක කාලවලදී නොනිල වශයෙන් 'tiggy', chasing zombies' ආදී අමුතු නම් ඇති සෙල්ලම් වලත් නිරත වෙන බව මම දනිමි. එහෙත් ඔහු උදෑසන නිවසින් පිටවෙද්දී හැඳගෙන ගිය සුදු පැහැයෙන් බැබලෙන කමිසය හවස ගෙදර එද්දිත් එලෙසම ඇත.

'කොහොමද කොල්ලෝ මේ විදිහට ඇඳුම් කිළුටු කරගන්නේ නැතිව සෙල්ලම් කරන්නේ?' මා ඔහුගෙන් අසන්නේ සැබෑ කුතුහලයෙනි.

'what do you mean?'ඔහු මගෙන් පෙරළා විමසන්නේද සැබෑ කුතුහලයෙනි.

කුමක් හෝ හේතුවකට 'ක්ලීන් සූට් කාරයෙක්’ වීමට පින් කර ඇති නිසා පාසැලේදී ඇඳුම් කිළුටු වීම යන සංකල්පය ඔහු හඳුනන්නේ නැත.

කෙලි වයසේදී මට නම් මෙවැනි ඉතිහාසයක් තිබුණේ නැත. මා ගමේ පාසැලේ උන්නු කාලයේදී දිනපතා විවේක කාලයේදී දූවිලි පිරුණු පිට්ටනියක කළ ඔට්ටු සෙල්ලම් නිසා සුදු ගවුම හවස් වෙද්දී 'දුඹුරු ගවුමක්' බවට පත් වෙනු මතක ය. බිම ඇද වැටී දණිස් ලෙලි ගියත්, දාඩියෙන් ඇඳුම් පෙඟුණත්, ඒ කාලේදී සෙල්ලම අන් හැම දේටම වඩා වැදගත් විය. හත වසරෙන් බාලිකාවකට ඇතුළු වූ පසු එහි නිල ඇඳුමට මා නම් වඩාත්ම ප්‍රිය කළේ එහි සාය කොටසේ රැළි නොතිබුණු නිසා යි. මේ නිසා ඒ වෙද්දී මා විසින් ම කරගත් සුදු ගවුම් මැදීමේ ක්‍රියාවලිය ඉතා සරල විය. මීට අමතරව මදි නොකියන්න ලොකු සාක්කු දෙකක් ම ඒ ගවුමට ඉදිරිපසින් අල්ලා තිබිණි. පාසැල් ළමුන්ට සාක්කු යනු ඉතාම වැදගත් දෙයක් බව නොරහසකි. සුපුරුදු ලෙස ලේන්සු සහ මාරු සල්ලි දැමීමට අමතරව අපට මේවායේ දැමීමට නානාප්‍රකාර දේ තිබිණි. කැන්ටිමෙන් රුපියලට පහ බැගින් ලැබුණු, ඉරි සහිත ලොකු සීනිබෝල පිරවීමට මේවා කදිම විය. රස්නය වැඩි දිනවල සීනිබෝල දියවී සාක්කු වල විවිධ පැහැති පැල්ලම් ඇති වීම අපට අදාළ වූයේ නැත. මීට අමතරව තීන්ත පෑන් පාවිච්චි කර ‘අකුරු ලස්සන කර ගන්නට’ විලාසිතාවක් එකල තිබිණි. සුදු ඇඳුම් සහ තීන්ත පෑන් මිතුරන් නොවූ අවස්ථා ගැන ඒ යුගයේ දී පාසැල් ගිය හැමට සොඳුරු මතක තිබිය හැක. සාක්කුවලදී තීන්ත ඉහිරුණු, පෑන ගසා දමද්දී තීන්ත ඉහිරුණු අවස්ථා පාසැල් නිල ඇඳුම්වල සදාකාලික මතක සටහන් වූයේ ඒවා සෝදා ඉවත් කළ නොහැකි වූ බැවිනි.

මීට අමතරව මට නම් එකල සුදු ගවුම් write-off කරගන්නට විශේෂ හැකියාවක් තිබිණි. දිනක් පාසැලේදී ගොඩනැගිල්ලකට හේත්තු වී මිතුරියන් හා වරුවක් තිස්සේ දොඩවමින් සිටි මා, එතැන තිබී ඇත්තේ අලුත තීන්ත ගෑ පීල්ලක ‘ඩවුන් පයිප්පයක්’ බව පසුව සොයාගත් දිනය නම් ඒ තීන්ත පදාසය සේම මතකයෙන් නොමැකෙනසුළු ව අදටත් ඇත. සුදු ගවුමේ පිට දිගට කළු පැහැ පළල් තීන්ත ඉරක් සහිතව ගතවුණු ඒ දවසේ ඉතිරි ටික බෙහෙවින් දිගු විය.කළු සුදු ඉරි ඇති සතුන්ගේ නම් සහිත ආදරබර ඇමතුමින් මගේ දෙකන් පුරවාලන්නට එදා මගේ මිතුරියෝ අමතක නොකළහ! තීන්ත මෙන්ම චොකලට් අයිස් ක්‍රීම් ද සුදු ගවුමට නොමැකෙන ලෙස කහට සිටින බව මා අත්දැකීමෙන් ඉගෙන ගත්තේ උසස් පෙළ පංතියකදී වාරාවසාන ක්ලාස් පාටියකදී කුමක් හෝ විකාරයක් කරන්නට ගොස් අඩක් දියවූ ලීටර් හතරේ චොකලට් අයිස්ක්‍රීම් පෙට්ටියක් උකුලට හැලුණු විට ය. ඒ සුදු ගවුම් දෙකටම ඉන් එහා අනාගතයක් නොතිබුණු බව ඉතින් අමුතුවෙන් සඳහන් කරන්නට අවශ්‍ය නැතැයි සිතමි.

එකල පාසැල් වෑන් රථයේදී ළමුන් සෑම වාරාවසාන දිනකදීම නිල් දියකළ වතුර ගහ ගැනීම සාමාන්‍ය දෙයක් විය. එදාට නිවෙස් බලා යන ගමනේදී ඩ්‍රයිවර් අන්කල්ට වැඳ වෑන් රථය පාර අයිනේ ඇති කඩයක් අසල නවත්වාගෙන, නිල් කුඩු පැකට් මිලදී ගෙන, තගක් දමා වෑන් රථයේ යන පොඩිඋන්ගේ වතුර බෝතල් සහ කෑම පෙට්ටි බලෙන් ගෙන ඒවාට නිල් දියකර ඉන් ගැහැණු ළමුන්ට ප්‍රහාර එල්ල කිරීමෙන් අහිංසක සතුටක් අප වෑන් රථයේ පිරිමි ළමෝ ලැබුවහ. සුදු ගවුමෙන් නිල් පැල්ලම් නම් සෝදා හළ හැකි බැවින් සහ මේ ප්‍රහාරයන්ගෙන් වැළකීමට වෑන් රථය තුළ මුවාවිය හැකි තැනක් නැති බැවින් අපි ද මේවා විනෝදයක් ලෙස සලකන්නට පුරුදු වුනෙමු. අප වඩාත් ප්‍රවේසම් වූයේ මේ නිල් වතුර විනෝදයේ සාක්කි වෑන් රථයේ ඉතිරි නොකරන්නට ය. එසේ කළා නම් එදාම හවසට ‘වෑන් ඇන්ටි’ ගෙන් අප දෙමව්පියන්ට දුරකථන ඇමතුමක් ලැබීම සිකුරු බව අපි දැන සිටියෙමු. ඩ්‍රයිවර් අන්කල් නම් එකෙක් මළත් කේලම් නොකියන බව දත් නිසා අපට කරන්නට තිබුණේ අවසානයේදී රථයේ හැලුණු නිල් වතුර පිසලීම පමණි. මේ සඳහා ලේන්සු මෙන්ම සුදු ගවුම් වාටි හා සුදු කමිස වාටි භාවිත විය.

මෙවැනි අතීතයක් හිමි මට දිනපතා සුදු කමිසයේ එකදු පැල්ලමක් නැතිව පාසැල් ගොස් ගෙදර එන කොල්ලෙකු ලැබීම පෙර පිනක් යැයි මා සිතා සිටියෙමි. එහෙත් එක සෙනසුරාදා දිනක පුතාගේ පාසැල් කලිසම් සෝදන්නට දමන්නට පෙර මා නිකමට මෙන් එහි සාක්කු පරීක්ෂා කළේ පාවිච්චි කළ ටිෂූ කැබලි සාක්කුවල අමතක කර දමන්නට ඔහු රුසියෙක් බැවිනි. මා අත ගැටුනේ පොල් කුරුමිණියෙක් තරම් ලොකු කුරුමිණියෙක් සහ ඊට තරමක් කුඩා අළු පැහැති කෘමීන් දෙදෙනෙකි.

“ඊයා මේ මොක්කුද මේ??” යැයි මා අත ගසා දමා කෑ ගසද්දී පුතා දුව ආවේය.

“Oh.. I totally forgot about them.. those are some beetles I found at school.. I want to keep them as pets!” ඔහු උන්ව අහුලමින් විස්තර කළේ ය.

“well.. after spending almost a day in your pocket.. they are very dead buddy!” මා ඔහුට පැහැදිලි කළේ එක්කෝ උන්ගේ වාසනාවකට නැත්නම් මගේ වාසනාවකට උන්ට ඒ අවස්තාව අහිමි වීම පිළිබඳව සිතෙන් ස්තූතිවන්ත වෙමිනි.

“that’s ok.. there is a tree full of beetles like that at school..I will bring home some more.. I might use my lunchbox to bring them home next time!” ඔහු බොහොමත් උනන්දුවෙන් පැවසීය.

ඉතින් මා මෙන් ඔහු පාසැලේදී ඇඳුම් කිලිටි කරගත්තත් නැතත්, ඔහු මෙන් මා එකල සාක්කුවල කුරුමිණියන් පුරවාගෙන ආවත් නැතත් ළමුන් නම් ළමුන්ම බව මා මටම මතක් කර ගත්තේ සිනාසෙමිනි. 

pic-gettyimages





November 14, 2017

හිරු බැස යද්දී




අහසක් පුරා ගණ කළුවර වැසුණු කල
තරුවක තිතක වත් නෑඳුනි සෙනෙහෙ දුල
හැපෙමින් හඬන විට නිම් නැති කඳුළු රළ
කිසිවක් නොකියාම වියැකුණි වළා පෙළ

හඳුනමි කලක සිට, මිතුරුයි නිහඬ බව
හසරැලි නූපන් ම යුග නම් තිබුණි තව
එනමුදු නුඹේ කටහඬ සිත මවන කව
නුබ රුදු අඳුර දුරලන රන් කිරණ රුව























Sunset, Barwon Heads beach, Victoria




November 01, 2017

මතකයිද?
























මතකයිද මෙ'රත් පැහැ නුබ තල?
පෑල දිග  ගිනියම්ව දිලිසුන 
බොහෝ දුර ඈත දිගු දවසක 
කවි බිඳක් හිත පතුල පැළ කළ 

අදත් ඉඳහිට දිනක දුර ඉම
රත් වලාකුළු රටා පැතිරෙන 
ගිලිහෙමින් අතැඟිලි අගිස්සෙන්  
කවි අකුරු අතීතෙක සැඟවෙන 




October 17, 2017

මුළුතැන්ගෙයි කවි
































Kitchen Poems |Nicolette Stasko

Clearing off
the breakfast dishes
for the ten thousandth time
I tighten my kimono
adjust the flowing sleeves
that drag
in the honey and crumbs
move papers from one place
to another
a slim volume
of poetry falls out
I am reminded
how hard to write
something worth writing
there is a familiar ache
behind my eyes
the sky seems
much too blue
and sharp
today

දිනමිණ වසත් සුළඟ- 17/10/2017


October 11, 2017

වැටුණා...වැටුණා!!


සාමාන්‍ය පෙළ පන්තිවල උගනිද්දී මම විද්‍යාව විෂය සඳහා අමතර පන්තියකට සහභාගී වූයෙමි. ළමුන් විස්සක් විසිපහක් පමණ උන් මෙම පන්තියට පණ පිහිටුවා විද්‍යාව ඉගැන්වූයේ දේවිකා මිස් ය. ඈ ඉතා සාර්ථක ගුරුවරියක් වූ අතර ඇගේ පැහැදිලිකිරීම් අතිශයින්ම සිතට කාවදිනසුළු විය. ඇගේ බරපතල රසිකාවියක් වශයෙන් හැමදාම මේ පන්තියේ පළමු පේළියම අරක් ගන්නට මම වග බලා ගතිමි. එහෙත් මා මේ ලෙස ඇසිපිය නොහෙලා දේවිකා මිස්ගේ විද්‍යා පාඩම් අසා සිටීමේ එක සෘණාත්මක අතුරුඵලයක් විය. එනම් ඇතැම් පාඩම් උගන්වද්දී විෂය කරුණු මැවී පෙනීම නිසා මා 'දඩිං' ගා ක්ලාන්ත වී වැටීමයි! සාමාන්‍ය පෙළ විද්‍යාව ගැන පරතෙරට දැන සිටියත් දේවිකා මිස් නොදත් එක් කාරණයක් විය. එනම් ඇතැම් දේ ගැන විස්තර ඇසූ පමණින් සිහිසුන් වන අයවලුන් කලාතුරකින් ලොව පහළ වන බවයි!

මේ පන්තියේ මෙවැනි පළමු සිදුවීම වූයේ 'මිනිස් ඇස' පාඩම උගන්වද්දී ය. දේවිකා මිස් කළු ලෑල්ලේ හුණු කූරෙන් ඇඳි සටහනේ දෘෂ්ටි විතානය, තාරා මණ්ඩලය පෙන්වද්දීත් මා ක්ලාන්ත වී අවසානය. එදා නම් මුළු පන්තියම කලබල විය. සිහිය එද්දී මා බංකුවක බාවා තිබිණි. මුළු පන්තියේම කොල්ලන් කෙල්ලන් බියපත් දෑසින් මා දෙස බලා සිටියහ. දේවිකා මිස් ද සුදුමැලි වී සිටියා ය. පොළොව පලාගෙන යන තරමේ ලැජ්ජාව පසෙකලා මෙය සාමාන්‍ය සංසිද්ධියක් බව ඈට ඒත්තු ගන්වන්නට මා දැරූ උත්සාහය ව්‍යර්ථ විය. එදා පන්තිය වේලාසන නිම කෙරිණි. එහෙත් ඉන්පසු විෂය මාලාවේ පිළිවෙලට මිනිස් කණ, හෘද වස්තුව ආදී හැම පාඩමකදීමත් මා සුපුරුදු ලෙස ක්ලාන්ත විය. එවිට නම් එය සාමාන්‍ය සිද්ධියක් බව පිළිගන්නට දේවිකා මිස් ට සිදු විය. 'අද නම් ක්ලාන්ත නොවෙමි!' යැයි දිව හපාගෙන තිර අදිටනින් පාඩම පටන්ගන්නා මා ඊළඟට බලද්දී බංකුවේ සතපවා ඇත. "මේ මේ පාඩම් වලට ඔය ළමයා පන්ති එන්න එපා!' යැයි කීමට නොහැකි තරමේ කාරුණික හදක් තිබුණු දේවිකා මිස් එවැනි පාඩම් කෙරෙන දිනවලට වැඩිපුර වතුර බෝතලයක් පමණක් ගෙන ආවාය. ඉක්මණින් සිහිය ලැබෙන මගේ ක්ලාන්තයට වඩා ඈ ට හිරිහැරයක් වූයේ පන්තියේ නොසන්ඩාල කොලු රැළ ය. 'ක්ලාන්ත දමන සුළු' පාඩමක් කෙරෙද්දී පාඩමට අවධානය යොමු නොකර ඔවුන් මා දෙස බලමින් 'ඔන්න මචං වැටුණා...වැටුණා!!" යනුවෙන් එකිනෙකාට කෑගසා ගන්නට විය. කෙතරම් ඉක්මණින් එය සිදුවේදැයි ඔට්ටු අල්ලන්නට විය. ඔවුන් නොදත් වඩාත්ම හාස්‍යජනක සිද්ධිය වූයේ එම පාඩම ම යළිත් පාසැලේදී උගන්වද්දී මා මුල සිට නැවත ක්ලාන්ත වන වගයි!

සාමාන්‍යයෙන් මිනිසුන් ක්ලාන්ත වන්නේ ලේ දුටු විට ය. නො එසේ නම් තුවාලයක් සිදු වූ විට ය. එහෙත් මෙලෙස විස්තරයක් ඇසු පමණින් ක්ලාන්ත වීමේ සුවිශේෂ හැකියාව මට මතක ඇති කලෙක සිට තිබිණි. මේ ගැන මගේ පළමු මතකය මට දස හැවිරිදි වියේ දී පමණ ය. දිනක් අප නිවෙසට පැමිණි නැන්දා කෙනෙක් මුළුතැන්ගෙහි තේ බොමින් වෙනත් කාගේදෝ දුෂ්කර දරු ප්‍රසූතියක් ගැන ඕපාදූපයක් අපේ අම්මාට කියමින් සිටියා ය. කැපීම්, ලේ ගැලීම් ආදී විස්තර වලින් විචිත්‍ර වූ මේ කතාවට, මා සීරුවෙන් කන් යොමා සිටියේ වැඩිහිටියන්ගේ කතාවලට කන් දීමේ ළමා පුරුද්ද නිසා විය හැක. මා එතැන උන් බව ඔවුන් දැන සිටියේ නැත. දැන සිටියා නම් පොඩි ළමුන් අහල පහළ සිටිද්දී ඔවැනි මාතෘකාවක් ගැන කතා නොකරනුද ඇත. කෙසේ හෝ හොරෙන් කතාව අසා සිටියත් හොරෙන් ක්ලාන්ත වන්නට නොහැකි නිසා මා ඔවුන්ගේ අතටම අසුවිණි. කතාව අසද්දී සිටගෙන සිටි නිසාත්, අල්ලාගන්නට කෙනෙක් අසලක නොසිටි නිසාත්, මා බිමටම ඇද වැටී ඔලුව ද බිම ඇනී ඇත. සිහි එද්දී මා කෑම මේසය උඩ හාන්සිකර තිබිණි. එදා නම් 'ලොකු අයගේ පැහිච්ච්කම් අහගෙන හිඳීම' සහ ඒවා ක්ලාන්ත වන තරමට සිතට ගැනීම නිසා මා අම්මාගෙන් හොඳ බැනුමක් අසා ගත්තෙමි. එහෙත් ඒ එදා ඇතිවූයේ ආරම්භයක් පමණි!

පාසලේ විද්‍යා පාඩමේදී සිදුවන මගේ ක්ලාන්ත සැසි, අමතර පන්තියේදී තරම් හාස්‍යට ලක් නොකිරීමට මගේ පාසැල් මිතුරියෝ කාරුණික වූහ. එහෙත් "විද්‍යාව වෙලාවට මෙයා මේ ඉන්නවා- මේ මේසේ යට!" වැනි උසුළු විසුළු නොතිබුණා නොවේ. කෙසේ වෙතත් ක්ලාන්ත වෙමින් හෝ විෂය කරුණු තදින් සිතට කාවැදීම නිසා මට විද්‍යාව විෂයට ලකුණු අඩු වූයේ ද නැති අතර සාමාන්‍ය පෙළ සඳහා ඊට D අකුරක් ගන්නටත් හැකිවිය. (ඒ A- B වෙනුවට D-C තිබුණු කාලයයි). උසස් පෙළ විෂය ධාරාවක් තෝරාගැනීමේදී ජීව විද්‍යා අංශය මඟහරින්නට මටනම් ඕනෑවටත් වඩා හේතු තිබිණි. එහෙත් ඒ 'ෆේල් වෙන්නට හෝ සයන්ස් කළ යුතුයැයි' ඇතැම් අය තදබල ලෙස විශ්වාස කළ කාලයකි. මා උසස් පෙළ සඳහා ජීව විද්‍යාව නොකරන්නේදැයි එක් ගුරුවරියක් තවත් ගුරුවරියකගෙන් අසනු මට දිනක් අහම්බෙන් කණ වැකිණි. " ඒ ළමයා කොහේ සයන්ස් කරන්නද.. කලන්තේ දායි හතර අතට!" යැයි ඊට ලැබුණු පිළිතුර මා මුවගට සිනාවක් ගෙනාවේය. එහෙත් වාණිජ විෂය ධාරාව තෝරාගත් පසුත් යළිත් පාසැලේදී ක්ලාන්ත වීමට වරම් ලැබේයැයි මම හීනෙන් වත් නොසිතුවෙමි. තර්ක ශාස්ත්‍රය විෂයේ විද්‍යාත්මක ක්‍රමය කොටසේ විවිධ විද්‍යාඥයන්ගේ සොයාගැනීම් වලට මුල් වූ තාර්කික ක්‍රියාවලිය ගැන අධ්‍යයනය කිරීමට අපට නියමිත වී තිබිණි. විලියම් හාවී ගේ රුධිර සංසරණ පද්ධතිය පිළිබඳ පරීක්ෂණය දෛවෝපගත ලෙස මා සොයා පැමිණ විෂය මාලාවේ සැඟවී සිටියේ 'දෙන්නම් බැටේ!' යන සිතිවිල්ලෙන් විය යුතු ය. ඒ අපට තර්ක ශාස්ත්‍රය ඉගැන්වූ ගුරුවරියගේ මුළු ගුරු ජීවිතය පුරාවටම තර්ක ශාස්ත්‍රමය විෂය කරුණු නිසා සිසුවෙක් ක්ලාන්ත වූ පලවෙනි වතාව බව ඈ පසුව පැවසුවා ය. පසු කලෙක මා මුණ ගැසුණු විටෙක ඈ කීවේ දැන් නම් ඒ පාඩම අරඹන්නට පෙර ඈ පන්තියට අනතුරු හැඟවීමක් නිකුත් කරන බව යි.

අතක් පයක් සොලවාලිය නොහැකි, හුස්මක් කටක් ගනු නොහැකි සෙනඟ පිරුණු බස් රථ, දුම්රිය ආදියේ මිනිසුන් කෙතරම් සැත්කම් හා ලේ ගලන තුවාල ගැන කතාරනවාදැයි ඔබ දන්නවාද? රස කරමින් මෙවැනි කතාවක් තලු මරණ දෙදෙනෙකු අතර පලා යනු නොහැකි ලෙස සිරවී සිටින මා වැනි අයට අත්වන ඉරණම අතිශයින් සංවේගජනක ය. පාසැල් කාලය නිම වූ පසුත් මගේ කෙසඟ සිරුර නිසා පාසැල් වයසේ ළමයෙක් ලෙස සැලකුණු බැවින් "අනේ මේ දරුවාට සීට් එකක් දෙන්න කවුරු හරි, උදේට කාලා ඇවිල්ලා නැද්ද කොහේද!" ලෙස එවැනි අවස්ථාවල 'වැඩිහිටියන්ගේ' නොමඳ අනුකම්පාව මට හිමිවිය. වරක් මට එලෙස අසුන පිදූ තරුණයෙක් නංගී.. කබරයාද? නෑ නේද? මගේ බෑග් එක තියෙනවා ඔතන සීට් එක යට!යැයි මට කීවේය. අඩ සිහියෙන් සිටි මට ඔහු අදහස් කළ දේ නොතේරුණු අතර හරියාකාරව සිහිය එනතුරුම සීට් එක යට කබරයෙක් ඇතැයි චකිතයෙන් උන්නෙමි! එහෙත් එලෙස අසුනක් ලැබීමේ ප්‍රීතිය එය ලැබුණු ලජ්ජා සහගත ක්‍රමය නිසා අනිවාර්යයෙන් යටපත් වූ බව කිව යුතුමය. 

කාලයක් ගතවෙද්දී තමන්ගේ හැකියාවන් දියුණු කරගැනීම සාමාන්‍ය මනුෂ්‍ය ස්වභාවයයි. මේ වෙද්දී මා ද මගේ මේ සුවිශේෂ හැකියාව වැඩිදියුණු කරගෙන ඇති බව මා වටහා ගත්තේ අහම්බෙනි. දිනක් උදෑසන මෙල්බන් නගරයේ තදබද දුම්රියක අසුනක හිඳ මා පාඩුවේ පොතක් කියවමින් උන්නෙමි. ඉතා රසවත් කතාවක් වූ එහි මා කිමිදී සිටියේ අවට ලෝකය ගැන කිසිම නිනව්වක් නොමැතිවම ය. අවාසනාවකට එහි ද ලේ ගැලීම් බහුල එක් පරිච්ජේදයක් විය. කතාව ගැන තිබුණු මහත් උනන්දුව නිසා එක හුස්මට කියවාගෙන ගියා මිස ඉන් අත්විය හැකි අතුරුඵල ගැන මට සිහි නොවිණි. මට සිහිය එද්දී කවුදෝ කාන්තාවක් මගේ බෑගය ම ඇර එහි තිබුණු වතුර බෝතලයෙන් මට දිය ඉසිමින් සිටියා ය. තවත් කවුදෝ හදිසි අවස්තාවකදී දුම්රිය නවතාගැනීමට යොදාගන්නා emergency බොත්තම තද කළ යුතුදැයි තර්ක කරමින් සිටියේ ය. ඒ උදෑසන දුම්රියේ ගමන් කළ දෙතුන් සියයක් පමණ කාර්යාල සේවකයන්ගේ ගමන් පමා කර පිං අනුමෝදනාවක් ලැබීමට පෙර මා වහා ක්‍රියාත්මක වී ඒ ක්ලාන්තය දුම්රිය මැදිරියේ තදබදය නිසා සිදු වුවක් බවත්, මට දැන් සුව බවත් හඬගා කීවෙමි. ඉන් ඒ හදිසි තත්ත්වය මඟ හැරිණි.

එහෙත් එතෙක් කල් අන් අයගේ කතා අසා ක්ලාන්ත වූ මම, මටම කියා ක්ලාන්තයක් නිපදවාගත හැකි මට්ටමට වැඩිදියුණු වී සිටීම ගැන මට එදා දැනුණේ සුළු පටු ආඩම්බරයක් නොවේ!






October 05, 2017

නොලිවීම



























සඳ රැස් කැරැළි එක එක වෙන් කර බලමි 
පැහැදුල් අහස කෙළවර පැතුමක් මකමි
සුළඟක් නැති දිනක සුසුමක් වී හමමි
සමුදුරු පතුළ කවි සැඟවුණි දැයි සොයමි   

කඩා වැටෙන තරුවක ගිනි ගත් ලයක 
හඬා හැපෙන රළ රැළි ඉහිරෙන බිමක
නිදා සිටින බෙල්ලෙකු කුස මුතු ඇටක 
සදා තිබෙනු හැක නොලියුණු පද නේක 



October 04, 2017

ස්තූතියි හැමදේටම


































Bless the things I’ve lost,
The people that have left,
And the loneliness they all traded places with.
It forced me to build a home
In the gravity of their absence.
Now, I know better
How to treat visitors.

-Rudy Francisco

දිනමිණ වසත් සුළඟ- 03/10/2017 

September 25, 2017

මරණය ගීයක් මිස වෙන කුමක්ද?



































Death ain’t nothin’ but a song

my mother moved out of her body
decided it was no longer worthy

it couldn’t contain her laughter.
couldn’t obey the house-rules of human.
her spirit, that young and fresh fever,
wanted to call the night her dance club.
wanted to try on new clothes,
stay out later.
my mother now wears the world.
dresses herself with the tall grass.
blushes her cheeks with red clay.
she laughs and a forest fire awakes.
she laughs & every mountain bows to her sharp thunder.
she laughs and each cicada begins to sing.

last night, Saint Paul was cloaked in steam.
fog traveled from some distant heat.

no, I think. you’ve got it all wrong. some
one must have asked my mother to dance

Donte Collins

දිනමිණ- වසත් සුළඟ 19/09/2017





September 21, 2017

පොත්, පුස්තකාල සහ මම

ඉස්සර හැම සෙනසුරාදාම අක්කලාත් මාත් පුස්තකාලේ යනවා. අම්මයි තාත්තයි සතියට ගෙදරට වුවමනා දේවල් ගන්න යන්නේ අපිව එතැන තියලා. ඉතින් අපි පැයක් හමාරක් එතැන ගත කරනවා. ඒ සේෂෙල්ස් වල වික්ටෝරියා නගරේ ප්‍රධාන පුස්තකාලය. නගරයේ කෙළවරකට වෙන්න තිබුණු වහල උස, තට්ටු දෙකේ පරණ ගොඩනැගිල්ලක්. ඒකෙ පොත් නම් සෑහෙන්න තිබුණා. ඒත් පුංචි පරහකට තිබුණේ ළමා පොත් වැඩිපුර නොතිබුණු එක. ඒ වෙද්දී මට අවුරුදු හයක් හතක් විතර. ඒ පුස්තකාලේ තිබුණු ළමා පොත් එකතුව ඉවර කරන්න මට වැඩි කාලයක් ගත වුණේ නැහැ. සෙනසුරාදා ගේන පොත් ටික ඉරිදා වෙද්දී කියවලා ඉවරයි. ඉතින් ඊළඟ සෙනසුරාදා වෙනකම් මොනවාද කියවන්නේ!! කියවන්න පොත් නැතිව සතියක් ගත කරන්න අමාරු වෙන තරමේ පොත් ගුල්ලියක් වෙලා තිබුණා මම ඒ වෙද්දීත්. ඒනිසාම වෙන්න ඇති මගේ පොත් ටික ඉරිදා වෙද්දී ඉවර කරලා එතැන ඉඳන් පොඩි අක්කා ගෙනාව පොත් ටික කියවන්න පටන් ගත්තේ. පොඩි අක්කා මට වඩා අවුරුදු පහක් වැඩිමල්. ඒ නිසා අපි දෙන්නාගේ කියවීමේ මට්ටම් පැහැදිලිවම දෙකක්. එයා ඒ කාලේ Famous Five, Secret Seven කියවන කාලේ. මම මුලින්ම Secret Seven පොතක් කියවද්දී මට අවුරුදු හතයි. එදා පොතෙන් බාගෙට බාගයක් තේරුණේ නැහැ කියලා නම් පැහැදිලිවම මතකයි. ඒත් එහෙමයි කියලා මම අක්කාගේ පොත් කියවන එක අත ඇරියේ නැහැ. කාලයක් යද්දී නොතේරෙන ප්‍රමාණය අඩු වුණා. කියවන්න ආසාව වැඩි වුණා. පොඩි අක්කා කියව කියවා හිටිය පොතම මමත් කියවන්න අරන් ගෝරි ඇතිවුණේ නැත්තෙත් නැහැ. ඒත් මේ විදිහට මම පොඩි කාලයක් ඇතුලත බොහොම තදින් කියවීමට ඇබ්බැහි වුණා. ආපස්සට බලද්දී මම ඒ කාලේ හරි වේගෙන් කියවීම් මට්ටම් කීපයක්ම පහු කරලා කියලා හිතෙනවා. ටික කලක් යද්දී මම රහස් පරීක්ෂක කතා කියවන්න ඇබ්බැහි වුණේ Nancy Drew, Hardy Boys පොත් කියවලා වෙන්න ඇති. Erle Stanley Gardnerගේ Perry Mason පොත්, Agatha Christieගේ පොත් කියවන මට්ටමට මම ආවේ අවුරුදු දහයක් වෙන්න කළින් නේද කියලා තේරෙන්නේ මට අවුරුදු දහයේදී අපි පදිංචියට ලංකාවට ආව නිසායි, ලංකාවේදී මට ඒ විදිහට පොත් කියවන්න පහසුකමක් තිබුණේ නැති නිසායි. වික්ටෝරියා පුස්තකාලෙන් ඒ පොත් ගනිද්දී ගැටළුවක් නොවුණේ අපි තුන්දෙනාගෙම පොත් එකට ගත්තු නිසා වෙන්න ඇති. නැත්නම් අවුරුදු අටක නමයක ළමයෙකුට ඒවගේ පොත් පුස්තකාලෙකින් ගන්න ලැබෙන එකක් නැති බව නම් මට විස්වාසයි, ඒ කාලේ වුණත්!
ලංකාවට ආවාට පස්සේ මගේ කියවීම එහෙමම අඩාල වුණා. අපේ ගෙවල් කිට්ටුව තිබුණු පුස්තකාලේ පොත් තිබුණේ ඉබි යතුරු දාලා. මං වගේ දොඩම් ගෙඩි දෙකක් උස නැති කෙල්ලෙක් ගිහින් ඒවා කියවන්න ඉල්ලන එක අමුතු දෙයක් වුණා. ඒත් මම මගේ උත්සාහය අත් ඇරියේ නැහැ. දවස් දෙකතුනකට සැරයක් ඇවිත් පොත් ඉල්ලන මගේ කරදරෙන් බේරෙන්න බැරි තැන ඉංග්‍රීසි නවකතා තිබුණු අල්මාරියේ දොර මං වෙනුවෙන් ඇරුනා. ඒ පොත් ඔක්කොම කොළ පාට හම් බැම්මෙන් බැඳලා තිබුණේ. පොතේ නම බලන්න අතට අරගෙන පෙරළලා බලන්නම වුණා. එතැන තිබුණු සමහර පොත් සෑහෙන්න පරණයි. ඒවා වැඩි හරියක්ම මට ඇල්ලුවේ නැහැ. ඒත් කියවන්න වටිනා පොත් නොතිබුණාමත් නෙමෙයි. මදි පාඩුවට මම ගෙදර මිටි ගණන් තිබුණු තාත්තාගේ පරණ Readers Digest පොත් ආයෙත් ආයෙත් කියෙව්වා. මේ කාලේ වෙද්දී අපේ ගෙවල් වලට තරමක් එහා, ප්‍රජා සංවිධානයකින් පෞද්ගලික පුස්තකාලයක් පටන්ගත්තා. සාමාජිකයින්ට එක සැරයකට පොත් දෙකයි, ඒ පොත් දෙක ගනිද්ද්දී රුපියල් දෙකක් ගෙවන්න ඕන. මෙතැනට බස් එකේත් ටිකක් දුර යන්නත් ඕන, තනියම ඒ වගේ ගමන් යන්න ගෙදරින් අවසර ලැබෙන්නෙත් නැහැ. මේවගේ බාධක තිබුණත්, පොත් කියවන්න තිබුණු උනන්දුව නිසාම ඒවා විසඳාගන්න පුළුවන් වුණා. අහල පහළ අක්කලා කවුරුහරි එක්ක ඒ පුස්තකාලෙට යන්න මට අවසර ලැබුණා. පිටරටවලින් ප්‍රදාන ලැබුණු පොත් මහා තොගයක් ඒ පුස්තකාලේ තිබුණා. බොහොම වේගයෙන් කියවන්න තිබුණු හැකියාව නිසා මට සතියකින් පොත් දෙකක් ඉවරකරන්න පුළුවන් වුණා. සාමාන්‍ය පෙළ, උසස් පෙළ විභාග නිසා පහු කාලෙක විවේකයක් නැති වෙනකම්ම මම ඒ පුස්තකාලෙන් පොත් කියෙව්වා.
ඊළඟට මගේ පොත් ඉල්ලම වුණේ ජ'පුර සරසවියේ පුස්තකාලය. බෝඩිම් ජීවිතය නිසා ඉක්මනට ගෙදර යන්න හදිසියක් නොතිබුණු කාලයක් ඒක. සරසවියේ වැඩ ත් දාහකුත් එකක් අමතර රාජකාරිත් අතරතුරේදී වුනත් දේශන පටන්ගන්නකම්. දේශන අතර කාලවල, හවස දේශන ඉවරවෙලා හය හත වෙනකම් පොත් කියවන්න වෙලාවක් හොයාගන්න පුළුවන් වුණා. එතැන සිංහල පොත් එකතුවත් ඉංග්‍රීසි පොත් එකතුවත් දෙකටම මම එක විදිහට රස වැටුණා. කියවීම් ශාලාවේ කෙළවරක මේසයක් අල්ලාගෙන, ෆෑන් වල ගහලා තිබුණු අංක බලලා හරියටම ඉහට ඉහළින් තිබුණු ෆෑන් එකත් දාගෙන පොත් මිටියක් ළඟ තියාගෙන එක හුස්මට කියවගෙන යන්න කාගෙන්වත් බාධාවක් තිබුණේ නැහැ. මගේ තනියට ඒ වගේම පොත් පිස්සුව තියෙන යාලුවොත් හිටියා. සමහර දාට පොත් කියවලා හෙම්බත් වෙලා අපි එහෙමම මේසෙට ඔලුව තියාගෙන නිදාගත්තා. මේ පොත් කියවිල්ලට තිබුණු එකම බාධාව කාලෙන් කාලෙට පැවරුම්, පරීක්ෂණ තිබුණු එක. පාඩම් වැඩ තිබුණු දාට විතරක් පුස්තකාලේ යටම තට්ටුවේ reference hall එකට යන්නත් අනිත් හැමදාම පොත් කියවීමේ ඇබ්බැහියට නතු වෙලා ඉහළ තට්ටුවල සැරිසරන්නත් අපි පුරුදු වුණා. පැවරුම් වලට කරුණු හොයන්නත් අමතර කියවීම් වලටත් British Council Library එකේ සාමාජිකත්වය ගන්න අපිට ඒ කාලේ වුවමනා වෙලා තිබුණා. ඒත් ගෙදරින් මාසෙට වියදමට දෙන සල්ලි වලින් ඒ වගේ ලොකු වියදමක් දරන්න බැරි වුණා. ඒ නිසා අපි දෙතුන්දෙනෙක් එකතුවෙලා එක සාමාජිකත්වයක් අරගත්තා. විජේරාමේ ඉඳන් 112 බස් එකේ කොල්ලුපිටියට ගිහින් පොත් තෝරාගෙන ආයෙත් එන්න දවසෙන් බාගයක් ගතවුනත් කිසිම දවසක ඒක කරදරයක් හැටියට අපි සැලකුවේ නැහැ. සමහරවිට විෂය කරුණු පොත් එකක් ගනිද්දී නවකතා දෙකක් අරගෙන ඇවිත් අනිත් වැඩ ඔක්කොම පැත්තක තියලා නවකතා කියවන්න පුළුවන් නිසා වෙන්න ඇති.
ලංකාවේ මම මුලින්ම රස්සාවකට ගිය තැනත් පුංචි පුස්තකාලයක් තිබුණා. හැබැයි ඒක තිබුණේ එතැන මෙඩිකල් සෙන්ටර් එකේ-පොත් නිකුත් කළේ නර්ස්! ඉරුවාරදයකට සහනයක් හොයාගෙන එතැනට ගිය දවසක ඒ පොත් අල්මාරිය දැකලා මගේ අසනීප ඉබේම හොඳ වුණා. ඒ රස්සාවට යන්න උදේ හවස පැය තුනක් මම මඟ ගත කළා. ඒ ගමනේ එකම සහනය වුණේ ඒ පුංචි පුස්තකාලයෙන් ලැබුණු පොත් ටික. එතැන හිටිය කෙටි කාලේදී මට ඒ පොත් අල්මාරිය කියවලා ඉවරකරන්න පුළුවන් උනා. ලංකාවෙන් එද්දී මගේ පොත් එකතුව එතැනට දීලා එන්නත් පුළුවන් වුණා.
ඒත් මේ හැම කාලෙටම වැඩියෙන් මගේ හිතේ හැටියට සිංහල පොත් කියවන්න ලැබෙන්නේ පිටරටකදී කියලා කවුරුහරි මට ඒ කාලේ කීවා නම් මම හිනාවෙනවා සිකුරුයි. මගේ පොත් කියවීමේ දොළදුක හරියටම සංසිඳුනේ මෙල්බන් නගරයේ පුස්තකාලවලින්. මෙහේ, ගෙදර ඉඳන් පයින් යන දුරකින් තියෙන පුස්තකාලයක අලුත්ම සිංහල පොත් එකතුවක් තිබීම හීනයක් හැබෑ වීමක්මයි. එතැන නැති පොත් අවට සිංහල පොත් තියෙන වෙන පුස්තකාලවලින් ඉල්ලලා ගෙන්නගන්න පුළුවන් වීමත් ඒ හීනයේම තවත් කොටසක්. ඉංග්‍රීසි පොත් නම් ඉතින් කොහොමත් ඕන තරම් තියෙනවානේ. මතක ඇති කාලෙක ඉඳන් පොත් ගැන තිබුණ ආසාවේ ලොකුම හීනය Master of Library Studies තරම් දුර ඉගෙන ගන්න ලැබීම.මේ හැබෑ වුණු හීනේ අතුරුඵල තමයි අළුත් සුවඳ පොත් එක්ක හැමදාම දවස ගත කරන්න ලැබෙන, පුස්තකාලෙට අලුතින්ම ගන්නේ මොන පොත් ද කියලා නිරන්තරයෙන්ම තීරණය කරන්න ලැබෙන (ඒ පොත් කියවලා බලන්නත් ලැබෙන!) රස්සාවක් කරන එක.
මේ විදිහට කියවන්න පොත් නම් ඕන තරම් තිබුණත් ඉස්සර වගේ එක දිගට, එක හුස්මට කියවගෙන කියවගෙන යන්න වෙලාවක් නැති කම තමයි දැන් නම් තියෙන බාධකය. වගකීම යුතුකම් වැඩිවෙද්දී පොඩි කාලේ වගේ ඒ වෙනුවෙන් වෙන්කරන්න තියෙන කාලේ අඩුයි. ඒත් මම වෙලාව හොයා හොයා පොත් කියවනවා කොහොමහරි. කෑම කන ගමන් පැය බාගයයි, (කෑම කද්දී පොත් කියවිල්ල ඉස්සර තාත්තාගෙන් බැනුම් අහන වැඩක්) පුතාව පන්තියෙන් ගන්න ගිහින් වාහනේ ඉඳන් විනාඩි දහයයි... නිදාගන්න කළින් පැය කාලයි. කියවන්න ඕන තරම් පොත් හැම තිස්සෙම අත පාත තියෙන එකම එක විදිහක සැනසිල්ලක්. ඉතින් පොත් තියෙනකම් ජීවිතේ කවදාවත් තනි නැති බව මම දන්නවා. “I have always imagined that Paradise will be a kind of library.” කියලා මම කොහේ හරි කියෙව්වා මතකයි.
Pic- September book purchases at my library



September 13, 2017

උඩු යටිකුරුව

























Each time I see the Upside-Down Man
Standing in the water,
I look at him and start to laugh,
Although I shouldn't oughtter.
For maybe in another world
Another time
Another town,
Maybe HE is right side up
And I am upside down. 

දිනමිණ වසත් සුළඟ- 12. 09. 2017 




September 11, 2017

වදන් විහඟුන් මෙනි
































































words
are birds
that arrive
with books
and spring

they
love
clouds
the wind
and trees

some words
are messengers
that come
from far away
from distant lands

for them
there are
no borders
only stars
moon and sun

some words
are familiar
like canaries
others are exotic
like the quetzal bird

some can stand
the cold
others migrate
with the sun
to the south

some words
die
caged—
they're difficult
to translate

and others
build nests
have chicks
warm them
feed them

teach them
how to fly
and one day
they go away
in flocks

the letters
on this page
are the prints
they leave
by the sea

BY FRANCISCO X. ALARCÓN

දිනමිණ වසත් සුළඟ, 05.09.2017 

August 25, 2017

සතුට!


කවුළු දොර අත ළඟ ළඟ
හිනැහේ හිස මල් පිරි ගස 
දහස් වර දුටුවත් පෙර
හැඟේ මුල් වර දුටු ලෙස

මල් විසිරුවා සුළඟට
හිනැහෙන දෑස අඩ කොට 
දකිමි, මේ නම් සතුට ය!

ඉතින් හඳුනමි මම
නැතත් හිස ගැවසි මල් රැස





August 22, 2017

මිහිතලයටම ආපසු යමි

























I am of the earth
and to earth I shall return once more
life and death are old friends
and I am the conversation between them

I am their late night chatter
their laughter and tears

what is there to be afraid of
if I am the gift they give each other
this place never belonged to me anyway
I have always been theirs


-Rupi Kaur


දිනමිණ- වසත් සුළඟ 22.08.2017



August 18, 2017

Princess Bridge

කුමරි පාලම ඉහ උඩ
ගිනිගද්දී හවසට ඉර 
මුමුණමින් මුදු කවි පොඩි 
යරා ගඟ දුර ගැලුවා 

'යා කළ නොයුතු බිම් කඩ 
යා කරයි පාලම, නුඹ'
ඇසුණු නෑසුණු කවි මැද 
දිග කතාවක් තිබුණා   

ඉර නිදිගත්තු මැදියම
දෑලම සුළඟ පැටලී 
මල් සුවඳ ඉහිරෙන විට 
තුරු පෙළත් මඟ බැලුවා 

රත් පැහැති අහසක් යට 
දෙඉවුර දෑත එක් කර 
කුමරි පාලම තවමත්
දුර බලාගෙන හිටියා 






























Photo- Humans in Melbourne | Princess Bridge, Melbourne CBD