October 17, 2017

මුළුතැන්ගෙයි කවි
































Kitchen Poems |Nicolette Stasko

Clearing off
the breakfast dishes
for the ten thousandth time
I tighten my kimono
adjust the flowing sleeves
that drag
in the honey and crumbs
move papers from one place
to another
a slim volume
of poetry falls out
I am reminded
how hard to write
something worth writing
there is a familiar ache
behind my eyes
the sky seems
much too blue
and sharp
today

දිනමිණ වසත් සුළඟ- 17/10/2017


October 11, 2017

වැටුණා...වැටුණා!!


සාමාන්‍ය පෙළ පන්තිවල උගනිද්දී මම විද්‍යාව විෂය සඳහා අමතර පන්තියකට සහභාගී වූයෙමි. ළමුන් විස්සක් විසිපහක් පමණ උන් මෙම පන්තියට පණ පිහිටුවා විද්‍යාව ඉගැන්වූයේ දේවිකා මිස් ය. ඈ ඉතා සාර්ථක ගුරුවරියක් වූ අතර ඇගේ පැහැදිලිකිරීම් අතිශයින්ම සිතට කාවදිනසුළු විය. ඇගේ බරපතල රසිකාවියක් වශයෙන් හැමදාම මේ පන්තියේ පළමු පේළියම අරක් ගන්නට මම වග බලා ගතිමි. එහෙත් මා මේ ලෙස ඇසිපිය නොහෙලා දේවිකා මිස්ගේ විද්‍යා පාඩම් අසා සිටීමේ එක සෘණාත්මක අතුරුඵලයක් විය. එනම් ඇතැම් පාඩම් උගන්වද්දී විෂය කරුණු මැවී පෙනීම නිසා මා 'දඩිං' ගා ක්ලාන්ත වී වැටීමයි! සාමාන්‍ය පෙළ විද්‍යාව ගැන පරතෙරට දැන සිටියත් දේවිකා මිස් නොදත් එක් කාරණයක් විය. එනම් ඇතැම් දේ ගැන විස්තර ඇසූ පමණින් සිහිසුන් වන අයවලුන් කලාතුරකින් ලොව පහළ වන බවයි!

මේ පන්තියේ මෙවැනි පළමු සිදුවීම වූයේ 'මිනිස් ඇස' පාඩම උගන්වද්දී ය. දේවිකා මිස් කළු ලෑල්ලේ හුණු කූරෙන් ඇඳි සටහනේ දෘෂ්ටි විතානය, තාරා මණ්ඩලය පෙන්වද්දීත් මා ක්ලාන්ත වී අවසානය. එදා නම් මුළු පන්තියම කලබල විය. සිහිය එද්දී මා බංකුවක බාවා තිබිණි. මුළු පන්තියේම කොල්ලන් කෙල්ලන් බියපත් දෑසින් මා දෙස බලා සිටියහ. දේවිකා මිස් ද සුදුමැලි වී සිටියා ය. පොළොව පලාගෙන යන තරමේ ලැජ්ජාව පසෙකලා මෙය සාමාන්‍ය සංසිද්ධියක් බව ඈට ඒත්තු ගන්වන්නට මා දැරූ උත්සාහය ව්‍යර්ථ විය. එදා පන්තිය වේලාසන නිම කෙරිණි. එහෙත් ඉන්පසු විෂය මාලාවේ පිළිවෙලට මිනිස් කණ, හෘද වස්තුව ආදී හැම පාඩමකදීමත් මා සුපුරුදු ලෙස ක්ලාන්ත විය. එවිට නම් එය සාමාන්‍ය සිද්ධියක් බව පිළිගන්නට දේවිකා මිස් ට සිදු විය. 'අද නම් ක්ලාන්ත නොවෙමි!' යැයි දිව හපාගෙන තිර අදිටනින් පාඩම පටන්ගන්නා මා ඊළඟට බලද්දී බංකුවේ සතපවා ඇත. "මේ මේ පාඩම් වලට ඔය ළමයා පන්ති එන්න එපා!' යැයි කීමට නොහැකි තරමේ කාරුණික හදක් තිබුණු දේවිකා මිස් එවැනි පාඩම් කෙරෙන දිනවලට වැඩිපුර වතුර බෝතලයක් පමණක් ගෙන ආවාය. ඉක්මණින් සිහිය ලැබෙන මගේ ක්ලාන්තයට වඩා ඈ ට හිරිහැරයක් වූයේ පන්තියේ නොසන්ඩාල කොලු රැළ ය. 'ක්ලාන්ත දමන සුළු' පාඩමක් කෙරෙද්දී පාඩමට අවධානය යොමු නොකර ඔවුන් මා දෙස බලමින් 'ඔන්න මචං වැටුණා...වැටුණා!!" යනුවෙන් එකිනෙකාට කෑගසා ගන්නට විය. කෙතරම් ඉක්මණින් එය සිදුවේදැයි ඔට්ටු අල්ලන්නට විය. ඔවුන් නොදත් වඩාත්ම හාස්‍යජනක සිද්ධිය වූයේ එම පාඩම ම යළිත් පාසැලේදී උගන්වද්දී මා මුල සිට නැවත ක්ලාන්ත වන වගයි!

සාමාන්‍යයෙන් මිනිසුන් ක්ලාන්ත වන්නේ ලේ දුටු විට ය. නො එසේ නම් තුවාලයක් සිදු වූ විට ය. එහෙත් මෙලෙස විස්තරයක් ඇසු පමණින් ක්ලාන්ත වීමේ සුවිශේෂ හැකියාව මට මතක ඇති කලෙක සිට තිබිණි. මේ ගැන මගේ පළමු මතකය මට දස හැවිරිදි වියේ දී පමණ ය. දිනක් අප නිවෙසට පැමිණි නැන්දා කෙනෙක් මුළුතැන්ගෙහි තේ බොමින් වෙනත් කාගේදෝ දුෂ්කර දරු ප්‍රසූතියක් ගැන ඕපාදූපයක් අපේ අම්මාට කියමින් සිටියා ය. කැපීම්, ලේ ගැලීම් ආදී විස්තර වලින් විචිත්‍ර වූ මේ කතාවට, මා සීරුවෙන් කන් යොමා සිටියේ වැඩිහිටියන්ගේ කතාවලට කන් දීමේ ළමා පුරුද්ද නිසා විය හැක. මා එතැන උන් බව ඔවුන් දැන සිටියේ නැත. දැන සිටියා නම් පොඩි ළමුන් අහල පහළ සිටිද්දී ඔවැනි මාතෘකාවක් ගැන කතා නොකරනුද ඇත. කෙසේ හෝ හොරෙන් කතාව අසා සිටියත් හොරෙන් ක්ලාන්ත වන්නට නොහැකි නිසා මා ඔවුන්ගේ අතටම අසුවිණි. කතාව අසද්දී සිටගෙන සිටි නිසාත්, අල්ලාගන්නට කෙනෙක් අසලක නොසිටි නිසාත්, මා බිමටම ඇද වැටී ඔලුව ද බිම ඇනී ඇත. සිහි එද්දී මා කෑම මේසය උඩ හාන්සිකර තිබිණි. එදා නම් 'ලොකු අයගේ පැහිච්ච්කම් අහගෙන හිඳීම' සහ ඒවා ක්ලාන්ත වන තරමට සිතට ගැනීම නිසා මා අම්මාගෙන් හොඳ බැනුමක් අසා ගත්තෙමි. එහෙත් ඒ එදා ඇතිවූයේ ආරම්භයක් පමණි!

පාසලේ විද්‍යා පාඩමේදී සිදුවන මගේ ක්ලාන්ත සැසි, අමතර පන්තියේදී තරම් හාස්‍යට ලක් නොකිරීමට මගේ පාසැල් මිතුරියෝ කාරුණික වූහ. එහෙත් "විද්‍යාව වෙලාවට මෙයා මේ ඉන්නවා- මේ මේසේ යට!" වැනි උසුළු විසුළු නොතිබුණා නොවේ. කෙසේ වෙතත් ක්ලාන්ත වෙමින් හෝ විෂය කරුණු තදින් සිතට කාවැදීම නිසා මට විද්‍යාව විෂයට ලකුණු අඩු වූයේ ද නැති අතර සාමාන්‍ය පෙළ සඳහා ඊට D අකුරක් ගන්නටත් හැකිවිය. (ඒ A- B වෙනුවට D-C තිබුණු කාලයයි). උසස් පෙළ විෂය ධාරාවක් තෝරාගැනීමේදී ජීව විද්‍යා අංශය මඟහරින්නට මටනම් ඕනෑවටත් වඩා හේතු තිබිණි. එහෙත් ඒ 'ෆේල් වෙන්නට හෝ සයන්ස් කළ යුතුයැයි' ඇතැම් අය තදබල ලෙස විශ්වාස කළ කාලයකි. මා උසස් පෙළ සඳහා ජීව විද්‍යාව නොකරන්නේදැයි එක් ගුරුවරියක් තවත් ගුරුවරියකගෙන් අසනු මට දිනක් අහම්බෙන් කණ වැකිණි. " ඒ ළමයා කොහේ සයන්ස් කරන්නද.. කලන්තේ දායි හතර අතට!" යැයි ඊට ලැබුණු පිළිතුර මා මුවගට සිනාවක් ගෙනාවේය. එහෙත් වාණිජ විෂය ධාරාව තෝරාගත් පසුත් යළිත් පාසැලේදී ක්ලාන්ත වීමට වරම් ලැබේයැයි මම හීනෙන් වත් නොසිතුවෙමි. තර්ක ශාස්ත්‍රය විෂයේ විද්‍යාත්මක ක්‍රමය කොටසේ විවිධ විද්‍යාඥයන්ගේ සොයාගැනීම් වලට මුල් වූ තාර්කික ක්‍රියාවලිය ගැන අධ්‍යයනය කිරීමට අපට නියමිත වී තිබිණි. විලියම් හාවී ගේ රුධිර සංසරණ පද්ධතිය පිළිබඳ පරීක්ෂණය දෛවෝපගත ලෙස මා සොයා පැමිණ විෂය මාලාවේ සැඟවී සිටියේ 'දෙන්නම් බැටේ!' යන සිතිවිල්ලෙන් විය යුතු ය. ඒ අපට තර්ක ශාස්ත්‍රය ඉගැන්වූ ගුරුවරියගේ මුළු ගුරු ජීවිතය පුරාවටම තර්ක ශාස්ත්‍රමය විෂය කරුණු නිසා සිසුවෙක් ක්ලාන්ත වූ පලවෙනි වතාව බව ඈ පසුව පැවසුවා ය. පසු කලෙක මා මුණ ගැසුණු විටෙක ඈ කීවේ දැන් නම් ඒ පාඩම අරඹන්නට පෙර ඈ පන්තියට අනතුරු හැඟවීමක් නිකුත් කරන බව යි.

අතක් පයක් සොලවාලිය නොහැකි, හුස්මක් කටක් ගනු නොහැකි සෙනඟ පිරුණු බස් රථ, දුම්රිය ආදියේ මිනිසුන් කෙතරම් සැත්කම් හා ලේ ගලන තුවාල ගැන කතාරනවාදැයි ඔබ දන්නවාද? රස කරමින් මෙවැනි කතාවක් තලු මරණ දෙදෙනෙකු අතර පලා යනු නොහැකි ලෙස සිරවී සිටින මා වැනි අයට අත්වන ඉරණම අතිශයින් සංවේගජනක ය. පාසැල් කාලය නිම වූ පසුත් මගේ කෙසඟ සිරුර නිසා පාසැල් වයසේ ළමයෙක් ලෙස සැලකුණු බැවින් "අනේ මේ දරුවාට සීට් එකක් දෙන්න කවුරු හරි, උදේට කාලා ඇවිල්ලා නැද්ද කොහේද!" ලෙස එවැනි අවස්ථාවල 'වැඩිහිටියන්ගේ' නොමඳ අනුකම්පාව මට හිමිවිය. වරක් මට එලෙස අසුන පිදූ තරුණයෙක් නංගී.. කබරයාද? නෑ නේද? මගේ බෑග් එක තියෙනවා ඔතන සීට් එක යට!යැයි මට කීවේය. අඩ සිහියෙන් සිටි මට ඔහු අදහස් කළ දේ නොතේරුණු අතර හරියාකාරව සිහිය එනතුරුම සීට් එක යට කබරයෙක් ඇතැයි චකිතයෙන් උන්නෙමි! එහෙත් එලෙස අසුනක් ලැබීමේ ප්‍රීතිය එය ලැබුණු ලජ්ජා සහගත ක්‍රමය නිසා අනිවාර්යයෙන් යටපත් වූ බව කිව යුතුමය. 

කාලයක් ගතවෙද්දී තමන්ගේ හැකියාවන් දියුණු කරගැනීම සාමාන්‍ය මනුෂ්‍ය ස්වභාවයයි. මේ වෙද්දී මා ද මගේ මේ සුවිශේෂ හැකියාව වැඩිදියුණු කරගෙන ඇති බව මා වටහා ගත්තේ අහම්බෙනි. දිනක් උදෑසන මෙල්බන් නගරයේ තදබද දුම්රියක අසුනක හිඳ මා පාඩුවේ පොතක් කියවමින් උන්නෙමි. ඉතා රසවත් කතාවක් වූ එහි මා කිමිදී සිටියේ අවට ලෝකය ගැන කිසිම නිනව්වක් නොමැතිවම ය. අවාසනාවකට එහි ද ලේ ගැලීම් බහුල එක් පරිච්ජේදයක් විය. කතාව ගැන තිබුණු මහත් උනන්දුව නිසා එක හුස්මට කියවාගෙන ගියා මිස ඉන් අත්විය හැකි අතුරුඵල ගැන මට සිහි නොවිණි. මට සිහිය එද්දී කවුදෝ කාන්තාවක් මගේ බෑගය ම ඇර එහි තිබුණු වතුර බෝතලයෙන් මට දිය ඉසිමින් සිටියා ය. තවත් කවුදෝ හදිසි අවස්තාවකදී දුම්රිය නවතාගැනීමට යොදාගන්නා emergency බොත්තම තද කළ යුතුදැයි තර්ක කරමින් සිටියේ ය. ඒ උදෑසන දුම්රියේ ගමන් කළ දෙතුන් සියයක් පමණ කාර්යාල සේවකයන්ගේ ගමන් පමා කර පිං අනුමෝදනාවක් ලැබීමට පෙර මා වහා ක්‍රියාත්මක වී ඒ ක්ලාන්තය දුම්රිය මැදිරියේ තදබදය නිසා සිදු වුවක් බවත්, මට දැන් සුව බවත් හඬගා කීවෙමි. ඉන් ඒ හදිසි තත්ත්වය මඟ හැරිණි.

එහෙත් එතෙක් කල් අන් අයගේ කතා අසා ක්ලාන්ත වූ මම, මටම කියා ක්ලාන්තයක් නිපදවාගත හැකි මට්ටමට වැඩිදියුණු වී සිටීම ගැන මට එදා දැනුණේ සුළු පටු ආඩම්බරයක් නොවේ!






October 05, 2017

නොලිවීම



























සඳ රැස් කැරැළි එක එක වෙන් කර බලමි 
පැහැදුල් අහස කෙළවර පැතුමක් මකමි
සුළඟක් නැති දිනක සුසුමක් වී හමමි
සමුදුරු පතුළ කවි සැඟවුණි දැයි සොයමි   

කඩා වැටෙන තරුවක ගිනි ගත් ලයක 
හඬා හැපෙන රළ රැළි ඉහිරෙන බිමක
නිදා සිටින බෙල්ලෙකු කුස මුතු ඇටක 
සදා තිබෙනු හැක නොලියුණු පද නේක 



October 04, 2017

ස්තූතියි හැමදේටම


































Bless the things I’ve lost,
The people that have left,
And the loneliness they all traded places with.
It forced me to build a home
In the gravity of their absence.
Now, I know better
How to treat visitors.

-Rudy Francisco

දිනමිණ වසත් සුළඟ- 03/10/2017 

September 25, 2017

මරණය ගීයක් මිස වෙන කුමක්ද?



































Death ain’t nothin’ but a song

my mother moved out of her body
decided it was no longer worthy

it couldn’t contain her laughter.
couldn’t obey the house-rules of human.
her spirit, that young and fresh fever,
wanted to call the night her dance club.
wanted to try on new clothes,
stay out later.
my mother now wears the world.
dresses herself with the tall grass.
blushes her cheeks with red clay.
she laughs and a forest fire awakes.
she laughs & every mountain bows to her sharp thunder.
she laughs and each cicada begins to sing.

last night, Saint Paul was cloaked in steam.
fog traveled from some distant heat.

no, I think. you’ve got it all wrong. some
one must have asked my mother to dance

Donte Collins

දිනමිණ- වසත් සුළඟ 19/09/2017





September 21, 2017

පොත්, පුස්තකාල සහ මම

ඉස්සර හැම සෙනසුරාදාම අක්කලාත් මාත් පුස්තකාලේ යනවා. අම්මයි තාත්තයි සතියට ගෙදරට වුවමනා දේවල් ගන්න යන්නේ අපිව එතැන තියලා. ඉතින් අපි පැයක් හමාරක් එතැන ගත කරනවා. ඒ සේෂෙල්ස් වල වික්ටෝරියා නගරේ ප්‍රධාන පුස්තකාලය. නගරයේ කෙළවරකට වෙන්න තිබුණු වහල උස, තට්ටු දෙකේ පරණ ගොඩනැගිල්ලක්. ඒකෙ පොත් නම් සෑහෙන්න තිබුණා. ඒත් පුංචි පරහකට තිබුණේ ළමා පොත් වැඩිපුර නොතිබුණු එක. ඒ වෙද්දී මට අවුරුදු හයක් හතක් විතර. ඒ පුස්තකාලේ තිබුණු ළමා පොත් එකතුව ඉවර කරන්න මට වැඩි කාලයක් ගත වුණේ නැහැ. සෙනසුරාදා ගේන පොත් ටික ඉරිදා වෙද්දී කියවලා ඉවරයි. ඉතින් ඊළඟ සෙනසුරාදා වෙනකම් මොනවාද කියවන්නේ!! කියවන්න පොත් නැතිව සතියක් ගත කරන්න අමාරු වෙන තරමේ පොත් ගුල්ලියක් වෙලා තිබුණා මම ඒ වෙද්දීත්. ඒනිසාම වෙන්න ඇති මගේ පොත් ටික ඉරිදා වෙද්දී ඉවර කරලා එතැන ඉඳන් පොඩි අක්කා ගෙනාව පොත් ටික කියවන්න පටන් ගත්තේ. පොඩි අක්කා මට වඩා අවුරුදු පහක් වැඩිමල්. ඒ නිසා අපි දෙන්නාගේ කියවීමේ මට්ටම් පැහැදිලිවම දෙකක්. එයා ඒ කාලේ Famous Five, Secret Seven කියවන කාලේ. මම මුලින්ම Secret Seven පොතක් කියවද්දී මට අවුරුදු හතයි. එදා පොතෙන් බාගෙට බාගයක් තේරුණේ නැහැ කියලා නම් පැහැදිලිවම මතකයි. ඒත් එහෙමයි කියලා මම අක්කාගේ පොත් කියවන එක අත ඇරියේ නැහැ. කාලයක් යද්දී නොතේරෙන ප්‍රමාණය අඩු වුණා. කියවන්න ආසාව වැඩි වුණා. පොඩි අක්කා කියව කියවා හිටිය පොතම මමත් කියවන්න අරන් ගෝරි ඇතිවුණේ නැත්තෙත් නැහැ. ඒත් මේ විදිහට මම පොඩි කාලයක් ඇතුලත බොහොම තදින් කියවීමට ඇබ්බැහි වුණා. ආපස්සට බලද්දී මම ඒ කාලේ හරි වේගෙන් කියවීම් මට්ටම් කීපයක්ම පහු කරලා කියලා හිතෙනවා. ටික කලක් යද්දී මම රහස් පරීක්ෂක කතා කියවන්න ඇබ්බැහි වුණේ Nancy Drew, Hardy Boys පොත් කියවලා වෙන්න ඇති. Erle Stanley Gardnerගේ Perry Mason පොත්, Agatha Christieගේ පොත් කියවන මට්ටමට මම ආවේ අවුරුදු දහයක් වෙන්න කළින් නේද කියලා තේරෙන්නේ මට අවුරුදු දහයේදී අපි පදිංචියට ලංකාවට ආව නිසායි, ලංකාවේදී මට ඒ විදිහට පොත් කියවන්න පහසුකමක් තිබුණේ නැති නිසායි. වික්ටෝරියා පුස්තකාලෙන් ඒ පොත් ගනිද්දී ගැටළුවක් නොවුණේ අපි තුන්දෙනාගෙම පොත් එකට ගත්තු නිසා වෙන්න ඇති. නැත්නම් අවුරුදු අටක නමයක ළමයෙකුට ඒවගේ පොත් පුස්තකාලෙකින් ගන්න ලැබෙන එකක් නැති බව නම් මට විස්වාසයි, ඒ කාලේ වුණත්!
ලංකාවට ආවාට පස්සේ මගේ කියවීම එහෙමම අඩාල වුණා. අපේ ගෙවල් කිට්ටුව තිබුණු පුස්තකාලේ පොත් තිබුණේ ඉබි යතුරු දාලා. මං වගේ දොඩම් ගෙඩි දෙකක් උස නැති කෙල්ලෙක් ගිහින් ඒවා කියවන්න ඉල්ලන එක අමුතු දෙයක් වුණා. ඒත් මම මගේ උත්සාහය අත් ඇරියේ නැහැ. දවස් දෙකතුනකට සැරයක් ඇවිත් පොත් ඉල්ලන මගේ කරදරෙන් බේරෙන්න බැරි තැන ඉංග්‍රීසි නවකතා තිබුණු අල්මාරියේ දොර මං වෙනුවෙන් ඇරුනා. ඒ පොත් ඔක්කොම කොළ පාට හම් බැම්මෙන් බැඳලා තිබුණේ. පොතේ නම බලන්න අතට අරගෙන පෙරළලා බලන්නම වුණා. එතැන තිබුණු සමහර පොත් සෑහෙන්න පරණයි. ඒවා වැඩි හරියක්ම මට ඇල්ලුවේ නැහැ. ඒත් කියවන්න වටිනා පොත් නොතිබුණාමත් නෙමෙයි. මදි පාඩුවට මම ගෙදර මිටි ගණන් තිබුණු තාත්තාගේ පරණ Readers Digest පොත් ආයෙත් ආයෙත් කියෙව්වා. මේ කාලේ වෙද්දී අපේ ගෙවල් වලට තරමක් එහා, ප්‍රජා සංවිධානයකින් පෞද්ගලික පුස්තකාලයක් පටන්ගත්තා. සාමාජිකයින්ට එක සැරයකට පොත් දෙකයි, ඒ පොත් දෙක ගනිද්ද්දී රුපියල් දෙකක් ගෙවන්න ඕන. මෙතැනට බස් එකේත් ටිකක් දුර යන්නත් ඕන, තනියම ඒ වගේ ගමන් යන්න ගෙදරින් අවසර ලැබෙන්නෙත් නැහැ. මේවගේ බාධක තිබුණත්, පොත් කියවන්න තිබුණු උනන්දුව නිසාම ඒවා විසඳාගන්න පුළුවන් වුණා. අහල පහළ අක්කලා කවුරුහරි එක්ක ඒ පුස්තකාලෙට යන්න මට අවසර ලැබුණා. පිටරටවලින් ප්‍රදාන ලැබුණු පොත් මහා තොගයක් ඒ පුස්තකාලේ තිබුණා. බොහොම වේගයෙන් කියවන්න තිබුණු හැකියාව නිසා මට සතියකින් පොත් දෙකක් ඉවරකරන්න පුළුවන් වුණා. සාමාන්‍ය පෙළ, උසස් පෙළ විභාග නිසා පහු කාලෙක විවේකයක් නැති වෙනකම්ම මම ඒ පුස්තකාලෙන් පොත් කියෙව්වා.
ඊළඟට මගේ පොත් ඉල්ලම වුණේ ජ'පුර සරසවියේ පුස්තකාලය. බෝඩිම් ජීවිතය නිසා ඉක්මනට ගෙදර යන්න හදිසියක් නොතිබුණු කාලයක් ඒක. සරසවියේ වැඩ ත් දාහකුත් එකක් අමතර රාජකාරිත් අතරතුරේදී වුනත් දේශන පටන්ගන්නකම්. දේශන අතර කාලවල, හවස දේශන ඉවරවෙලා හය හත වෙනකම් පොත් කියවන්න වෙලාවක් හොයාගන්න පුළුවන් වුණා. එතැන සිංහල පොත් එකතුවත් ඉංග්‍රීසි පොත් එකතුවත් දෙකටම මම එක විදිහට රස වැටුණා. කියවීම් ශාලාවේ කෙළවරක මේසයක් අල්ලාගෙන, ෆෑන් වල ගහලා තිබුණු අංක බලලා හරියටම ඉහට ඉහළින් තිබුණු ෆෑන් එකත් දාගෙන පොත් මිටියක් ළඟ තියාගෙන එක හුස්මට කියවගෙන යන්න කාගෙන්වත් බාධාවක් තිබුණේ නැහැ. මගේ තනියට ඒ වගේම පොත් පිස්සුව තියෙන යාලුවොත් හිටියා. සමහර දාට පොත් කියවලා හෙම්බත් වෙලා අපි එහෙමම මේසෙට ඔලුව තියාගෙන නිදාගත්තා. මේ පොත් කියවිල්ලට තිබුණු එකම බාධාව කාලෙන් කාලෙට පැවරුම්, පරීක්ෂණ තිබුණු එක. පාඩම් වැඩ තිබුණු දාට විතරක් පුස්තකාලේ යටම තට්ටුවේ reference hall එකට යන්නත් අනිත් හැමදාම පොත් කියවීමේ ඇබ්බැහියට නතු වෙලා ඉහළ තට්ටුවල සැරිසරන්නත් අපි පුරුදු වුණා. පැවරුම් වලට කරුණු හොයන්නත් අමතර කියවීම් වලටත් British Council Library එකේ සාමාජිකත්වය ගන්න අපිට ඒ කාලේ වුවමනා වෙලා තිබුණා. ඒත් ගෙදරින් මාසෙට වියදමට දෙන සල්ලි වලින් ඒ වගේ ලොකු වියදමක් දරන්න බැරි වුණා. ඒ නිසා අපි දෙතුන්දෙනෙක් එකතුවෙලා එක සාමාජිකත්වයක් අරගත්තා. විජේරාමේ ඉඳන් 112 බස් එකේ කොල්ලුපිටියට ගිහින් පොත් තෝරාගෙන ආයෙත් එන්න දවසෙන් බාගයක් ගතවුනත් කිසිම දවසක ඒක කරදරයක් හැටියට අපි සැලකුවේ නැහැ. සමහරවිට විෂය කරුණු පොත් එකක් ගනිද්දී නවකතා දෙකක් අරගෙන ඇවිත් අනිත් වැඩ ඔක්කොම පැත්තක තියලා නවකතා කියවන්න පුළුවන් නිසා වෙන්න ඇති.
ලංකාවේ මම මුලින්ම රස්සාවකට ගිය තැනත් පුංචි පුස්තකාලයක් තිබුණා. හැබැයි ඒක තිබුණේ එතැන මෙඩිකල් සෙන්ටර් එකේ-පොත් නිකුත් කළේ නර්ස්! ඉරුවාරදයකට සහනයක් හොයාගෙන එතැනට ගිය දවසක ඒ පොත් අල්මාරිය දැකලා මගේ අසනීප ඉබේම හොඳ වුණා. ඒ රස්සාවට යන්න උදේ හවස පැය තුනක් මම මඟ ගත කළා. ඒ ගමනේ එකම සහනය වුණේ ඒ පුංචි පුස්තකාලයෙන් ලැබුණු පොත් ටික. එතැන හිටිය කෙටි කාලේදී මට ඒ පොත් අල්මාරිය කියවලා ඉවරකරන්න පුළුවන් උනා. ලංකාවෙන් එද්දී මගේ පොත් එකතුව එතැනට දීලා එන්නත් පුළුවන් වුණා.
ඒත් මේ හැම කාලෙටම වැඩියෙන් මගේ හිතේ හැටියට සිංහල පොත් කියවන්න ලැබෙන්නේ පිටරටකදී කියලා කවුරුහරි මට ඒ කාලේ කීවා නම් මම හිනාවෙනවා සිකුරුයි. මගේ පොත් කියවීමේ දොළදුක හරියටම සංසිඳුනේ මෙල්බන් නගරයේ පුස්තකාලවලින්. මෙහේ, ගෙදර ඉඳන් පයින් යන දුරකින් තියෙන පුස්තකාලයක අලුත්ම සිංහල පොත් එකතුවක් තිබීම හීනයක් හැබෑ වීමක්මයි. එතැන නැති පොත් අවට සිංහල පොත් තියෙන වෙන පුස්තකාලවලින් ඉල්ලලා ගෙන්නගන්න පුළුවන් වීමත් ඒ හීනයේම තවත් කොටසක්. ඉංග්‍රීසි පොත් නම් ඉතින් කොහොමත් ඕන තරම් තියෙනවානේ. මතක ඇති කාලෙක ඉඳන් පොත් ගැන තිබුණ ආසාවේ ලොකුම හීනය Master of Library Studies තරම් දුර ඉගෙන ගන්න ලැබීම.මේ හැබෑ වුණු හීනේ අතුරුඵල තමයි අළුත් සුවඳ පොත් එක්ක හැමදාම දවස ගත කරන්න ලැබෙන, පුස්තකාලෙට අලුතින්ම ගන්නේ මොන පොත් ද කියලා නිරන්තරයෙන්ම තීරණය කරන්න ලැබෙන (ඒ පොත් කියවලා බලන්නත් ලැබෙන!) රස්සාවක් කරන එක.
මේ විදිහට කියවන්න පොත් නම් ඕන තරම් තිබුණත් ඉස්සර වගේ එක දිගට, එක හුස්මට කියවගෙන කියවගෙන යන්න වෙලාවක් නැති කම තමයි දැන් නම් තියෙන බාධකය. වගකීම යුතුකම් වැඩිවෙද්දී පොඩි කාලේ වගේ ඒ වෙනුවෙන් වෙන්කරන්න තියෙන කාලේ අඩුයි. ඒත් මම වෙලාව හොයා හොයා පොත් කියවනවා කොහොමහරි. කෑම කන ගමන් පැය බාගයයි, (කෑම කද්දී පොත් කියවිල්ල ඉස්සර තාත්තාගෙන් බැනුම් අහන වැඩක්) පුතාව පන්තියෙන් ගන්න ගිහින් වාහනේ ඉඳන් විනාඩි දහයයි... නිදාගන්න කළින් පැය කාලයි. කියවන්න ඕන තරම් පොත් හැම තිස්සෙම අත පාත තියෙන එකම එක විදිහක සැනසිල්ලක්. ඉතින් පොත් තියෙනකම් ජීවිතේ කවදාවත් තනි නැති බව මම දන්නවා. “I have always imagined that Paradise will be a kind of library.” කියලා මම කොහේ හරි කියෙව්වා මතකයි.
Pic- September book purchases at my library



September 13, 2017

උඩු යටිකුරුව

























Each time I see the Upside-Down Man
Standing in the water,
I look at him and start to laugh,
Although I shouldn't oughtter.
For maybe in another world
Another time
Another town,
Maybe HE is right side up
And I am upside down. 

දිනමිණ වසත් සුළඟ- 12. 09. 2017 




September 11, 2017

වදන් විහඟුන් මෙනි
































































words
are birds
that arrive
with books
and spring

they
love
clouds
the wind
and trees

some words
are messengers
that come
from far away
from distant lands

for them
there are
no borders
only stars
moon and sun

some words
are familiar
like canaries
others are exotic
like the quetzal bird

some can stand
the cold
others migrate
with the sun
to the south

some words
die
caged—
they're difficult
to translate

and others
build nests
have chicks
warm them
feed them

teach them
how to fly
and one day
they go away
in flocks

the letters
on this page
are the prints
they leave
by the sea

BY FRANCISCO X. ALARCÓN

දිනමිණ වසත් සුළඟ, 05.09.2017 

August 25, 2017

සතුට!


කවුළු දොර අත ළඟ ළඟ
හිනැහේ හිස මල් පිරි ගස 
දහස් වර දුටුවත් පෙර
හැඟේ මුල් වර දුටු ලෙස

මල් විසිරුවා සුළඟට
හිනැහෙන දෑස අඩ කොට 
දකිමි, මේ නම් සතුට ය!

ඉතින් හඳුනමි මම
නැතත් හිස ගැවසි මල් රැස





August 22, 2017

මිහිතලයටම ආපසු යමි

























I am of the earth
and to earth I shall return once more
life and death are old friends
and I am the conversation between them

I am their late night chatter
their laughter and tears

what is there to be afraid of
if I am the gift they give each other
this place never belonged to me anyway
I have always been theirs


-Rupi Kaur


දිනමිණ- වසත් සුළඟ 22.08.2017



August 18, 2017

Princess Bridge

කුමරි පාලම ඉහ උඩ
ගිනිගද්දී හවසට ඉර 
මුමුණමින් මුදු කවි පොඩි 
යරා ගඟ දුර ගැලුවා 

'යා කළ නොයුතු බිම් කඩ 
යා කරයි පාලම, නුඹ'
ඇසුණු නෑසුණු කවි මැද 
දිග කතාවක් තිබුණා   

ඉර නිදිගත්තු මැදියම
දෑලම සුළඟ පැටලී 
මල් සුවඳ ඉහිරෙන විට 
තුරු පෙළත් මඟ බැලුවා 

රත් පැහැති අහසක් යට 
දෙඉවුර දෑත එක් කර 
කුමරි පාලම තවමත්
දුර බලාගෙන හිටියා 






























Photo- Humans in Melbourne | Princess Bridge, Melbourne CBD







August 17, 2017

පෙම් කරමි සදාකාලිකව




























 I will always love you,
 like the ocean loves the shoreline. 

In gentle wakes,
in violent waves, 
in rising tides from sinking moons.

I will always love you 
and though I may recede,
I will always, always come back to you.

-Tyler Kent White



දිනමිණ, වසත් සුළඟ- 15/08/2017 



August 14, 2017

Black and white































shadows and light
play with the mind
many shades of grey
unsure and infinite
crowding sanity
choices irresolute
as hesitancy abounds

but sometimes somewhere
the glisten of a tress
the plane of a cheek
the curve of a lash
grasp the heart in a fist
definitely, lucidly
as sure as a heartbeat
as unfailing as breath

the blacks and whites of life...






August 11, 2017

වෙහෙසද?



වලාකුළු අතුරන්නා වෙත-

මලානික දුර තරු එළි
නිව නිවා රහසින් පිඹ
සීරුවට රැළි අතුරා...
නිදිගත් තුරුණු කඳු මත


ඉතින් වෙහෙසද මිත?



pic- Bruny Island, Tasmania




August 08, 2017

පෙම් කරද්දී මා






























When I Love - Nizar Qabbani

When I love
I feel that I am the king of time
I possess the earth and everything on it
and ride into the sun upon my horse.

When I love
I become liquid light
invisible to the eye
and the poems in my notebooks
become fields of mimosa and poppy.

When I love
the water gushes from my fingers
grass grows on my tongue
when I love
I become time outside all time.

When I love a woman
all the trees
run barefoot toward me…

දිනමිණ- වසත් සුළඟ 08/08/2017 

August 03, 2017

බොහෝ රාත්‍රීන්
































There were a lot of nights
I thought how nice it would be
to stop my lungs
to stop my heart
so I could return
to the salt of the earth
and all the stars

but what a mistake it would have been
because I can tell you now
after the rain stops
the storms pass
and the light peeks in
through the darkness

that the flowers bloom
in ways I’ve never seen
and they wear colours

brighter than the sun

- Tyler Kent White

දිනමිණ, වසත් සුළඟ- 01.08.2017 

August 01, 2017

චෙරි රස චොකලට්

කවුරුහරි පිටරට සවාරියක් ගිහින් එද්දී කාර්යාල සගයන්ට මොනවා හරි රසකැවිල්ලක් ගේන එක දැන් අපේ කාර්යාලේ චාරිත්‍රයක් වෙලා. හදිසියේවත් අමතක වුණොත් ළඟම තියෙන කඩේකින්වත් කෑමක් නොගෙනාවොත් විසුමක් නැහැ. ලිතුවේනියාට ගිය සංචාරයකට පස්සේ ජුඩිත් ආයෙත් ආවේ අද. ඈ නම් අමතක නොකරම මොනවදෝ පාර්සලයක් ගෙනත් කෑම කන මේසය උඩින් තිබ්බා. උදේ තේ බොන වෙලාවේ හැමෝම ඒක වටේ රොක් වුණා.

"ඔයගොල්ලන්ට මම විශේෂ ලිතුවේනියානු චොකලට් ජාතියක් ගෙනාවා. මේවා චෙරි රසයි... මම ආසම ජාතිය! හැබැයි ඒ ආස ඒවා රස නිසාම විතරක් නෙමෙයි!"

ජුඩිත් බොහොම උද්යෝගයෙන් චොකලට් බෙදන ගමන් කීවා. කෝපි බිබී චොකලට් කන ගමන් අපිත් ජුඩිත් ගේ චොකලට් කතා අහන්න එකතු වුණා.

"අපි ඉස්සර හරිම දුප්පත්. තාත්තා රේල්ලුවේ වැඩ කළේ. අපි හිටියේ රේල්ලුවේ සේවකයන්ගේ නිල නිවාසවල. නිවාස කිව්වාට ඒවා නිකම් කෑලි දෙකේ පේළි ගෙවල්. රේල්ලුවේ දුම් බැඳිලා ඒ ගෙවල් ඔක්කොම කළු ගැහිලා තිබුණේ. අපි හැමෝටමත් ඒ දුම් නිසා හැමදාම හොඳ නොවෙන කැස්සක් තිබ්බා. ඒත් වෙන ජීවිතයක් නොදැන හිටිය නංගිටයි මටයි ඉතින් ඒවායේ අඩුපාඩුවක් තේරුණේ නැහැ! අපි කැමතිම වැඩේ තමයි ඉස්කෝලේ ඇරිලා ඇවිත් රේල් පාර දිගේ ඇවිදින්න යන එක. එහෙම ටික දුරක් ගියහම තියෙන ලඳු කැලෑවේ සෙල්ලම් කරන්න අපි හරි ආසයි. සමහරවිට එහෙම වුණේ පේළි ගෙවල්වල එලියට බහින්නවත් හරිහමන් මිදුලක් නොතිබුණු නිසා වෙන්න ඇති.ඒත් අම්මලා අපිට රේල් පාර දිගේ ඇවිදින්න යන්න තහනම් කරලා තිබුණේ. අපි නම් හිතුවේ ඒ අයගේ නපුරුකමට කියලා. ඒත් දැන් නම් තේරෙනවා එහෙම යන ගමනකදී එක එක විදිහේ අනතුරු වෙන්න තිබ්බා කියලා. ඒ කාලේ අපිට ඒවා ගාණක් තිබුණේ නැහැ." 

ජුඩිත් එක හුස්මට කියාගෙන ගියා. ඇගේ කතාව අහගෙන ඈ එක්කම අපිත් ලිතුවේනියාවේ ඈත ගමක රේල් පාරක් දිගේ ඇවිදගෙන ගියා.

"එහෙම ඇවිදින්න ගිය සමහර දාට ටික වෙලාවක් ගිහින් අම්මා මල්ලිවත් ඉනේ ගහගෙන අපිව හොයන්න රේල් පාර දිගේ එනවා. එහෙම ඇවිත් අපි දෙන්නාව කණෙන් ඇදගෙන ගෙදර යනවා. අම්මා අපිට ගහන්නේ නැහැ. සියලුම දඬුවම් තාත්තාගෙන් නිකුත් විය යුතුයි කියලා ප්‍රතිපත්තියක් අම්මාගේ තිබුණා. "ආවදෙන්කෝ තාත්තා.. මම ඉල්ලලා දෙන්නම් හොඳවැයින්!" ඈ ආපිට ගෙදර එන ගමනේදී තර්ජනය කරනවා. අපි දඟ වැඩක් කළ දවසට ඇගේ නීතිය වුණේ තාත්තා එනකම් අපි කිසිම සෙල්ලමක නිරත නොවී දොරකඩ පඩිය උඩ වාඩිවෙලා ඉන්න ඕන බව. තාත්තා ගේට්ටුවෙන් ඇතුල් වුණු ගමන් අම්මාගෙන් නඩුව අහලා එතනදීම තමන්ගේ බඳ පටිය ගලවනවා. නංගිටත් මටත් එවෙලේම පාරවල් කිහිපයක් ලැබෙනවා. ඇත්තටම කියනවානම් ඒ දඬුවමේ අමාරුම කොටස වුණේ පාරවල් දරාගන්නා එක නෙමෙයි. පාරවල් ලැබෙන බව දැන දැන ඒවා ලැබෙනකම් පැය ගණනක් බලාගෙන ඉන්න එක. ඒත් ඒ කාලේ අපි ඒ තීන්දු ප්‍රශ්න කළේ නැහැ. කී දේ නාහා දඟ වැඩ කළ එක නතර කළේත් නැහැ. ඒනිසා ඉඳහිට හම් පටි පාරවල් පිට හරහා වදින එක නැවතුනෙත් නැහැ.

ජුඩිත් හිනාවෙමින් කීවත් ඇගේ ඇස් වල කඳුළු දිලිසුණා. 

"එක දවසක් නංගිත් මාත් මොකක් නමුත් ලොකු දඟ වැඩක් කරලා තිබුණා. හරියටම මොකක්ද කියලා මේ වෙද්දී මතක නැතත් සෙල්ලමකදී ඉස්කෝලේ ඇඳුම් ඉරුණු බවක් මට යන්තම් මතකයි. ඇඳුම් ඉරාගත්තොත් අළුත් ඇඳුම් ගන්න සල්ලි යනවා. එහෙම නාස්ති කරන්න සල්ලි අපිට තිබුණේ නැහැ. කවදාවත් නැතිව එදා අම්මගෙනුත් අපිට පාරක් දෙකක් වැදුණා. ඒත් තාත්තාගෙන් හරි දඬුවම ලැබෙනකම් වෙනදා වගේම පඩිය උඩ බලාගෙන ඉන්නත් අණ ලැබුණා.  ඒ වෙද්දී මට වයස අවුරුදු හතක් අටක් විතර. නොහිතා දඟ වැඩ කළත්, ඒවායේ බරපතලකම පස්සේ තේරිලා පසුතැවිල්ලක් ඇතිවෙන තරම් වයස. ඒනිසා තාත්තා එනකම් බලාගෙන ඉන්න අතරේ නංගිට වඩා වැඩියෙන් මම පිච්චෙමින් හිටියේ. ඉරුණු ගවුමේ පලු දෙක එකතු කරමින්, මොනයම් හාස්කමකින් හරි ඒ ඉරුණු තැන හාවෙන්නයි හිතමින්, හූල්ලමින් මම උන්නේ. අඬලා වැඩක් නැති බව තේරෙන්න තරම් මම මෝරලා හිටියේ. ඒත් අඬන්නේ නැතිව පපුවේ එකතුවෙන කඳුළුවල බර දරාගන්න මම දැනගෙන හිටියේ නැහැ."

"වෙනදා වෙලාවටම තාත්තා මහන්සියෙන් කොර ගහමින් අඩිපාර දිගේ එද්දී කළුවරත් වැටිලා තිබුණේ. සුපුරුදු විදිහට අම්මා ගේට්ටුව ළඟදී තාත්තාට මොන මොනවාදෝ කිව්වා. තාත්තාත් ආපිට ඒවාට උත්තර දුන්නා. තාත්තා අපේ ලඟට එද්දී පැය ගාණක් තිස්සේ බලාගෙන උන්නු දඬුවම විඳින්න මමත් නංගිත් සූදානම් වුණා. අපි උන්නේ බිම බලාගෙන. ඒත් එදා වෙනදාට පිට හරහා වදින හම් පටි පාර වෙනුවට ඇහුනේ තාත්තාගේ කටහඬ. 

'වයිකායි!' තාත්තා හෙමින් සැරේ කිව්වා. 

ඒ කියන්නේ 'මගේ පුංචි හිඟන්නියෝ' වගේ අදහසක්. 

තාත්තාගේ කටහඬේ තිබුණු ආදරේ දැනිලා අපි දෙන්නාම ඔලුව උස්සලා බැලුවේ එක සැරේ. තාත්තා අතේ හම් පටිය වෙනුවට තිබුණේ පාර්සලයක්. දඬුවමක් නොලැබී මේ වෙන දේ හිතාගන්න බැරිව මම ගල් ගැහිලා ඉන්දැද්දී නංගි තාත්තාගේ අතින් ඒ පාර්සලය ඩැහැගත්තා. ඒකෙ තිබුණේ මේ මම අද ගෙනාව චෙරි චොකලට්. ඊට කළින් කවදාවත් තාත්තා අපිට වැඩ ඇරිලා එද්දී රසකැවිල්ලක් ගෙනත් නැහැ. එහෙම කරන්න තරම් වත්කමක් අපිට තිබුණේ නැහැ. ඒත් එදා විශේෂ දවසක්. තාත්තා අවුරුදු ගාණක් රෑ ඉස්කෝලේ ගිහින් මහන්සි වෙලා ඉගෙනගත්තු නිසා රස්සාවේ උසස්වීමක් ලැබිලා. අළුත් තනතුරක්, පඩි වැඩි වීමක් එක්කම අළුත් නිල නිවාසෙකුත් ලැබිලා. ඒ විස්තර අපි දැනගත්තේ පස්සේ. ඒ වෙලාවේ නම් දැනුණේ පුදුමයක්, සතුටක් එක්ක වැරැද්දට දඬුවමක් නොලැබුණු එක ගැන නොහිතූ විදිහේ රිදුමක් විතරයි. ඒ හැඟීම විස්තර කරන්න මට තේරෙන්නේ නැහැ. එදා ඉඳන් අද වෙනකම් මම අනන්ත රසකැවිලි ජාති කාලා ඇති. ඒත් මට මේ චෙරි චොකලට් තරම් රස දෙයක් නම් හම්බවෙලා නැහැ! නංගිට නම් මේ සිද්ධිය මතක නැහැ. මට නම් අමතක වෙන්නේ නැහැ!"

ජුඩිත් කතාව ඉවර කරද්දී කෑම කාමරයම නිහඬ වෙලා. අහගෙන උන්නු හැමෝගෙම ඇස් අග කඳුළු දිලිසුණා. කියන්න ඕන මොනවාදැයි හිතාගන්න බැරිව හැමෝම ගොළුවෙලා උන්නා. 

"මේ මොකද හැමෝම දුකෙන් වගේ?" ජුඩිත් සුපුරුදු විදිහටම හිනා වුණා. "ඒක සතුටු කතාවක්! ඒ නිසා අඬන්න බැහැ! කෝ මේ චොකලට් ටික කාලා ඉවර කරන්න!" ඈ ආයෙත් චොකලට් පාර්සලය අතින් අත යැව්වා.  අවුරුදු ගණනාවකට ඉස්සර පුංචි ජුඩිත්ට දැනුණු බලාපොරොත්තුවේත් අනපේක්ෂිත සතුටේත් රස ඒ චෙරි චොකලට් අතරින් අපටත් දැනුණා. 


Image result for rail tracks overgrown
pic- ornusminerals











July 27, 2017

මීදුම් කවි































කවුළුව එපිට මුතු ඉහිරෙන උදාවක   
පොරවා දෑත විඳිනෙමි සිහිනෙක මෙලෙක 
පෙරඹර අහස පැහැ ගන්වන මුදු ලෙසක
සිනහව සොයමි, අද හිරු සැඟවී දුරක

මීදුම වෙලෙන දුරු මඟ තනි නොදැනෙන්න
හීගඩු පිපෙන සීතල ගත නොපෙලන්න 
උණුහුම පිරුණු සුසුමක් වත තවරන්න
හෙට නුඹ එනවාද කවියක් වී ඉන්න? 

තුරු පෙළ ඈත, පත් සිඳ තනි වී හිඳින 
මිහිදුම මෑත සුසිනිඳු සළුවක් වියන 
රන් පැහැ ගන්වන්න රන් කෙඳි විසිරමින
හිරු එන මඟ බලමි හිනැහී කඳු මතින 

photo- © Pinthura
Mount Cook , New Zealand, Sept 2016



July 25, 2017

මිත්තණිය

























Grandmother 

When the evening star appears
and the oil-lamp is fed with ghee
my grandmother offers silver plates of betel leaves
and arecanut
to the white-tusked God

wrapt in hypnotic spirals of rose incense
chanting esotericism
from a cloth-bound Bhagavad Gita

I can hear her thick golden bangles
jingling to the rhythm of mantras

-Ahila Sambamoorthy

දිනමිණ, වසත් සුළඟ 25.07.2017 





July 18, 2017

පාපෝච්චාරණය






































































Confession | Charles Bukowski
---------------
waiting for death
like a cat
that will jump on the bed

I am so very sorry for
my wife
she will see this
stiff
white
body
shake it once, then
maybe
again

"Hank!"
Hank won't
answer.

it's not my death that
worries me, it's my wife
left with this
pile of
nothing.

I want to
let her know
though
that all the nights
sleeping
beside her

even the useless
arguments
were things
ever splendid

and the hard
words
I ever feared to
say
can now be
said:

I love
you.

දිනමිණ, වසත් සුළඟ 18.07.2017