August 18, 2017

Princess Bridge

කුමරි පාලම ඉහ උඩ
ගිනිගද්දී හවසට ඉර 
මුමුණමින් මුදු කවි පොඩි 
යරා ගඟ දුර ගැලුවා 

'යා කළ නොයුතු බිම් කඩ 
යා කරයි පාලම, නුඹ'
ඇසුණු නෑසුණු කවි මැද 
දිග කතාවක් තිබුණා   

ඉර නිදිගත්තු මැදියම
දෑලම සුළඟ පැටලී 
මල් සුවඳ ඉහිරෙන විට 
තුරු පෙළත් මඟ බැලුවා 

රත් පැහැති අහසක් යට 
දෙඉවුර දෑත එක් කර 
කුමරි පාලම තවමත්
දුර බලාගෙන හිටියා 






























Photo- Humans in Melbourne | Princess Bridge, Melbourne CBD







August 17, 2017

පෙම් කරමි සදාකාලිකව




























 I will always love you,
 like the ocean loves the shoreline. 

In gentle wakes,
in violent waves, 
in rising tides from sinking moons.

I will always love you 
and though I may recede,
I will always, always come back to you.

-Tyler Kent White



දිනමිණ, වසත් සුළඟ- 15/08/2017 



August 14, 2017

Black and white































shadows and light
play with the mind
many shades of grey
unsure and infinite
crowding sanity
choices irresolute
as hesitancy abounds

but sometimes somewhere
the glisten of a tress
the plane of a cheek
the curve of a lash
grasp the heart in a fist
definitely, lucidly
as sure as a heartbeat
as unfailing as breath

the blacks and whites of life...






August 11, 2017

වෙහෙසද?



වලාකුළු අතුරන්නා වෙත-

මලානික දුර තරු එළි
නිව නිවා රහසින් පිඹ
සීරුවට රැළි අතුරා...
නිදිගත් තුරුණු කඳු මත


ඉතින් වෙහෙසද මිත?



pic- Bruny Island, Tasmania




August 08, 2017

පෙම් කරද්දී මා






























When I Love - Nizar Qabbani

When I love
I feel that I am the king of time
I possess the earth and everything on it
and ride into the sun upon my horse.

When I love
I become liquid light
invisible to the eye
and the poems in my notebooks
become fields of mimosa and poppy.

When I love
the water gushes from my fingers
grass grows on my tongue
when I love
I become time outside all time.

When I love a woman
all the trees
run barefoot toward me…

දිනමිණ- වසත් සුළඟ 08/08/2017 

August 03, 2017

බොහෝ රාත්‍රීන්
































There were a lot of nights
I thought how nice it would be
to stop my lungs
to stop my heart
so I could return
to the salt of the earth
and all the stars

but what a mistake it would have been
because I can tell you now
after the rain stops
the storms pass
and the light peeks in
through the darkness

that the flowers bloom
in ways I’ve never seen
and they wear colours

brighter than the sun

- Tyler Kent White

දිනමිණ, වසත් සුළඟ- 01.08.2017 

August 01, 2017

චෙරි රස චොකලට්

කවුරුහරි පිටරට සවාරියක් ගිහින් එද්දී කාර්යාල සගයන්ට මොනවා හරි රසකැවිල්ලක් ගේන එක දැන් අපේ කාර්යාලේ චාරිත්‍රයක් වෙලා. හදිසියේවත් අමතක වුණොත් ළඟම තියෙන කඩේකින්වත් කෑමක් නොගෙනාවොත් විසුමක් නැහැ. ලිතුවේනියාට ගිය සංචාරයකට පස්සේ ජුඩිත් ආයෙත් ආවේ අද. ඈ නම් අමතක නොකරම මොනවදෝ පාර්සලයක් ගෙනත් කෑම කන මේසය උඩින් තිබ්බා. උදේ තේ බොන වෙලාවේ හැමෝම ඒක වටේ රොක් වුණා.

"ඔයගොල්ලන්ට මම විශේෂ ලිතුවේනියානු චොකලට් ජාතියක් ගෙනාවා. මේවා චෙරි රසයි... මම ආසම ජාතිය! හැබැයි ඒ ආස ඒවා රස නිසාම විතරක් නෙමෙයි!"

ජුඩිත් බොහොම උද්යෝගයෙන් චොකලට් බෙදන ගමන් කීවා. කෝපි බිබී චොකලට් කන ගමන් අපිත් ජුඩිත් ගේ චොකලට් කතා අහන්න එකතු වුණා.

"අපි ඉස්සර හරිම දුප්පත්. තාත්තා රේල්ලුවේ වැඩ කළේ. අපි හිටියේ රේල්ලුවේ සේවකයන්ගේ නිල නිවාසවල. නිවාස කිව්වාට ඒවා නිකම් කෑලි දෙකේ පේළි ගෙවල්. රේල්ලුවේ දුම් බැඳිලා ඒ ගෙවල් ඔක්කොම කළු ගැහිලා තිබුණේ. අපි හැමෝටමත් ඒ දුම් නිසා හැමදාම හොඳ නොවෙන කැස්සක් තිබ්බා. ඒත් වෙන ජීවිතයක් නොදැන හිටිය නංගිටයි මටයි ඉතින් ඒවායේ අඩුපාඩුවක් තේරුණේ නැහැ! අපි කැමතිම වැඩේ තමයි ඉස්කෝලේ ඇරිලා ඇවිත් රේල් පාර දිගේ ඇවිදින්න යන එක. එහෙම ටික දුරක් ගියහම තියෙන ලඳු කැලෑවේ සෙල්ලම් කරන්න අපි හරි ආසයි. සමහරවිට එහෙම වුණේ පේළි ගෙවල්වල එලියට බහින්නවත් හරිහමන් මිදුලක් නොතිබුණු නිසා වෙන්න ඇති.ඒත් අම්මලා අපිට රේල් පාර දිගේ ඇවිදින්න යන්න තහනම් කරලා තිබුණේ. අපි නම් හිතුවේ ඒ අයගේ නපුරුකමට කියලා. ඒත් දැන් නම් තේරෙනවා එහෙම යන ගමනකදී එක එක විදිහේ අනතුරු වෙන්න තිබ්බා කියලා. ඒ කාලේ අපිට ඒවා ගාණක් තිබුණේ නැහැ." 

ජුඩිත් එක හුස්මට කියාගෙන ගියා. ඇගේ කතාව අහගෙන ඈ එක්කම අපිත් ලිතුවේනියාවේ ඈත ගමක රේල් පාරක් දිගේ ඇවිදගෙන ගියා.

"එහෙම ඇවිදින්න ගිය සමහර දාට ටික වෙලාවක් ගිහින් අම්මා මල්ලිවත් ඉනේ ගහගෙන අපිව හොයන්න රේල් පාර දිගේ එනවා. එහෙම ඇවිත් අපි දෙන්නාව කණෙන් ඇදගෙන ගෙදර යනවා. අම්මා අපිට ගහන්නේ නැහැ. සියලුම දඬුවම් තාත්තාගෙන් නිකුත් විය යුතුයි කියලා ප්‍රතිපත්තියක් අම්මාගේ තිබුණා. "ආවදෙන්කෝ තාත්තා.. මම ඉල්ලලා දෙන්නම් හොඳවැයින්!" ඈ ආපිට ගෙදර එන ගමනේදී තර්ජනය කරනවා. අපි දඟ වැඩක් කළ දවසට ඇගේ නීතිය වුණේ තාත්තා එනකම් අපි කිසිම සෙල්ලමක නිරත නොවී දොරකඩ පඩිය උඩ වාඩිවෙලා ඉන්න ඕන බව. තාත්තා ගේට්ටුවෙන් ඇතුල් වුණු ගමන් අම්මාගෙන් නඩුව අහලා එතනදීම තමන්ගේ බඳ පටිය ගලවනවා. නංගිටත් මටත් එවෙලේම පාරවල් කිහිපයක් ලැබෙනවා. ඇත්තටම කියනවානම් ඒ දඬුවමේ අමාරුම කොටස වුණේ පාරවල් දරාගන්නා එක නෙමෙයි. පාරවල් ලැබෙන බව දැන දැන ඒවා ලැබෙනකම් පැය ගණනක් බලාගෙන ඉන්න එක. ඒත් ඒ කාලේ අපි ඒ තීන්දු ප්‍රශ්න කළේ නැහැ. කී දේ නාහා දඟ වැඩ කළ එක නතර කළේත් නැහැ. ඒනිසා ඉඳහිට හම් පටි පාරවල් පිට හරහා වදින එක නැවතුනෙත් නැහැ.

ජුඩිත් හිනාවෙමින් කීවත් ඇගේ ඇස් වල කඳුළු දිලිසුණා. 

"එක දවසක් නංගිත් මාත් මොකක් නමුත් ලොකු දඟ වැඩක් කරලා තිබුණා. හරියටම මොකක්ද කියලා මේ වෙද්දී මතක නැතත් සෙල්ලමකදී ඉස්කෝලේ ඇඳුම් ඉරුණු බවක් මට යන්තම් මතකයි. ඇඳුම් ඉරාගත්තොත් අළුත් ඇඳුම් ගන්න සල්ලි යනවා. එහෙම නාස්ති කරන්න සල්ලි අපිට තිබුණේ නැහැ. කවදාවත් නැතිව එදා අම්මගෙනුත් අපිට පාරක් දෙකක් වැදුණා. ඒත් තාත්තාගෙන් හරි දඬුවම ලැබෙනකම් වෙනදා වගේම පඩිය උඩ බලාගෙන ඉන්නත් අණ ලැබුණා.  ඒ වෙද්දී මට වයස අවුරුදු හතක් අටක් විතර. නොහිතා දඟ වැඩ කළත්, ඒවායේ බරපතලකම පස්සේ තේරිලා පසුතැවිල්ලක් ඇතිවෙන තරම් වයස. ඒනිසා තාත්තා එනකම් බලාගෙන ඉන්න අතරේ නංගිට වඩා වැඩියෙන් මම පිච්චෙමින් හිටියේ. ඉරුණු ගවුමේ පලු දෙක එකතු කරමින්, මොනයම් හාස්කමකින් හරි ඒ ඉරුණු තැන හාවෙන්නයි හිතමින්, හූල්ලමින් මම උන්නේ. අඬලා වැඩක් නැති බව තේරෙන්න තරම් මම මෝරලා හිටියේ. ඒත් අඬන්නේ නැතිව පපුවේ එකතුවෙන කඳුළුවල බර දරාගන්න මම දැනගෙන හිටියේ නැහැ."

"වෙනදා වෙලාවටම තාත්තා මහන්සියෙන් කොර ගහමින් අඩිපාර දිගේ එද්දී කළුවරත් වැටිලා තිබුණේ. සුපුරුදු විදිහට අම්මා ගේට්ටුව ළඟදී තාත්තාට මොන මොනවාදෝ කිව්වා. තාත්තාත් ආපිට ඒවාට උත්තර දුන්නා. තාත්තා අපේ ලඟට එද්දී පැය ගාණක් තිස්සේ බලාගෙන උන්නු දඬුවම විඳින්න මමත් නංගිත් සූදානම් වුණා. අපි උන්නේ බිම බලාගෙන. ඒත් එදා වෙනදාට පිට හරහා වදින හම් පටි පාර වෙනුවට ඇහුනේ තාත්තාගේ කටහඬ. 

'වයිකායි!' තාත්තා හෙමින් සැරේ කිව්වා. 

ඒ කියන්නේ 'මගේ පුංචි හිඟන්නියෝ' වගේ අදහසක්. 

තාත්තාගේ කටහඬේ තිබුණු ආදරේ දැනිලා අපි දෙන්නාම ඔලුව උස්සලා බැලුවේ එක සැරේ. තාත්තා අතේ හම් පටිය වෙනුවට තිබුණේ පාර්සලයක්. දඬුවමක් නොලැබී මේ වෙන දේ හිතාගන්න බැරිව මම ගල් ගැහිලා ඉන්දැද්දී නංගි තාත්තාගේ අතින් ඒ පාර්සලය ඩැහැගත්තා. ඒකෙ තිබුණේ මේ මම අද ගෙනාව චෙරි චොකලට්. ඊට කළින් කවදාවත් තාත්තා අපිට වැඩ ඇරිලා එද්දී රසකැවිල්ලක් ගෙනත් නැහැ. එහෙම කරන්න තරම් වත්කමක් අපිට තිබුණේ නැහැ. ඒත් එදා විශේෂ දවසක්. තාත්තා අවුරුදු ගාණක් රෑ ඉස්කෝලේ ගිහින් මහන්සි වෙලා ඉගෙනගත්තු නිසා රස්සාවේ උසස්වීමක් ලැබිලා. අළුත් තනතුරක්, පඩි වැඩි වීමක් එක්කම අළුත් නිල නිවාසෙකුත් ලැබිලා. ඒ විස්තර අපි දැනගත්තේ පස්සේ. ඒ වෙලාවේ නම් දැනුණේ පුදුමයක්, සතුටක් එක්ක වැරැද්දට දඬුවමක් නොලැබුණු එක ගැන නොහිතූ විදිහේ රිදුමක් විතරයි. ඒ හැඟීම විස්තර කරන්න මට තේරෙන්නේ නැහැ. එදා ඉඳන් අද වෙනකම් මම අනන්ත රසකැවිලි ජාති කාලා ඇති. ඒත් මට මේ චෙරි චොකලට් තරම් රස දෙයක් නම් හම්බවෙලා නැහැ! නංගිට නම් මේ සිද්ධිය මතක නැහැ. මට නම් අමතක වෙන්නේ නැහැ!"

ජුඩිත් කතාව ඉවර කරද්දී කෑම කාමරයම නිහඬ වෙලා. අහගෙන උන්නු හැමෝගෙම ඇස් අග කඳුළු දිලිසුණා. කියන්න ඕන මොනවාදැයි හිතාගන්න බැරිව හැමෝම ගොළුවෙලා උන්නා. 

"මේ මොකද හැමෝම දුකෙන් වගේ?" ජුඩිත් සුපුරුදු විදිහටම හිනා වුණා. "ඒක සතුටු කතාවක්! ඒ නිසා අඬන්න බැහැ! කෝ මේ චොකලට් ටික කාලා ඉවර කරන්න!" ඈ ආයෙත් චොකලට් පාර්සලය අතින් අත යැව්වා.  අවුරුදු ගණනාවකට ඉස්සර පුංචි ජුඩිත්ට දැනුණු බලාපොරොත්තුවේත් අනපේක්ෂිත සතුටේත් රස ඒ චෙරි චොකලට් අතරින් අපටත් දැනුණා. 


Image result for rail tracks overgrown
pic- ornusminerals











July 27, 2017

මීදුම් කවි































කවුළුව එපිට මුතු ඉහිරෙන උදාවක   
පොරවා දෑත විඳිනෙමි සිහිනෙක මෙලෙක 
පෙරඹර අහස පැහැ ගන්වන මුදු ලෙසක
සිනහව සොයමි, අද හිරු සැඟවී දුරක

මීදුම වෙලෙන දුරු මඟ තනි නොදැනෙන්න
හීගඩු පිපෙන සීතල ගත නොපෙලන්න 
උණුහුම පිරුණු සුසුමක් වත තවරන්න
හෙට නුඹ එනවාද කවියක් වී ඉන්න? 

තුරු පෙළ ඈත, පත් සිඳ තනි වී හිඳින 
මිහිදුම මෑත සුසිනිඳු සළුවක් වියන 
රන් පැහැ ගන්වන්න රන් කෙඳි විසිරමින
හිරු එන මඟ බලමි හිනැහී කඳු මතින 

photo- © Pinthura
Mount Cook , New Zealand, Sept 2016



July 25, 2017

මිත්තණිය

























Grandmother 

When the evening star appears
and the oil-lamp is fed with ghee
my grandmother offers silver plates of betel leaves
and arecanut
to the white-tusked God

wrapt in hypnotic spirals of rose incense
chanting esotericism
from a cloth-bound Bhagavad Gita

I can hear her thick golden bangles
jingling to the rhythm of mantras

-Ahila Sambamoorthy

දිනමිණ, වසත් සුළඟ 25.07.2017 





July 18, 2017

පාපෝච්චාරණය






































































Confession | Charles Bukowski
---------------
waiting for death
like a cat
that will jump on the bed

I am so very sorry for
my wife
she will see this
stiff
white
body
shake it once, then
maybe
again

"Hank!"
Hank won't
answer.

it's not my death that
worries me, it's my wife
left with this
pile of
nothing.

I want to
let her know
though
that all the nights
sleeping
beside her

even the useless
arguments
were things
ever splendid

and the hard
words
I ever feared to
say
can now be
said:

I love
you.

දිනමිණ, වසත් සුළඟ 18.07.2017 




July 11, 2017

සගයා




































































-Companion-

Talk to me about loneliness.
Tell me what you know about this shy, common creature.
She seems small, powerless;
how is it that I am pinned to the earth by a single glance from those keen eyes?
How does she steal my voice away with one brutal tilt of her head?

I’ve seen the way you run your hand across her soft grey pelt, absent-mindedly, as rain comes down outside the walls of your house way out on the edge of the known world.

I’ve heard you singing to her late at night, your family asleep in other rooms, their beloved bodies curled under quilts and cedar-scented dreams.

You know more about her than you let on.

I’ve seen that scar on the back of your neck where loneliness picked you up like a stray cub, shook you hard, knocked you back on your heels.
Her teeth marked you, didn’t they? Loneliness got into your blood then.
Now she walks around inside you.

Teach me how to live with that second shadow; not the one you were born with, but the one that found you, later.
How do you bear her clumsy weight?
Do you know any secret ways to slip out from under her claws?
Tell me what you know about loneliness; her weaknesses, her flaws.

She stalks me all day long.
Circles, closer and closer.
Tell me what you know.
Maybe then, I won’t feel so alone.

- Deborah A. Miranda

දිනමිණ, වසත් සුළඟ - 11.07.2017 





July 09, 2017

heaven-on a city street






























the turrets of St. Paul's
serene, unadorned
rising from the mist
that slowly blurs the streets
a hazy dreamy noon 
on a cold winter day

I am still, for a moment
in a stream of swirling sound

the pealing of church bells
the swish of passing cars
the baritone of a busker
the delight in a child's laugh
a horse neighs impatiently
a carriage rests at the curb
a tram dings as it passes by
and afar a train roars

suddenly,
a streak of sunlight
paints the grey streets gold

a little niche of heaven
such beauty to behold!


photo- Melbourne city, July 2017





July 04, 2017

ඉලක්කම්



































Numbers
I like the generosity of numbers.
The way, for example,
they are willing to count
anything or anyone:
two pickles, one door to the room,
eight dancers dressed as swans.

I like the domesticity of addition--
add two cups of milk and stir--
the sense of plenty: six plums
on the ground, three more
falling from the tree.

And multiplication's school
of fish times fish,
whose silver bodies breed
beneath the shadow
of a boat.

Even subtraction is never loss,
just addition somewhere else:
five sparrows take away two,
the two in someone else's
garden now.

There's an amplitude to long division,
as it opens Chinese take-out
box by paper box,
inside every folded cookie
a new fortune.

And I never fail to be surprised
by the gift of an odd remainder,
footloose at the end:
forty-seven divided by eleven equals four,
with three remaining.

Three boys beyond their mothers' call,
two Italians off to the sea,
one sock that isn't anywhere you look.
—Mary Cornish

දිනමිණ, වසත් සුළඟ 04. 07.2017

June 28, 2017

මා දෑස






























From childhood,
my Crayola-trained American eyes
recognise
Cherry Red
Royal Purple
Robin’s-Egg Blue
Peachy Pink.
But here there is
Train Ticket Lavender,
Thambili Orange,
Milk-Tea Brown
which is creamier than
Spicy Pahe Brown.
Paddy Field Green is a favorite,
as is Floor Polish Red.
Poya Day Whites
a shade crisper than
Jasmine White.
Indian Ocean Turquoise
endless, shimmering.
But nothing is brighter
than Little-Boy-School-Shorts Blue.
How can I begin to understand,
How can I allow myself to write,
When I am just starting
to truly see colour?

Sukhee Ramawickrama- Write to Reconcile, page 94
දිනමිණ, වසත් සුළඟ 27/06/2017 




June 26, 2017

සිසිරයේ පිපුණු මල් වෙත
















හැම තුරු හිසම හිස් වී 
ඉපල් වී ගිය ඍතුවක 
හදවත දැවූ තුහින ද
නොතකාම තව හිනැහී 
හදේ ගැඹුරක සෙනෙහෙන්
එකින් එක මල් පුබුදන
කහ මල් වැටිය සිපගමි

ප්‍රේමය එයැයි හඳුනමි 


photo: daisies in winter- Melbourne


June 21, 2017

තෝරාගැනීම





Selecting a Reader | Ted Kooser

First, I would have her be beautiful,
and walking carefully up on my poetry
at the loneliest moment of an afternoon,
her hair still damp at the neck
from washing it. She should be wearing
a raincoat, an old one, dirty
from not having money enough for the cleaners.
She will take out her glasses, and there
in the bookstore, she will thumb
over my poems, then put the book back
up on its shelf. She will say to herself,
"For that kind of money, I can get
my raincoat cleaned." And she will.

දිනමිණ- වසත් සුළඟ 20/06/2017 



June 16, 2017

දේදුනු- කැඩපත ජුනි කලාපය

 ඇතැම් විට දේදුනු පායන්නේ වැසි වැටෙද්දී ය. ඇතැම් විට වැසි වැටී නිමවුණු පසු ය. බලාපොරොත්තු වූ දේදුන්නක් වුව ඇතැම් විට හැබෑවට දකිද්දී සතුටක් ගෙන එයි. 

මේ කැඩපත පුවත්පතේ පළ වූ මගේ දේදුන්නයි. ජුනි මාසයේ පුවත්පත පල කරන්නට ඔන්න මෙන්න තිබියදී කතාව ලැබුණ ද ඊට මේතරම් ඉඩක් වෙන්කළ කැඩපත කණ්ඩායමට තුති!  


කැඩපත (ඕස්ට්‍රේලියාවේ මාසික ශ්‍රී ලංකික ප්‍රජා සඟරාව)- ජුනි 2017. 

දේදුනු- 19.05.2017 

June 13, 2017

'99










































what if,
we had met
say in 1999?
passed each other
down the hall
or perhaps
halfway up
that big wooden stairway.
would you have looked
in your nonchalant way
would I have cared
or stared right through.
do you reckon
it would have changed
a thing or two.
back in ’99
could we have fallen in love?
were you with someone?
I was.
but knowing
what i know now
I could have left him for you.

https://greenteadiaries.wordpress.com/2010/03/08/99/

දිනමිණ වසත් සුළඟ 13/06/2017

June 08, 2017

අමතකවීම්






















































Forgetfulness

The name of the author is the first to go
followed obediently by the title, the plot,
the heartbreaking conclusion, the entire novel
which suddenly becomes one you have never read,
never even heard of,

as if, one by one, the memories you used to harbor
decided to retire to the southern hemisphere of the brain,
to a little fishing village where there are no phones.

Long ago you kissed the names of the nine Muses goodbye
and watched the quadratic equation pack its bag,
and even now as you memorize the order of the planets,
something else is slipping away, a state flower perhaps,
the address of an uncle, the capital of Paraguay.

Whatever it is you are struggling to remember,
it is not poised on the tip of your tongue,
not even lurking in some obscure corner of your spleen.
It has floated away down a dark mythological river
whose name begins with an L as far as you can recall,
well on your own way to oblivion where you will join those
who have even forgotten how to swim and how to ride a bicycle.

No wonder you rise in the middle of the night
to look up the date of a famous battle in a book on war.
No wonder the moon in the window seems to have drifted
out of a love poem that you used to know by heart.

- Billy Collins

දිනමිණ- වසත් සුළඟ 06.06.2017 

June 02, 2017

හඳුනමි


මීදුමක අතැඟිලි විත්
වත පිරිමදින අරුණක
තුරුහිස් මතින් ඉහිරෙන, 
පත් රන් දියෙන් නහවන,
හිරු කෙඳිති දැක මත්වෙමි  
ඒ නුඹ ම බව හඳුනමි 

සීරුණු සිතක තැවුලෙන් 
කඳුළු ඉහිරුණු දවසක  
දිය කඩිත්තක ඉවුරක, 
කවියක් තියා නැවතුන,
මලක් දැක මඟ නවතිමි 
ඒ නුඹෙන් බව හඳුනමි

photo- misty morning in Melbourne




May 30, 2017

රෙදි බෝනික්කාගෙන් අපරික්ෂාකාරී දරුවාට





































Rag Doll to the Heedless Child 

I love you
with my linen heart.

you cannot
know how these
rigid, lumpy arms
shudder in your grasp,

or what
tears dam up against
these blue eye-smudges at
your capriciousness.

At night I watch you sleep;
you’ll never know
how I thrust my face
into the stream
of your warm breath;

and how
love-words choke me behind
this sewn-up mouth.

— David Harsent


දිනමිණ -වසත් සුළඟ- 30.05.2017






May 19, 2017

දේදුනු

සේද කෙඳි පින්සල ගසාලන ගමන් අන්ද්‍රක තමන්ගේ නිර්මාණය දිහා හොඳට බැලුවා. 'ම්ම්ම්.. රෝස පාට ටිකක් වැඩිද මන්දා!' තමන්ටම මුමුණා ගත්තා. චිත්‍රය අඳින අන්තිම හරියේදී, ලොකු අඩ කවයකට රත්-තැඹිලි පාට දාන්න හිතුන එක හොඳයි කියලා තේරුණේ ඈත තියා බලද්දියි.

අන්ද්‍රක ගේ රාජකාරිය අහස පාට කරන එක. හරියටම කියනවා නම්  අහස් පසුතල නිර්මාණ ශිල්පී (සන්ධ්‍යා). වරහන ඕන වෙන්නේ උදේ අහස පාට ගන්වන්න වෙන කෙනෙක් ඉන්න නිසා. ඒ මාතුර. එයා අහස් පසුතල නිර්මාණ ශිල්පී (උදෑසන). මේ රස්සා දෙකම එක්කෙනෙකුට සාර්ථකව කරන්න බැරි බවට ඉහළින් නියෝගයක් ඇවිත් තිබුණේ ටික කලකට කළින්. 'විකාර!' ඒ ගැන කතාකරන හැම වේලාවකම අන්ද්‍රක කේන්තියෙන් පිපිරෙනවා. 'හවස වැඩ මුරය උපරිම හත වෙද්දී ඉවරයි- ඉතින් උදේ පහට නැගිටලා මටම ඕක කරන්න බැරිද!' අන්ද්‍රක එහෙම කියන්නේ රාජකාරි දෙකම කරලා වැඩි පඩියක් ගන්න හිතේ කොණක තියෙන ආසාවට වඩා එහෙම වුණොත් අත් වෙන නම්බුව ගැන හිතලායි . අනික මාතුර තාම බොහොම ලාබාල තරුණයෙක් නිසා තමන්ගේ වැඩිහිටිකමට ඒ වගේ සැලකිල්ලක් තියෙන්න ඕන කියලා අන්ද්‍රක ට හිතෙනවා. මාතුර නිර්මාණ අභ්‍යාස මණ්ඩලයෙන් පිටවුණේත් ළඟදී. එකත් එකටම, එකපාරටම මෙහෙම වැදගත් රස්සාවක් හම්බවුණේ ඉහළ තැනක අඳුරුම් කමක් නිසා වෙන්න ඇති.

"මේ අද ඊයේ කොල්ලෝ මොනවා දන්නවද! හරියකට රත්තරන් පාටක් කලවම් කරගන්න පුලුවන්ද?"

අදත් අන්ද්‍රක තීන්ත පෝච්චි රාක්කෙන් අඩුක් කරන ගමන් කේන්තියෙන් ඒ ගැන හිතුවා. මාතුරගේ උදේ අහස හුස්ම හිර කරන තරමේ ලස්සන පාටින් පිරිලා බව අතන මෙතැන ඇහෙන කතා බහ අමතක කරලා දාන්න අන්ද්‍රකට ලේසි වුණේ නැහැ. මාතුර මහන්සි නොබලා උදේ අහසේ පාටින්ම මුහුදත්, උසම කඳු මුදුනුත් පාට කරන ආරංචිය මුලින්ම අන්ද්‍රක ට ගෙනාවේ කුණාටු තාක්ෂණ ශිල්පියෙක්. ඒ පාටවල් හැම එකක්ම එකට මුහුවෙලා උදේ පාන්දරට වටපිට තැවරෙන ලස්සන දැනෙන්නේ ඇස් දෙකට නෙමෙයි හදවතට කියලා මිනිස්සු කියනවාලු. මදිරා ඔඩමක් හිස් කරන අතරතුරේදී, මාතුර වරුවක් තිස්සේ මහන්සිවෙලා මේ විදිහට පාට කරපු අරුණැල්ලක් සුණු විසුණු කළ හපන්කමක් ගැන කුණාටු කාරයා උජාරුවෙන් කියද්දී අන්ද්‍රකට දැනුණේ කුරිරු සතුටක්. කොහොමත් කුණාටු එක්ක ගැවසෙන අය කිසිම අණක් ගුණක් නැති උදවිය බව අන්ද්‍රක දැනගෙන හිටියා. ඒත් එක්කම එයාට සියුම් කලකිරීමකුත් දැනුණා. මාතුර වගේ ආධුනිකයෙකුට ඉරිසියා කරන එකෙන්ම තමන්ගේ තත්ත්වය කොයි තරම් බාල වෙලාද කියලාත් එයා ට හිතුණා.

අන්ද්‍රක හවස අහස පාට කරලා ඉවරවෙලා හැමදාම ඇවිදින්න යන්නේ ඔලුව නිදහස් කරගන්න. හැමෝම හිතන්නේ අහසක් පාට කරනවා කියන්නේ එහෙන් මෙහෙන් තීන්ත හලනවා වගේ දෙයක් කියලා. එක දිගට දවස් දෙකක් එක විදිහේ චිත්‍රයක් නොඅඳින්න, එකම පාට හැමදාම පාවිච්චි නොකරන්න, කුණාටු කණ්ඩායම එක්ක සහයෝගයෙන් වැඩකරලා දවස් බෙදාගන්න කොයිතරම් අමාරුද කියලා තේරෙන්නේ ඒ වැඩේට අත ගැහුව කෙනෙක් විතරයි. ඒ අතින් දවල් අහස බාර කට්ටියට කොයිතරම් වැඩ අඩුද! ඒ අයට තියෙන්නේ වලාකුළු තැන් තැන්වල තියන්න විතරයි. ඒකනේ ඒ වැඩේට ආධුනික කට්ටියක් යොදලා තියෙන්නේත්. අන්ද්‍රක ට ආධුනිකයන් වෙනුවෙන් වෙන් කරන්න වෙලාවක් නැහැ. ආධුනිකයෙක් ඇඟේ හැප්පුනත් කතාකරන්න බලාපොරොත්තුවක්වත් නැහැ. දවල් අහසේ සමහර දාට වළාකුළු වලින් රටා හදලා ලස්සන කරලා තියෙනවා දකිද්දී අන්ද්‍රක හිනාවෙන්නේ උපහාසයෙන්. නිර්මාණ ශිල්පියෙක් වෙන්න පිං කරලා තියෙන්න ඕන බවත්, වළාකුළු එහෙන් මෙහෙන් වපුරන එක නිර්මාණයක් නොවන බවත් අන්ද්‍රක හොඳින් දන්නවා. මේ වගේ ඉර බහින වෙලාවට තැනිතලා මැද්දෙන් ඇවිදින එක අන්ද්‍රක ට බොහොම ප්‍රියජනක දෙයක්. අවුරුද්දේ හැම සෘතුවකම මේ තණබිම් වල එක එක මල් ජාති පිපිලා තියෙනවා. රස්නේම ගිම්හාන කාලෙට පිපෙන කහපාට පුංචි කරාබු මලත් හීතලම වස්සානයට පිපෙන රතුපාට තාරුකා මල් පොකුරත් එක විදිහට මේ නිම්නයට ලස්සන ගේනවා. සෙල්ලමට වගේ එහෙන් මෙහෙන් වක් වෙවී ගලන පුංචි දියපාරවල් උඩින් අඩි තිය තිය යද්දී අන්ද්‍රක ගේ හිතේ දවල් තිස්සේ ඇතිවුණු නොසන්සුන්කම්, හිත් අමාරු නැතිවෙලාම යනවා. ඒ වෙලාවට ලෝකේ වෙන දේවල් වලින් වැඩිහරියකට සමාව දෙන්න පුළුවන් තරමට හිත නිරවුල් වෙනවා. ඊළඟ දවසේ අහසට ගැලපෙන පාට තණබිස්සේ හැංගුණු දම්පාට සයාද්‍රි  මලකින් හරි දොළ පාරේ තද අළු පාට රවුම් ගලකින් හරි හිතේ ඇඳෙනවා. හවස මේ ඇවිදිල්ලෙන් කොයිතරම් හිත සන්සුන් වුණත් උදේම නැගිටලා මාතුරගේ උදේ අහස බලන්න තරම් නම් අන්ද්‍රක ගේ හිත මෙලෙක් වෙන්නේ නැහැ. උදේ ඉර නැඟෙන වෙලාවට ඉබේම වගේ ඇහැරුණත් ඒ වෙලාවට තදින් ඇස් වහගෙන ඉන්න අමාරුවෙන් වුණත් පුළුවන්. ඇඳේ ඒ මේ අත පෙරලෙද්දී කවුළුවෙන් එළිය පෙනෙයි කියලා බයට අන්ද්‍රක තිර දාලා තියෙන්නෙත් ගණ රෙදිවලින්.

මේ වගේ නොයෙක් දේවල් ගැන හිතමින් අඩිපාර දිගේ හෙමින් හෙමින් ගිය අන්ද්‍රක එකපාරට තිගැස්සුණා. වෙනදාට මේ වෙලාවේ මේ තැනිතලාවේ දිගට, දොළ පාර ගඟට වැටෙන ඉසව්වේ, ගඟ අයිනේ එහෙම කවුරුවත් නැහැ. හැමෝම වගේ තමන්ගේ රාජකාරි ඉවරකරලා තම තමන්ගේ කුටිවලට ගිහින්. ඒත් අද තොටමුණ කෙළවර ලා අඳුරේ ගඟට පහත් වුණු රුව මාතුර ගේ බව අන්ද්‍රක ට අඳුනාගන්න වැඩි වෙලාවක් ගත වුණේ නැහැ. 'කතාකරනවාද, නොදැක්කා වගේ යනවාද..' දෙගිඩියාවෙන් පහුවුණු විනාඩි කීපය ඉබේම නිමාවුණේ මාතුරගේ හඬින්.

'අන්ද්‍රක අයියා! ඇවිදින්න ආවාද?' මාතුර කට පුරා හිනාවෙලා ඇහුවේ ලෑලි අට්ටාලය උඩ ඇණ තියාගනිමින්.

'ඔව්, මම.. මේ.." අන්ද්‍රක වැදගත් උත්තරයක් දෙන්න වචන හෙව්වා.

ඒත් එක්කම අන්ද්‍රක ගේ ඔලුවේ තිබුණු මාන්නය නැතිවෙලා ගියේ මාතුර ගේ අතේ තිබුණු දේ දැකලා. මාතුරගේ අතේ දැවටිලා ගංදියේ පාවෙමින් තිබුණේ දිග සේලයක් වගේ දෙයක්. අන්ද්‍රක ගේ ඔලුවට මුලින්ම ආවේ 'මේ යකා දැන් කුලියට සේල හෝදන්නත් පටන්ගෙන ද?' කියලායි. තමන්ටත් නොදැනුවත්වම අන්ද්‍රක ගඟ අයිනටම ඇදිලා ගියා.

මම මේ පොඩි පරීක්ෂණයක්!මාතුර සුපුරුදු හිනාවෙන්ම කිව්වා. තමන්ගේ හිතේ තියෙන කහට ඒ මූණේ නම් නැති බව අන්ද්‍රක ට හිතුණා.

අන්ද්‍රක අයියලා වගේ නෙමෙයි නේ, අපි ඉතින් නිර්මාණ කරන්නේ වරුවක් තිස්සේ කල්පනා කරලා, තැවි තැවී ඉඳලා නේ. ඒ වෙලාවට එක එක අත්හදා බැලීම් කරන්න හිතෙනවා. අයියා නම් හවස අහස අඳිනවා ඇත්තේ ඇස් පියාගෙන වෙන්න ඇති නේද?’

ඒකට උත්තර දෙන්නේ කොහොමද කියලා හිතලා අන්ද්‍රක ටිකක් නොසන්සුන් වුණා. ඔව් මම මේ රස්සාව බොහොම ලේසියෙන් කරන්නේ!කියලා ප්‍රවීණයෙක් හැටියට පෙනී ඉන්නවද, ‘ නෑ මමත් මහන්සිවෙලා සැලසුම් කරනවාකියලා ආධුනිකයෙක් ගේ ලක්ෂණ පෙන්නුම් කරනවාද කියලා අන්ද්‍රක අහස පොලොව ගැටලද්දීයි  දැක්කේ මාතුර තමන්ගෙන් උත්තරයක් බලාපොරොත්තු නොවුණු බව. ඒ වෙනුවට මාතුර පොඩි ළමයෙක් වගේ උනන්දුවෙන් තමන් කරමින් හිටිය දේ අන්ද්‍රක ට පෙන්නන්න සූදානම් වෙනවා.

අයියා දන්නවාද මේ මොනවාද කියලා?’ මාතුර ඇහුවේ තාමත් ඉතිරෙන උද්යෝගයෙන්. ඒ වෙද්දී වතුරේ තිබුණු සේලය ගොඩට අරන් තොටමුණේ ලෑලි උඩ ගොඩගහලා තිබුණා.  දිස්නේ ගහන පාට අහුරක් ඒ සේලය පුරාවට තිබුණා.

දේදුනු!මාතුර රහසින් වගේ කිව්වා. ඊට පස්සේ මහා හයියෙන් හිනාවුණා. මාතුරගේ ගැඹුරු හිනාව ගඟේ දිය රැළි දිගේ හැපී හැපී විසිරිලා ගියා. තමන් අන්තිමට මෙහෙම සතුටින් හිනාවුණේ කවද්ද කියලා සිතුවිල්ලක් අන්ද්‍රක ගේ යටි හිතෙන් ඔලුව උස්සලා ආයෙත් යට ගියා.

දේදුනු?’ අන්ද්‍රක ප්‍රතිරාව දුන්නේ සැකෙන්. කළින් අහලා වත් නැති වචනයක්. හවස පින්නට තෙමිලා මේ කොල්ලාගේ ඔලුව නරක වේගෙන එනවාදෝ කියලත් පොඩි සැකයක් ඇතිවුණා.

දැන් අයියා හිතනවා ඇති දේදුණු කියන්නේ මොනවාද.. මේ කොල්ලාගේ ඔලුව හොඳ නැද්ද.. වගේ දේවල් නේද?’ මාතුර තවත් හිනාවුණා. තමන්ගේ හිත කියෙව්ව එක ගැන අන්ද්‍රක ට පොඩි ලැජ්ජාවක් ඇති වුණත් එයා ඒක වහගන්න ටිකක් රැව්වා.

කියන දෙයක් තේරෙන්න කියන්න කොල්ලෝ! මට පරක්කුත් වෙනවා!මෙතැන වෙන දේ දැනගන්න කිසිම උවමනාවක් නැති විදිහට අන්ද්‍රක කටහඬ උදාසීන කරන්න උත්සාහ කළා.

අයියා දන්නවාද අර මහා වීදියේ තරු විකුණන පරණ කඩේ? අර යාර ගාණට වළාකුළු එහෙමත් විකුණන්න තියෙන්නේ?’

අන්ද්‍රක ඔලුව වනලා ඔව්කියලා ඇඟෙව්වාට එයා ඒ කඩේ ඇතුලට වත් ගිහින් නැහැ. වළාකුළු, තරු වගේ සිල්ලර දේවල් අන්ද්‍රකගේ දින චරියාවට අඩංගු වුණේ නැහැ.

එහෙනම් අයියා දන්නවා ඇති නේ ඒ කඩේ අයිති දීතා ආච්චි ව? අර කුදු ගැහුණු මනුස්සයා?’ මාතුර කියාගෙන ගියා. මම එයාට කඩේ අස්පස් කරන්න උදවු වුණා නේ ළඟදී. කුලියකට නෙමෙයි, මට පවු කියලා හිතුනා ඒ මනුස්සයා හරියකට ඇහැ පේන්නෙත් නැතිව අර තරු පුරවපු කල්දේරම් එක්ක හැප්පෙනවා දැකලා. මට මගේ ආච්චිව මතක් වුණා!

ඉතින්?’ අන්ද්‍රක නොඉවසිල්ලෙන් ඇහුවේ මේ කතාවේ අග මුල  පැටලුම් ඇරගන්න.

ඉතින් කඩේ රාක්කයක් අස්සට වැටිලා, පොඩි වෙලා, ඉරිලා මේ සේල ටික තිබුණා. මොනවාට ගෙනාපු දෙයක්ද කියලා දීතා ආච්චිටවත් මතක නැතිලු. ඒවා කුණු ගොඩට දාන්න හදද්දි මම ඉල්ලා ගත්තා. ඉරිලා ගියාට බලන්න ඒවායේ පාට! තාම දිස්නේ දෙන හැටි! මේවා උස්සගෙන ඇවිත් මගේ ඇඟම පාට පාට වෙලා!මාතුර ආයෙත් උස් හඬින් හිනාවුණේ උන් තැනින් නැඟිටලා වටයක් කැරකෙමින්.

ඒ පාර නම් අන්ද්‍රකටත් හිනා ගියා. මාතුරගේ සුදු කපු කමිසේ හරහට පාට තීරුවක් ඇඳිලා තිබුණා. සේල ටික කරේ දාගෙන ආව පැත්තේ කම්මුලත්, දිග කැරළි කොන්ඩේත්  දිස්නේ දිදී තිබුණා.

දැන් මේවායින් මොනවාද කරන්න හදන්නේ?” අන්ද්‍රක සේල පොදිය ළඟින් බිම ඇණ තියා ගන්නා ගමන් ඇහුවා. මේතරම් කාලෙකට කවදාවත් මාතුර එක්ක මේ විදිහට තමන් කුළුපගව කතාකරලා නැහැ නේද කියලා හීනි පසුතැවිල්ලකුත් දැනුණා.

මම මේ දූවිලි ටික යන්න ඒවා හේදුවා. වේලලා අරන් පොඩි සැරසිල්ලක් හදන්න පුලුවන්ද බලන්න මම හිතාගෙන ඉන්නේ, සැරසිල්ලක් කිව්වේ- අහසට!මාතුර ගේ මූණේ බලාපොරොත්තු පිරිලා. කළුවර වැටිලා තිබුණත් එයාගේ ඇස් වල සතුට දිලිසුණා.

අහසට?” අන්ද්‍රක ට වචන ගොත ගැහුණා. මේතරම් වෙලාවක් හිත යට හැංගිලා උන්නු ඉරිසියාවේ සර්පයා ආයෙත් ඔලුව උස්සගෙන එන බව එයාට දැනුණා. අහසට අලුත් සැරසිලි කරන්න හිතෙන්න ඕන අත්දැකීම් වැඩි තමන් වගේ අය කියන සිතිවිල්ල අන්ද්‍රකගේ හුස්ම හිරකරගෙන උඩට ආවා.

මෙහෙමයි අයියේ, මේක පොඩි අදහසක් විතරයි. මම වගේ පොඩි මිනිහෙක් යෝජනා කරලා මේවා ඉහලින් අනුමත වෙයිද දන්නෙත් නැහැ.. අයියාත් දන්නවානේ සමහර දවස්වලට කාලසටහන් ගැටිලා වැස්සයි අව්වයි එකට තියෙන දවස්. ඒවා සම්පූර්ණයෙන්ම අසාර්ථක දවස් හැටියට නේ වර්ග කරන්න කියලා තියෙන්නේ. මට හිතුණා එහෙම දවසකට ඒ සිද්දවුණු පටලැවිල්ල හැමෝටම අමතක වෙන්න වැස්සයි අව්වයි මැද්දෙන් මේ පාට සේලයක් එල්ලුවොත් මොකද කියලා. හරියට නිකම් දුකයි සතුටයි  අතර මැද අවස්තාවක් වගේ! මිනිස්සුන්ට අර අසාර්ථක දවස වෙනුවට ඒක මතක හිටීවි නේ. හොඳයිද අදහස?” මාතුර අන්ද්‍රක ගේ මූණට එබිලා අහනවා.

තමන්ට බාර වුණු හවස අහස පාට කරන එකට අමතරව මේ වගේ කිසිම සංසිද්ධියක් ගැන තමන් මෙතරම් කල් කල්පනා නොකළේ ඇයි කියලා අන්ද්‍රක තනියම හිතුවා. නීති ගරුක වෙන්න තියෙන තදබල කැමැත්තද , කිසිම විප්ලවකාරී බවක් තමන්ගේ ලේ වල නැති කමද එහෙම නැත්නම් තමන්ගේ පරිකල්පන ශක්තිය බින්දුව නිසාද කියලා තැවුලක් දැනුණා. දැන් මේ කොහේවත් නැති කොල්ලෙක් අලුත් දේවල් හිතලා ඒකට ගෞරවයත් අරගන්නයි හදන්නේ!

මම තාම ඔක්කොම විස්තර හිතුවේ නැහැ. ඕකට වාර්තාවක් ඉදිරිපත් කරන්න වෙයි අනිවාර්යෙන්. මගේ අදහස කිව්වාම දේදුන්න කියලා නම නම් කිව්වේ දීතා ආච්චි. එයා ඔය පරණ මන්තර එහෙම දන්නවානේ. එයින් වචනයක් වෙන්න ඇති. මටත් ඒ නම අල්ලලා ගියා. හිතන්න... දේදුන්නක්!මාතුර තාමත් කියවනවා.
හරි ගියොත් අන්ද්‍රක අයියා මට උදවු කරනවද මේ දේදුනු හදන්න? අයියාගේ චිත්‍ර වල වැඩ පාඩු වෙන්නේ නැත්නම් විතරක්. මම නම් මොන වැඩ තිබුණත් අයියාගේ හවස අහස බලනවා කොහොමහරි.. හැමදාම ඒවායින් මොනවා හරි ඉගෙනගන්නවා. අද හවස තැඹිලි පාට! ෂුහ්! මට නම් මේ කපේදී බැරි වෙයි එහෙම පාටක් හදාගන්න. මේක හරිගියොත් අයියාට චිත්‍ර අඳින්න කම්මැලි හිතුන දවසක හවස අහසට බැරියැ දේදුන්නක් එල්ලන්න. මටත් ආඩම්බරයි එහෙම වුණොත්!මාතුර තාම කියවගෙන යනවා. එයාගේ අවධානය සේල ටිකෙන් වතුර මිරිකන්න යොමු වෙලා තියෙන නිසායි, අවට පැතිරිලා තියෙන අඳුර නිසායි  තමන්ගේ මූණේ ඇඳිලා මැකෙන හැඟීම් ටික නොපෙනුණු එක ගැන අන්ද්‍රක සතුටු වුණා. මාතුර ගේ ගෞරවය විඳින්න තියෙන ආසාවත්, එයා තමන්ට වඩා බබලයි කියලා හිතේ තියෙන කුහක කමත් එකිනෙක පාගාගෙන ඉහළට එන්න උත්සාහ කරනවා එයාට හොඳට දැනුණා. තමන් නිශ්ශබ්දව නොඉඳ යමක් කිව යුතු බව හිතුණත් ගැලපෙන දෙයක් හිතාගන්නට අන්ද්‍රක අසමත් වුණා. හොඳ වෙලාවට මාතුර තනියම වුණත් කතාකරන්න පුළුවන් තරුණකමක හිටියා.

අපි යමුද අයියාකළුවර වැටුණාට පස්සේ මේ අඩි පාරවල් හරියට පේන්නේත් නැහැනේ. අයියාට පුලුවන්ද මට මේ දේදුනු ටික අරන් යන්න උදවු කරන්න? තෙමුනාම මේවා බර වැඩියි!මාතුර රවුමට කැරළි ගැහුව සේල කීපයක් අන්ද්‍රකගේ අතට දෙන ගමන් කිව්වා. තමන්ගේ හිතේ තියෙන ද්වේශය බින්දු මාත්‍රයක්වත් මේ අපූරු තරුණයාගේ හිතේ නැති බව ඒවා අතට ගන්නා ගමන් අන්ද්‍රක නිහඬව හිතුවා.

වංගු පාර දිගේ යද්දී ඈත නගරය පෙනුණේ කණාමැදිරි එළි අහුරක් වගේ. අඳුර කළු පාට ලෝගුවෙන් හැමතැනම එක විදිහට වහගෙන තිබුණා. ඇවිදගෙන යන ගමන් මාතුර එක්ක කතාකරන්න ප්‍රවේසම් මාතෘකාවක් ගැන හිතමින් අන්ද්‍රක ඔලුව අවුල් කරගත්තා. රස්සාව ගැන කතාකරන්න බැරිකමකුත්, වෙන දෙයක් ගැන කතාකරන්න මාතුරගේ පෞද්ගලික විස්තර නොදන්නා කමකුත් එයාගේ දිව ගොළු කළා. 

මාතුර මොනවද ඉස්සරහට කරන්න බලාපොරොත්තු වෙන්නේ?” අන්තිමට නිහඬ බව බිඳිමින් අන්ද්‍රක ඇහුවා. තමන්ගේ කටහඬේ වෙනදාට නැති බොරු ගැඹුරක් තියෙන බවක් වචන පිටවෙද්දීමත් එයාට හිතුණා.
ඉස්සරහට!එහෙම වැඩිය දුර හිතලා නැහැ අන්ද්‍රක අයියා.මාතුර එයාගේ සුපුරුදු සැහැල්ලු හිනාවෙන්ම උත්තර දුන්නා. එහා නිම්නයේ කැලයක ගස් වල කොළ හැම සරත් කාලෙකදිම පාට කරන්න සිත්තරෙක් හොයනවා කියලා මට ආරංචියක් ආවා. හිස් පසුබිම් වල වැඩකරනවාට වඩා ගහකොළ එක්ක වැඩකරන්න මම ආසයි. ඒත් ඉතින් එක සෘතුවක් විතරක් රස්සාවක් කරලා ජීවත්වෙන්න බැහැනේ!ඒ රස්සාවට ගියත් නැතත් මට වැඩිකල් අහස පාට කරන වැඩේ කරන්න බැරි වෙයි, මට ළඟදීම ආපහු ගමට යන්න වෙයි.මාතුර අන්තිම ටික කිව්වේ කනස්සල්ලෙන්.

මේ තමයි මට සතුටක් දැනෙන්න ඕන වේලාව!අන්ද්‍රක තමන්ටම කියාගත්තා. මේකා යන්නම යනවා නම් මට ඉහළට කරුණු කියලා ඒ රස්සාවත් මටම ගන්න පුළුවන්!ඒත් නොහිතුව විදිහට ඒ විදිහේ සතුටක් අන්ද්‍රකට දැනුණේ නැහැ. විවෘත හිනාවක් තියෙන මේ තරුණයා එක්ක ගත කළ කෙටි කාලය අන්ද්‍රකගේ ඇතුලාන්තය මෘදු කරලා තිබුණා.

ඇයි මල්ලි මෙහෙම රස්සාවක් දාලා ගමට යන්න හදන්නේ?” ඒ මෘදු බවින් මිදෙන්නේ නැතිවම අන්ද්‍රකගේ කටින් පිටවුණා.  ඒ එක්කම තමන් නෑදෑ නොවන කෙනෙකුට කවදාවත් මල්ලිනොකිව් බවත් අන්ද්‍රකට මතක් වුණා.

ඒ ළබැඳි බව දැනිලාද කොහේදෝ මාතුර නැවතුණා. අඩිපාර අයිනේ තිබුණු කණ්ඩියකට බර වුණා. මේතරම් වෙලා සතුටින් දිලිසුණු ඒ ඇස් දෙකේ කඳුළු පිරිලා තියෙනවා අන්ද්‍රක ට කළුවරේත් පෙනුණා.
මගේ ආච්චිට සනීප නැහැ අයියා. මට ඉන්නේ ආච්චි විතරයිඊට එහාට විස්තර කරන්න වචන නැතිව මාතුර ගොළු වුණා. එයාගේ අතේ තිබුණු දේදුණු-සේල ටික එයාගේ දෙපා ළඟ තාමත් දිලිසි දිලිසි තිබුණා.
අන්ද්‍රකත් මාතුර ළඟින් නැවතුණා. ජීවිතේත් වැස්ස දවස්, අව්ව දවස් එකතුවෙලා, උදේ අහසින්, හවස අහසින් පාට වෙලා, කුණාටු වලින් කැඩිලා බිඳිලා යන දෙයක් නේද කියලා එයාට හිතුණා. දේදුනු සේලයකින් වත් ඒවගේ බිඳෙන සුළු දෙයක් ලස්සන කරන්න පුළුවන් නම් කොයිතරම් දෙයක්දබැබලිලා මැකිලා ගියත් මතකයක් වත් ඉතිරි කරලා යන දෙයක්!

අපි යමු මල්ලි!කියලා අන්ද්‍රක බිම තිබුණු සේල  පොදිය කරට ගත්තා. මාතුරගේ කරට අත දාගෙන  ආයෙත් අඩි පාරට ආවා.

ඔයා ගිහින් ඔයාගේ උදේ අහසේ ලස්සන බලන්න  ආච්චිව මෙහේ එක්කගෙන එන්න, ඔයා එනකම් මම වැඩ ටික බලාගන්නම්... ඊටපස්සේ අපි එකතුවෙලා දේදුණු හදමු!අන්ද්‍රක හෙමින් සැරේ කිව්වා. මාතුර පුදුම වෙලා අන්ද්‍රක ගේ මූණ බැලුවා. කවදාවත් නැති විදිහට අන්ද්‍රකගේ ඇස් දෙකත් දිලිසෙනවා පෙනුණා. ඒ සතුටකටද කඳුළු නිසාද කියලා මාතුරට හිතාගන්න බැරිවුණා.


දෙන්නා එක්ක ඇවිදගෙන ගිය අඩි පාරේ දිගටම දේදුනු -සේල වලින් ඉහිරුණ පාට තැවරිලා තිබුණා.